I SA/Łd 493/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2025 r. nr SKO.418.14.2025 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Pismem z 25 lipca 2025 r. A. S.K.A. z siedzibą w W. wniosła do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 11 czerwca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 7 lutego 2025 r. oddalające zarzuty skarżącej spółki w sprawie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W złożonych deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2019 - 2022 Spółki A. S.K.A i A.1 S.K.A, solidarnie odpowiedzialni współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] oraz ul. [...] w Ł., wykazały zobowiązanie podatkowe: za 2019 rok w kwocie 30.365 zł, za 2020 rok w kwocie 30.929 zł, za 2021 rok w kwocie 32.142 zł i za 2022 rok w kwocie 33.312 zł. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Prezydent Miasta Łodzi decyzjami z 27.10.2023 r. określił Spółkom A. S.K.A i A.1 S.K.A wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022. W wyniku rozpatrzenia odwołań złożonych przez spółki Spółki decyzjami z 5 lipca 2023 r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji za lata 2019-2021, zaś postanowieniem z 5 lipca 2024 r. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji za 2022 rok. Wyrokami z 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 5 81/24, I SA/Łd 582/24, I SA/Łd 583/24 i I SA/Łd 584/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi Spółek. Pismami z 29 listopada 2024 r. pełnomocnik spółki złożyła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna zarzuty w sprawie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] oraz [...], wystawionych przez Prezydenta Miasta Łodzi 13 sierpnia 2024 r., obejmujących zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okres: od stycznia do grudnia 2019 r. w kwocie należności głównej 833.898,00 zł oraz od stycznia 2020 do grudnia 2020 r. w kwocie należności głównej 849.275,00 zł. Z pisma pełnomocnika wynika, że na dzień wniesienia zarzutów nie upłynął termin do wniesienia skarg kasacyjnych od ww. wyroków. Postanowieniem z 7 lutego 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi oddalił zarzuty spółki w sprawie egzekucji administracyjnej, uznając za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku podatkowego oraz zarzuty określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczeń w podatku od nieruchomości za lata 2019-2022. W złożonym zażaleniu pełnomocnik spółki zarzuciła naruszenie: 1. art. 33 § 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 lit. a u.p.e.a poprzez błędne uznanie, że kwestie związane z brakiem spełnienia wymogów ustawowych przez tytuły wykonawcze nie mogą być przedmiotem zarzutu w egzekucji administracyjnej, gdyż rzekomo właściwym trybem jest złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, podczas gdy skutek obu ww. trybów, tj. złożenia wniosku o umorzenie i zarzutu jest taki sam, a wierzyciel ma prawo wyboru, czy skorzysta z obu tych środków, czy też jednego z nich wybranego przez siebie; 2. art. 33 § 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że tytuły wykonawcze na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne spełniają wszystkie wymogi przewidziane prawem podczas gdy: a. nie wskazano w nim wszystkich stawek odsetek za zwłokę naliczonych za poszczególne okresy poprzestając jedynie na podaniu stawki 14,5% w sytuacji gdy wyliczona za poszczególne okresy wysokość odsetek nie odpowiada tej stawce; b. nie wskazano w nich przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę; co uniemożliwia zobowiązanej weryfikację prawidłowości wyliczenia tych odsetek przez wierzyciela; 3. art. 33 § 2 pkt 2 lit. a w związku z art. 27 § 1 pkt 7a u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że tytuły wykonawcze zostały wystawione i podpisane przez osobę do tego umocowaną, podczas gdy organ nie przedstawił spełniającego wymóg, co do formy upoważnienia dla J. S., które potwierdzałoby takie umocowane; 4. art. 268a k.p.a. i art. 26e §1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że zarządzenie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr 1730/2024, do którego odwołał się wierzyciel w uzasadnieniu skarżonego postanowienia spełnia wymagania co do formy upoważnienia w sytuacji gdy nie jest ono ani w formie pisemnej, ani też nie zostało podpisane: kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, albo podpisem osobistym, albo zaawansowaną pieczęcią