I SA/Łd 466/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w opłacie targowej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. B. J. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 września 2008r. do 31 października 2008r. w łącznej kwocie 500,00 zł. W skardze tej zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku, odwołując się do zarzutów stawianych tej decyzji, podniosła, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do uiszczenia opłaty targowej za dalszy okres, z czym nie można się zgodzić z opisanych w skardze względów. Zdaniem skarżącej, obowiązek zapłaty opłaty targowej prowadzić może tylko i wyłącznie do bankructwa, gdyż nie jest w stanie ponieść opłat zarówno na rzecz właściciela terenu, jak i na rzecz budżetu gminy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Skoro zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, to przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Wskazane przez skarżącą B. J. we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. Nr [...] okoliczności wadliwości tej decyzji, konieczność uiszczania bezzasadnej opłaty za dalsze okresy czy groźba bankructwa nie pozwalają, w ocenie Sądu, na uwzględnienie tego wniosku. Pierwsza ze wskazanych okoliczności – wadliwość decyzji nie stanowi zgodnie z powołanym art. 61 ppsa przesłanki oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może wypowiadać się co do słuszności samej skargi i podniesionych w niej zarzutów. Dokonanie takiej analizy sugerowałoby rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie skargi. Przekonanie strony o słuszności skargi, nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co potwierdza dotychczasowe orzecznictwo (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005 roku, II OZ 513/05, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 roku, II OZ 184/05, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 roku, OZ 747/04, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 roku, FZ 358/04, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku, FZ 33/04, nie publ.). Konieczność uiszczania opłaty targowej za kolejne okresy nie ma z kolei związku przyczynowego z wynikającym z zaskarżonej decyzji obowiązkiem uiszczenia zaległej opłaty targowej. Tylko obowiązek uiszczenia opłaty wynikającej z zaskarżonej decyzji (nie zaś opłat za okresy nie objęte tą decyzją) mógłby ewentualnie uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji, o ile jego wykonanie mogłoby powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody lub powodować nieodwracalne skutki (art. 61 § 3 ppsa), jak bowiem podkreśla doktryna, okoliczności z art. 61 ppsa "dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, M.Prawn. 2005/14/675). Ostatnia z wymienionych przez skarżącą przesłanek – groźba bankructwa, jakkolwiek mająca znaczenie dla oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie została przez skarżącą uprawdopodobniona w wniosku, skarżąca, poza tym ogólnikowym stwierdzeniem zaistnienia bankructwa, nie podała żadnych okoliczności i danych, które pozwoliłyby ocenić, czy uiszczenie opłaty targowej we wskazanej wysokości biorąc pod uwagę wysokość osiąganego przez skarżącą w ciągu roku dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej i wysokość rocznej opłaty targowej mogłoby skutkować bankructwem czy zagrożeniem dla egzystencji podatnika, jego zdrowia i życia lub też innymi nieodwracalnymi skutkami. Sąd, mając na uwadze przepis art. 64 § 3 w zw. z art. 134 ppsa oraz postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005r., II OZ 155/05 OWSS 2005/3/72 wraz glosą M. Bogusza (GSP-Prz.Orz.2006/1/1), zauważył, iż akta administracyjne i sądowoadministracyjne, akta zawierające także pisma procesowe skarżącej, nie dają również żadnych podstaw do przypuszczeń, iż egzystencja podatnika, jego zdrowie czy życie mogą zostać zagrożone w przypadku ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji ani że poniesie on jakąkolwiek inną szkodę, która, co podkreśla orzecznictwo, nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, gdyż grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub poniesienie straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., syg. akt I OZ 1074/05, nie publ.). W analizowanej sprawie podatnik, co nie jest kwestionowane, nadal prowadzi działalność gospodarczą i osiąga dochody, posiada nadto samochód. Trudno też uznać, iż skarżąca, jako podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą, nie jest w stanie ponieść opłaty w wysokości 500,00 zł, a jej uiszczenie spowoduje wskazane w art. 61 § 3 ppsa niebezpieczeństwo, tym bardziej, że skarżąca pomimo sugerowanej trudnej sytuacji nie występowała o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi i wpis ten uiściła w wysokości 100 zł. Nadto charakter wynikającego z zaskarżonej decyzji obowiązku, jaką jest zapłata określonej kwoty pieniężnej, nie pozwala przyjąć, iż ewentualne jej wyegzekwowanie w drodze egzekucji wyrządzi skarżącej szkodę, której nie będzie można później naprawić, chociażby poprzez jej zwrot. Rozważając kwestię wstrzymania wykonania decyzji Sąd miał na uwadze nie tylko aktualną sytuację podatnika, skutki ekonomiczne realizacji zobowiązania, ale także względy społeczne, tj. dążenie do realizacji zadań publicznych. Nie można też pominąć i tej okoliczności, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny i nie może mieć zastosowania, co już podkreślono, w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego rodzi trudności dla podatnika. Trudności te nie mogą wynikać jedynie z przekonania skarżącej o ich istnieniu, lecz muszą mieć charakter obiektywny. Nie bez znaczenia dla oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma też okoliczność, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, a od takiej osoby należy oczekiwać przezorności, zapobiegawczości, staranności, dbałości i rzetelności oraz umiejętności i operatywności w przezwyciężaniu ryzyka związanego z tą gospodarczą. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270), orzekł jak w postanowieniu. t.n.