I SA/Łd 490/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 10 lipca 2025 r. nr 1001-IEE.7192.146.2025.3.JW w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów do postępowania egzekucyjnego dotyczącego podatku VAT oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, o rozpatrzeniu na posiedzeniu zażalenia H. S. (dalej także: Zobowiązany, Strona lub Skarżący), utrzymał w mocy postanowienie z 21 maja 2025 r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej także: NUS) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia. Jak wynika z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie DIAS, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wystawił w dniu [...] r. na rzecz Skarżącego tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należności z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych, który następnie przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim w celu dochodzenia objętej nim należności w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniami z dnia 4 listopada 2019 r.: • nr [...] zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., Inspektorat w P.. Ww. zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] zostały doręczone Zobowiązanemu 8 listopada 2019r. Natomiast powyższe zawiadomienie dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał w dniu 6 listopada 2019 r. Pismem z dnia 13 listopada 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. poinformował, że realizacja ww. zajęcia nie jest możliwa, ponieważ ze świadczenia realizowane są potrącenia na rzecz należności alimentacyjnych na podstawie zajęcia Komornika Sądowego w Warszawie. • nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank A S.A. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Zobowiązanemu 6 listopada 2019r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał je 4 listopada 2019r. Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. Bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej z sądową. • nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w BANK B S.A, Ww. zawiadomienie zostało doręczone Zobowiązanemu 6 listopada 2019r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał je 4 listopada 2019r. Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. bank zawiadomił, że nie może przystąpić do realizacji zajęcia, ponieważ nie prowadzi rachunku dla Zobowiązanego. W dniu 25 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Strony złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim pismo z 22 listopada 2019 r. zawierające wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Przy piśmie z dnia 2 grudnia 2019 r. nr 1017-SEE.711.6056.2019.AM.121873 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim przesłał ww. wniosek do wierzyciela, tj. Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Pismem z 15 stycznia 2020 r. wierzyciel wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten podtrzymywał kolejno pismami z 18 maja 2022 r. i z 5 maja 2023 r. W związku z powyższym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim dokonał zawieszeń postępowania egzekucyjnego: • 23 stycznia 2020 r. postanowieniem nr 101-SEE.711.86.2020.AM-8285 (od 20 stycznia 2020 r. do 25 maja 2022 r.). • 27 maja 2022 r. postanowieniem nr 1017-SEE.711.1630.2022.2 (od 27 maja 2022 r. do 27 kwietnia 2023 r.) • 9 maja 2023 r. postanowieniem nr 1017-SEE.7113.1.802.2023.1 (od 5 maja 2023 r. do 26 marca 2024 r.) Następnie pismem z 27 marca 2024 r. wierzyciel wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 15 kwietnia 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim podjął zwieszone postępowanie egzekucyjne. W dniu 24 maja 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim zawiadomieniem poinformował pełnomocnika Skarżącego, że w związku z wznowionym postępowaniem egzekucyjnym do zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym w Bank A S.A. dokonanym zawiadomieniem z 4 listopada 2019 r. nr [...] doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej. W związku z powyższym, łączną egzekucję z przedmiotowego zajęcia będzie prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. P.-P.. Pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. wierzyciel poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, że należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] została w dniu 20 czerwca2024 r. w całości uregulowana, a kosztami postępowania egzekucyjnego należy obciążyć Zobowiązanego. Zawiadomieniem z 16 kwietnia 2025 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym w Piotrkowie Trybunalskim, tj. zwrotu nadpłaty podatku. Zawiadomienie to doręczono Zobowiązanemu w dniu 23 kwietnia 2025 r. Pełnomocnik Zobowiązanego będący radcą prawnym w dniu 25 kwietnia 2025 r. (data stempla pocztowego) wniósł pismo z tej samej daty zatytułowane "Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej". W piśmie tym wskazał, że: "W imieniu dłużnika, którego pełnomocnictwo załączam, niniejszym pismem zgłaszam zarzuty w sprawie egzekucyjnej, wskazując, że podstawą zarzutu jest: 1) nieistnienie obowiązku opisanego w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 kwietnia 2025 r., 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. 