I SA/Łd 54/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 06 października 2020 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ł. na uchwałę Rady Gminy Lutomiersk z dnia 11 grudnia 2015 r. nr XX/94/15 w przedmiocie uchwalenia wzoru formularzy informacji i deklaracji podatkowych w zakresie podatku leśnego, rolnego i od nieruchomości 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 3; 2. oddala skargę w pozostałej części. W dniu 11 grudnia 2015 r. Rada Gminy Lutomiersk podjęła uchwałę nr XX/94/15 w sprawie przyjęcia wzorów formularzy informacji i deklaracji podatkowych w zakresie podatku leśnego, rolnego i od nieruchomości. W § 3 tej uchwały postanowiono, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2016 roku. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Rejonowy w Ł. zarzucił zaskarżonej uchwale: 1) naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), dalej: u.s.g. oraz art. 6 ust. 13 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), dalej: u.p.o.l., art. 6a ust. 11 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 1381 ze zm.) i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 465 ze zm), polegające na: a) nałożeniu na osoby składające deklarację obowiązku podania w załącznikach nr 1-2, 5-6, 7, 9-10 do zaskarżonej uchwały oświadczenia o zgodności z prawdą danych pod rygorem odpowiedzialności karnej (pouczenie pod każdym z załączników), podczas, gdy brak jest upoważnienia ustawowego do podejmowania takich działań przez organy jednostek samorządu terytorialnego; b) nałożeniu na osoby składające deklarację obowiązku podania w formularzach stanowiących: załącznik nr 1 w pkt G poz. 50 załącznika, załącznik nr 2 w pkt H poz. 98 załącznika, załącznik nr 5 w pkt H poz. 45 załącznika, załącznika nr 6 w pkt D poz. 34 załącznika, załącznik nr 9 w pkt G poz. 30 załącznika, załącznik nr 10 w pkt H poz. 38 załącznika, informacji w postaci numeru telefonu kontaktowego, podczas gdy dane te nie są konieczne do obliczenia wysokości podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego; 2) naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1484 ze zm.), dalej: u.o.a.n., poprzez zawarcie w § 3 uchwały sformułowania, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2016 roku. W związku z zarzucanymi uchybieniami Prokurator, powołując się na art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 oraz w części dotyczącej załączników: 1,2,3,5,6, 9 i 10 w zakresie pouczenia o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym oraz nałożenia na podatników obowiązku podania danych w postaci numeru telefonu kontaktowego. W uzasadnieniu skargi Prokurator stwierdził, że formułując brzmienie § 3 zaskarżonej uchwały, Rada naruszyła powołany wyżej przepis (art. 4 ust. 1 u.o.a.n.), powodując rozbieżność między postanowieniem wskazującym datę jej wejścia w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia i określoną w tym samym zdaniu datą dzienną. W skardze wskazano ponadto, że kwestionowana uchwała została podjęta w oparciu o przepisy art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 i art. 42 u.s.g., art. 6 ust. 13 ustawy z 12 stycznia 1994 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 11 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym i art. 6 ust. 9 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym. Zdaniem Prokuratora, powołane w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepisy prawa nie stanowiły jednak podstawy do zawarcia w treści załączników nr 1-2, 5-6, 7, 9-10 pouczenia o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i nie upoważniały Rady Gminy Lutomiersk do zawarcia w deklaracji jakiegokolwiek rygoru odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych z prawdą. Odnosząc się do kwestii zobowiązania składającego deklarację do podania numeru telefonu Prokurator podkreślił, że ustawowe wyliczenie kwestii przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące i nie zawiera upoważnienia do wymagania podania w deklaracjach numeru telefonu. Zdaniem Prokuratora, jeśli takie zobowiązanie takie wykracza poza dane niezbędne do prawidłowego obliczenia wymienionych wyżej podatków, to podanie numeru telefonu mogłoby być najwyżej zamieszczone w informacji jako jej część fakultatywna, której wypełnienie zależy całkowicie od woli składającego. Formułując ten zarzut Prokurator powołał się na wybrane przykłady orzeczeń sądowych, wskazujące, iż "ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzorów deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania w skardze przepisów w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały tam wymienione. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Lutomiersk uznała za niezasadne argumenty zawarte w skardze i wniosła o jej oddalenie. Wskazano, iż zaskarżona uchwała ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 15 grudnia 2015 r., natomiast zaczęła obowiązywać od dnia 1 stycznia 2016 r. Ponadto Gmina podniosła, iż zaskarżona uchwała nie znajduje się już w obrocie prawnym, ponieważ została uchylona Uchwałą Nr LI/323/2017 Rady Gminy Lutomiersk z dnia 13 grudnia 2017 r., co powoduje brak negatywnych skutków prawnych dla podatników. Sąd zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty wskazują na naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również, zgodnie z art. 3 § 1 pkt 5 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zarówno przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, jak i przepisy ustawy o samorządzie gminnym, nie wprowadzają innych kryteriów kontroli aktów prawa miejscowego, aniżeli zgodność z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd administracyjny kontroluje zatem uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego wyłącznie na podstawie kryterium zgodności z przepisami prawa. