I SA/Łd 472/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. G. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. W skardze wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Do odpowiedzi załączono postanowienie z dnia [...] r. w sprawie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ponadto, wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 510/08 LEX nr 494292). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które stanowiłyby uzasadnienie żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wyraził żądanie uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyjaśnić należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego Sąd nie może badać i oceniać zarzutów kierowanych pod adresem zaskarżonej decyzji, bowiem nie odpowiadają one przesłankom wstrzymania wykonania decyzji. Nadto dokonywanie oceny tego rodzaju zarzutów w orzeczeniu rozstrzygającym o wstrzymaniu wykonania decyzji, stanowiłoby przedsąd. Wszelkie zarzuty naruszenia prawa będą przedmiotem analizy i oceny Sądu przy wydawaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Mając na uwadze, iż strona nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. t.n.