3) wygaśniecie obowiązku w całości opisanego w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 kwietnia 2025 r.". W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonanej pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r., umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie. Postanowieniem z 21 maja 2025 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia. Ww. postanowienie pełnomocnik Strony o złożył zażalenie. Wskazanym na wstępie postanowieniem DIAS utrzymał w mocy postanowienie z 21 maja 2025 r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia. Pełnomocnik Strony nie zgadzając się z wyżej wymienionym postanowieniem organu odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nieuznanie pisma złożonego w niniejszej sprawie przez pełnomocnika Skarżącego w dniu 25 kwietnia 2025 r. także jako skargi na czynności egzekucyjne; b) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; c) art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 3 oraz ust. 5 z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, gdy przedmiotem zaskarżenia była czynność zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym, do egzekucji której stosuje się przepis art. 33 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu aktualnym. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.; dalej także: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadził się do stwierdzenia, czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, który odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia. W świetle powyższego należy zaznaczyć, że do prowadzonego postępowania egzekucyjnego miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm., dalej także: u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. W myśl bowiem art. 14 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), która weszła w życie w dniu 30 lipca 2020 r., do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 2 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego jest prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego, które zostały wystawione i doręczone przed dniem wejścia w życie wskazanej ustawy zmieniającej, a co za tym idzie orzekające w sprawie organy słusznie uznały, że w postępowaniu w sprawie zarzutów znajdą zastosowanie przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, przy czym w myśl § 5 tego artykułu wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wymogi formalne, jakim powinien odpowiadać tytuł wykonawczy, określa art. 27 § 1 u.p.e.a., stanowiąc w pkt 9, że w tytule tym zawarte jest, m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z przepisu tego wynika, że możliwość wniesienia zarzutów przez zobowiązanego ograniczona została do 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., możliwość wniesienia zarzutów jest więc ograniczona w czasie, gdyż zobowiązany może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten należy uznać za termin procesowy, a uchybienie mu powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie odpis tytułu wykonawczego nr [...] wraz z zawiadomieniem nr [...] o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zostały doręczone Skarżącemu w dniu 8 listopada 2019 r., o czym świadczy data i jego podpis oraz podpis doręczającego przesyłkę, zamieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej ww. dokumenty. Analiza przedstawionych wyżej okoliczności prowadzi do wniosku, że ustawowy (siedmiodniowy) termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do tytułu wykonawczego nr [...], rozpoczął swój bieg 9 listopada 2019 r. i upływał z dniem 15 listopada 2019 r. Oznacza to, że zarzuty, które zostały wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego w dniu 25 kwietnia 2025 r. (data stempla pocztowego) w odniesieniu do ww. tytułu wykonawczego - zostały wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do ich złożenia. Uchybienie terminowi do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności ich zgłoszenia przez zobowiązanego. Skoro zatem pełnomocnik Strony uchybił terminowi do wniesienia zarzutów, organ egzekucyjny nie był władny ich merytorycznie rozpoznać. Sąd stwierdza, że z uwagi na fakt, że Skarżący był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika (radę prawnego) - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim nie miał podstaw by wzywać Stronę do wyjaśnienia charakteru prawnego ww. pisma. Organ egzekucyjny prawidłowo zatem zakwalifikował pismo z dnia 25 kwietnia 2025 r. jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i prawidłowo zastosował do nich przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował jest pogląd, zgodnie z którym w sytuacji, gdy w treści pisma jednoznacznie określono podstawy prawne zarzutów, a strona skarżąca była reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, organ nie miał podstaw, by wzywać stronę do sprecyzowania zarzutów. Konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów spoczywa na zobowiązanym. W przypadku wskazania tej podstawy organ nie ma obowiązku z urzędu badać czy jest ona adekwatna do uzasadnienia. Nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie byłby uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z 25 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2889/21, z 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 3542/21). Twierdzenie przez zawodowego pełnomocnika na etapie postępowania odwoławczego oraz skargowego, że pismo z 25 kwietnia 2025 r. zatytułowane: "Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej", w którego petitum wskazano, że: "W imieniu dłużnika, którego pełnomocnictwo załączam, niniejszym pismem zgłaszam zarzuty w sprawie egzekucyjnej, wskazując, że podstawą zarzutu jest: 1) nieistnienie obowiązku opisanego w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 kwietnia 2025 r., 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. 