elektroniczną, albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "K.p.a." oraz art. 18 pkt 2, art. 33 § 2 pkt 6 lit. c oraz art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm., dalej "u.p.e.a."). W uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ podkreślił, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, zaś ich katalog, o charakterze zamkniętym zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do kwestii niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Kolegium podkreśliło, że zarzut ten może stanowić przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), nie zaś stanowić zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Nadto Kolegium podkreśliło, że w postanowieniu I instancji wierzyciel nieprawidłowo, choć zgodnie ze wskazaną przez pełnomocnika spółki podstawą uznał, że na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w sprawie wniesiono zarzut nieistnienia obowiązku oraz na podstawi art. 33 § 2 pkt 2 zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczeń w podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022. Organ wyjaśnił przy tym, że nieistnienie obowiązku dotyczy sytuacji, gdy obowiązek nie istniał, tj. nie powstał przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Przy ocenie zarzutu, że błędnie określono egzekwowany obowiązek, to jest niezgodnie z treścią decyzji, bada się, czy nie doszło do zniekształcenia w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z decyzji. Mimo takiego uchybienia wierzyciel w istocie wypowiedział się w przedmiocie właściwego zarzutu (brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b - art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.), co znalazło wyraz w uzasadnieniu postanowienia. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca spółka wniosła o uchylenie postanowienia SKO w Łodzi z 11 czerwca 2025 r. oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 lit. a u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że kwestie związane z brakiem spełnienia wymogów ustawowych przez tytuły wykonawcze (tj. błędne przyjęcie, że tytuły wykonawcze zostały wystawione i podpisane przez osobę do tego umocowaną, podczas gdy organ nie przedstawił spełniającego wymóg co do formy upoważnienia dla J. S., które potwierdzałoby takie umocowane) nie mogą być przedmiotem zarzutu w egzekucji administracyjnej, gdyż rzekomo właściwym trybem jest złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, podczas gdy skutek obu ww. trybów, tj. złożenia wniosku o umorzenie i zarzutu jest taki sam, a wierzyciel ma prawo wyboru, czy skorzysta z obu tych środków, czy też jednego z nich wybranego przez siebie; 2. naruszenia art. 124 § 1 i § 2 i art. 8 §1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez: - brak odniesienia się do zarzutu niewskazania prawidłowej stopy odsetek podczas gdy była ona przedmiotem zarzutu złożonego w dniu 28 listopada 2024 r., a zatem nie została podniesiona dopiero w zażaleniu po raz pierwszy; - brak odniesienia się do kwestii niewskazania przerw w naliczeniu odsetek za zwłokę pomimo że zostało to podniesione w zażaleniu, pomimo że jest to dodatkowy argument przeciwko wystawionemu tytułowi mieszczący się w katalogu wymienionym w art. 33 lub 59 u.p.e.a.; 3. naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez całkowity brak odniesienia się do zarzutów dotyczących błędnego wskazania sposobu naliczenia odsetek w tytułach wykonawczych stanowiących podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a tym samym nierozpatrzenie istoty sprawy i naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania; 4. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia podstaw prawnych i faktycznych dla jego uchylenia w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że dla postępowań wszczętych do 29 lipca 2020 r. niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów art. 27 u.p.e.a. nie jest już podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przystępując do rozpatrzenia sprawy wskazać należy, że jej przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 11 czerwca 2025 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że procedura egzekucyjna przewidziana ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) co do zasady nie służy ustaleniu bądź określaniu obowiązków zobowiązanego, czy też warunków jego wykonania, a jedynie wykonaniu obowiązków w drodze egzekucji administracyjnej, których zobowiązany nie wykonał dobrowolnie, co stanowi podstawę do przymusowego egzekwowania tego obowiązku według reguł przewidzianych powołaną wyżej ustawą u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy K.