I SA/Łd 461/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. znak [...] w sprawie ze skargi A. z siedzibą w K . na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia, podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami, kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. znak [...]. W dniu 9 lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia, podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami, kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Pełnomocnik strony skarżącej formułując szereg wniosków wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. do czasu wydania orzeczenia przez sąd, w przeciwnym bowiem razie strona utraci płynność finansową i będzie zmuszona do zamknięcia prowadzonego przedszkola. Pełnomocnik dodał, iż istotnym jest, że organ błędnie wyliczył dotację, przez wiele lat zaniżając jej wysokość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tytułem wstępu zauważyć należy, iż opisana w art. 61 § 3 p.p.s.a. regulacja dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" obejmuje akty w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i nast.; uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, publ. ONSA 2001/1/7; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt: II GZ 78/18 – http://cbosa.nsa.gov.pl). A skoro tak, nie budzi wątpliwości Sądu, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej mógł wystąpić o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, która utrzymana została w mocy zaskarżoną decyzją. Jednakże, warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, iż to na stronie występującej o wstrzymanie wykonania aktu spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która - co należy jeszcze raz podkreślić - jest wyjątkiem od zasady wynikającej z przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. Wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby ocenić jego aktualną sytuację majątkową oraz oszacować rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn.akt II GSK 1830/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej jedynie lakonicznie wskazał, iż wykonanie decyzji organu I instancji doprowadzi do utraty płynności finansowej, co w przekonaniu strony oznacza wyrządzenie znacznej szkody w prowadzonej działalności gospodarczej, która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot od Skarbu Państwa. Sąd nie ma wątpliwości, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach strony zobowiązanej do jej uiszczenia, jednak uszczuplenie majątku podatnika jest zwykłym następstwem decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn.akt II GZ 455/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji nie jest także argument, iż organ błędnie wyliczył dotację, przez wiele lat zaniżając jej wysokość. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje bowiem oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn.akt FZ 33/04 i FZ 38/04 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. AKE.