3) wygaśniecie obowiązku w całości opisanego w zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 kwietnia 2025 r." - stanowiło również skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty, nie może być więc uznane za zasadne. W efekcie powyższego organ egzekucyjny postąpił prawidłowo odmawiając Stronie wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, z powodu uchybienia terminu do ich wniesienia. W myśl art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pouczenie to jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W związku z tym termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, należy liczyć od dnia, w którym zobowiązany otrzymał odpisy tytułów wykonawczych. Termin ten ma charakter zawity, co oznacza, że jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. Zarzuty, które zostały zgłoszone po upływie 7-dniowego terminu, o ile termin ten nie został na wniosek zobowiązanego przywrócony, są spóźnione i nie mogą być merytorycznie rozpatrzone. Stosownie do treści art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W K.p.a. uregulowane zostały zasady doręczania pism, obliczania terminów, jak również warunki, na jakich można przywrócić uchybione terminy i przez pryzmat tych unormowań ocenia się terminowość złożonego środka zaskarżenia. Strona, która uchybiła terminowi do wniesienia zarzutu, może złożyć zarzut wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. Skutkiem niezłożenia takiego wniosku jest bezskuteczność zarzutu - organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do jego rozpatrzenia. Z powyższego wynika więc, że po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu egzekucyjnego, o ile termin ten nie został na wniosek zobowiązanego przywrócony, nie może on podnosić skutecznie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do jego rozpatrzenia. Z powyższego wynika więc, że po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu egzekucyjnego, o ile termin ten nie został na wniosek zobowiązanego przywrócony, nie może on podnosić skutecznie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. wyrok z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3770/14, tak również wskazuje się w literaturze, przykładowo: B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także R. Hauser, Z. Leoński "Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Warszawa 1995, s. 63). W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko nakazujące stosowanie w przypadku wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej po terminie art. 61a § 1 K.p.a. Przepis ten dotyczy braku podstaw do wszczęcia określonego postępowania m. in. z powodu złożenia żądania nie podlegającego rozstrzygnięciu merytorycznemu. Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a K.p.a.). Jak wskazuje G. Łaszczyca ("Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym" - art. 61a K.p.a., LEX 2012), kodeks wskazuje dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania. Pierwszej z nich nadaje wymiar konkretny, jednocześnie podmiotowy. Jest nią bowiem przypadek wniesienia żądania wszczęcia postępowania przez osobę niebędącą stroną postępowania. Drugą z przesłanek ujęto zbiorczo w formule "gdy (...) z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Drugą przesłanką wskazaną w tym przepisie jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, do których z uwagi na ów zbiorczy charakter należy zaliczyć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Niewątpliwie uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej powoduje bezskuteczność dokonanej przez Stronę czynności procesowej, co prowadzić musi do zamknięcia drogi dalszego postępowania. W takiej sytuacji właściwe będzie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a K.p.a. Jednocześnie bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu zarówno DIAS, jak i organ egzekucyjny prowadziły postępowanie w zgodzie z zasadą praworządności, tj. na podstawie i w granicach prawa. Nie naruszyły także zasady zaufania wyrażonej w art. 8 K.p.a. Organ odwoławczy działał też zgodnie z zasadą udzielania informacji określoną w art. 9 K.p.a. W ocenie Sądu, całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie został w sposób szczegółowy rozpatrzony oraz poddany wszechstronnej - zgodnej z przepisami prawa - analizie. Powyższe doprowadziło do wyjaśnienia sprawy i dokonania subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną. Należy przy tym podkreślić, że rozstrzygnięcia wydane zarówno przez organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy nie rozstrzygały merytorycznie w przedmiocie żądań pełnomocnika Strony z uwagi na fakt, iż złożony środek ochrony prawnej, tj. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, zostały wniesione z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Z tych też względów organy nie odnosiły się precyzyjnie do wszystkich zarzutów Strony. Wynikało to jednak ze specyfiki wydanego rozstrzygnięcia, tj. odmowy wszczęcia postępowania, a zatem uzasadnienie rozstrzygnięcia organów nie wymagało merytorycznego odniesienia się w sposób szczegółowy do wszystkich podniesieniowych przez Stronę zarzutów. Ewentualne nawet stwierdzenie takowego uchybienia nie mogło także w żadnym razie mieć wpływu na końcowe rozstrzygniecie w sprawie. Reasumując, brak było więc naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów zarzuty skargi okazały się niezasadne i Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. P.C.