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 09.05.2013 r., I SA/Ol 152/13). Podkreślić przy tym należy, że celem tego postępowania, przy uwzględnieniu ochrony praw zobowiązanego w określonych przepisami u.p.e.a. sytuacjach, jest jednak zaspokojenie dochodzonych roszczeń wierzyciela. Postępowanie egzekucyjne, do którego odnoszą się postanowienia poddane sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie, toczyło się w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Prezydenta Miasta Łodzi w dniu 13 sierpnia 2014 r. o numerach: [...], [...], [...] oraz [...]. Podstawą wydania ww. tytułów wykonawczych były z kolei decyzje Prezydenta Miasta Łodzi z 27 października 2023 r., określające skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2019 -2022. Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym, bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których podstawy są ściśle określone przez ustawodawcę, a zatem stanowią zamknięty katalog, który przewidziany jest w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a §1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Istotne jest również, iż w ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpatruje sprawy pod względem merytorycznym, ani też nie może dokonywać oceny decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty. Organ w postępowaniu wywołanym wniesionymi zarzutami, jest nimi związany i zarzuty te ograniczają zakres orzekania. Poddając kontroli zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, iż skarga strony skarżącej nie jest zasadna, ponieważ organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego postanowienia. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy w pierwszej kolejności oceny zasadności zarzutów, dotyczących określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c). Skarżąca spółka argumentuje, że organ błędnie uznał, iż kwestie związane z brakiem spełnienia wymogów ustawowych przez tytuły wykonawcze nie mogą być przedmiotem zarzutu w egzekucji administracyjnej, lecz przesłanką umorzenia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Rację w tak zakreślonym sporze należy przyznać organowi administracji. Odnosząc się zatem do zarzutu dotyczącego przystąpienia do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., a więc mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jako podstawy zarzutu nie wymieniono niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W obecnym stanie prawnym okoliczność, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny i w razie stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione, nie przystępuje do egzekucji, zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie organ egzekucyjny przystąpił do egzekucji uznając tym samym, że wystawiony tytuł wykonawczy spełnia wymogi, określone w art. 27 u.p.e.a. Sąd podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 5 lipca 2022 r. III FSK 66/22, zgodnie z którym w ramach tego unormowania ustawodawca nie umieścił rozwiązania odnoszącego się do niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Dlatego też nie można w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r., opierać zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na sytuacji niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W tym kontekście zarzuty skargi dotyczące wystawienia i podpisania ww. tytułów wykonawczych przez osobę do tego nieumocowaną należy uznać za całkowicie bezzasadne. Już tylko na marginesie Sąd wskazuje, że jak słusznie wyjaśniały organy żaden przepis prawa nie zobowiązuje organu podatkowego do każdorazowego dołączania umocowania udzielonego określonym pracownikom do działania w imieniu wierzyciela – w rozpoznawanej sprawie – Prezydenta Miasta Łodzi. Niemniej, ze znajdującego się w aktach sprawy zarządzenia nr 1730/2024 z dnia 12 sierpnia 2024 r. wynika, że Prezydent Miasta Łodzi upoważniła pracownika Wydziału Finansowego w Departamencie Finansów Publicznych Urzędu Miasta Łodzi – J. S. – p.o. kierownika [...] do wystawiania w swoim imieniu tytułów wykonawczych w zakresie podatków i opłat stanowiących dochody Miasta Łodzi (...). Sąd wskazuje również, że zarządzenia Prezydenta Miasta Łodzi są publikowane i dostępne dla wszystkich zainteresowanych w Biuletynie Informacji Publicznej UMŁ. Z tożsamych względów za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi wskazujące na brak odniesienia się przez organ do zarzutu niewskazania prawidłowej stopy odsetek oraz przerw w ich naliczaniu. Jak słusznie wskazał organ pierwszej instancji, a argumentację tę podzieliło Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, sprawa naliczania odsetek może być przedmiotem zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji, przyjmuje się jednak, że kwestionując np. nieuwzględnienie okresów ich niepobierania zobowiązany winien powołać się na nieistnienie egzekwowanego obowiązku, o czym w rozpoznawanej sprawie nie może być mowy, ponieważ skarżąca w treści pisma z 29 listopada 2024 r. podniosła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) ze względu na fakt, że będące przedmiotem egzekucji zobowiązania ciążące na spółce określone zostały decyzjami, które nie są prawomocne. Natomiast zarzuty dotyczące wysokości odsetek, stawek procentowych oraz przerw w ich naliczaniu były w istocie również zarzutami skierowanymi wobec tytułu wykonawczego, tj. niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., które jak wyżej wyjaśniono pozostają poza zakresem zarzutów wymienionych treści art. 33 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie obowiązek zapłaty należności podatkowej wynika z decyzji, które stały się podstawą wystawienia ww. tytułów wykonawczych. Decyzje nie regulowały, co oczywiste sposobu naliczania odsetek za zwłokę, ponieważ obowiązek ich zapłaty w przypadku, gdy zobowiązanie staje się zaległością podatkową, wynika z mocy samego prawa i jest regulowane w przepisie powszechnie obowiązującym, co wynika wprost z art. 53 O.p., w myśl którego - od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę. W sytuacji powstania zaległości po stronie podatnika, ma on obowiązek wpłacić odsetki za zwłokę bez wezwania organu podatkowego. Z tych powodów, w pojęciu obowiązku podlegającego egzekucji nie mieszczą się odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Odsetki za zwłokę nie są samodzielnym, oderwanym od zaległości podatkowej świadczeniem. Wynika to także bezpośrednio z treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., który wymieniając elementy składowe tytułu wykonawczego, wyraźnie rozgranicza: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku, a także określenie jej wysokości i rodzaju, termin od którego nalicza się odsetki za zwłokę z tytułu niezapłaconej należności w terminie oraz rodzaj i stawkę tych odsetek. W wyrokach tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21.07.2021 r. sygn. akt I SA/Łd 255/21 oraz z 9.08.2023 r. sygn. akt I SA/Łd 442/23, Sąd wskazał, że zasady naliczania odsetek za zwłokę są zawarte w przepisach powszechnie obowiązujących, a brak ich wymienienia w tytule wykonawczym nie wpływa na wynik sprawy. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, powyższą argumentację zawartą w przywołanych wyrokach w pełni aprobuje. A zatem, w części D tytułu wykonawczego niezbędne jest wskazanie wysokości odsetek za zwłokę, ich rodzaju i stawki oraz daty od której są naliczane, nie zaś podstawy prawnej ich naliczania. Kwestionowane w niniejszej sprawie tytuły wykonawcze spełniają powyższe wymogi, a kwota odsetek za zwłokę została prawidłowo wyliczona na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W poszczególnych tytułach wykonawczych z 13.08.2024 r. wskazano jako podstawę prawną egzekwowanego obowiązku decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 27.10.2023 r., wraz ze wskazaniem wysokości stawki odsetek za zwłokę oraz daty od której naliczane są odsetki. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 124 § 1 i § 2 oraz art. 8 § 1 K.p.a. stwierdzając, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Okoliczność, iż stanowiska wywiedzionego przez organ nie podziela strona, nie świadczy o jego nieprawidłowości. Powyższa ocena dotyczy również zarzucanego w skardze naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania uregulowanej w art. 15 K.p.a. W ocenie sądu organ, wydając zaskarżone postanowienie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym wskazał przyczyny dla których podniesione przez stronę skarżącą zarzuty nie znalazły potwierdzenia w sprawie. Zaskarżone postanowienie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, bez naruszania żadnej z zasad ogólnych postępowania. Z tych względów, sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Przeprowadzona w sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę, jako bezzasadną. ds