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Rozstrzygnięcie sprawy wymagało w pierwszej kolejności ustalenia zakresu "granic danej sprawy", a następnie oceny, czy zaskarżona przez Prokuratora uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje bowiem kontroli zaskarżonej uchwały wyłącznie w granicach sprawy. Prokurator wskazał w skardze trzy problemy dotyczące zaskarżonej uchwały, wprowadzającej na teren Gminy Lutomiersk nowe wzory deklaracji i informacji podatkowych w zakresie podatku leśnego, rolnego i od nieruchomości. Związane one są z datą wejścia w życie zaskarżonej uchwały, a także z obowiązkiem podania przez podatników we wzorach wskazanych dokumentów numeru kontaktowego telefonu oraz z zawartymi tam pouczeniami o odpowiedzialności karnoskarbowej za podanie nieprawdziwych danych. Granice zaskarżenia wyznaczone treścią skargi nie są jednak jednoznaczne. Z treści skargi bez wątpienia wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest § 3 kwestionowanej uchwały, dotyczący daty jej wejścia w życie, skarga jest jednak nieprecyzyjna w zakresie dokładnego wskazania załączników do uchwały, stanowiących wzory konkretnych deklaracji podatkowych, które również podlegają zaskarżeniu w kontekście pozostałych zarzutów skargi, tzn. obowiązku podania numeru kontaktowego telefonu oraz pouczenia o odpowiedzialności karnej. W tym zakresie, w petitum skargi zaskarżono załączniki 1,2,5,6,9,10, w żądaniu skargi wskazano załączniki 1,2,3,5,6,9,10 a w zarzutach skargi 1,2,5,6,7,9,10. Pomimo tych nieścisłości, nie ma wątpliwości, że zarzuty dotyczą załączników 1,2,5,6,9,10, gdyż w załączniku 3 – dotyczącym danych o nieruchomościach i w załączniku 7 – dotyczącym danych o nieruchomościach rolnych, nie ma rubryk z numerem telefonu i nie ma pouczenia. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej uchwały należy najpierw wyjaśnić, że uchwała gminy w sprawie przyjęcia wzorów formularzy informacji i deklaracji podatkowych w zakresie podatku leśnego, rolnego i od nieruchomości, jako skierowana do wszystkich osób zamieszkujących teren gminy, na których ciąży obowiązek uiszczania podatków lokalnych, jest aktem prawa miejscowego. Dlatego nie ma przeszkód, aby w razie stwierdzenia naruszenia prawa – stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.; dalej: "u.s.g.") – Sąd mógł stwierdzić nieważność uchwały, mimo że od daty podjęcia aktu upłynęły ponad cztery lata a sama uchwała została uchylona Uchwałą Rady Gminy Lutomiersk Nr LI/323/2017. Odnosząc się z kolei do zakresu pojęcia "aktów prawa miejscowego" należy wskazać, iż pod tym pojęciem należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, przy czym w myśl art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat należy do wyłącznej właściwości rady gminy, lecz tylko w granicach określonych w odrębnych ustawach. W § 3 zaskarżonej uchwały Rada Gminy Lutomiersk postanowiła, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2016 roku. Zdaniem Sądu, takie sformułowanie, w połączeniu z faktem, że przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 15 grudnia 2015 r., oznacza, że można mieć wątpliwości czy weszła ona w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia, czyli z dniem 29 grudnia 2015 r., czy też z dniem 1 stycznia 2016 r., jak wskazano w dalszej części zaskarżonego przepisu. W myśl art. 88 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Z treści tego przepisu wynika, że data ogłoszenia przepisu prawnego, w tym m.in. uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, jest datą początkową, od której może on wejść w życie. Powtórzeniem przepisu konstytucyjnego jest art. 42 u.s.g., zgodnie z którym zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa przytaczana wyżej ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.o.a.n., akty prawne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane są w dziennikach urzędowych i wchodzą w życie po upływie 14 dni od ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Jak stanowi jednocześnie ust. 2 tego przepisu, w uzasadnionych przypadkach akty normatywne mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż 14 dni, a jeżeli ważny interes prawny państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia aktu w dzienniku urzędowym. Natomiast art. 5 stanowi, że przepisy art. 4 nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. Rozpatrując treść § 3 zaskarżonej uchwały w kontekście powołanych wyżej przepisów prawa, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że jest ona nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa, w tym ze wskazywanym w skardze przepisem art. 4 ust. 1 u.o.a.n., gdyż zawiera w istocie dwie sprzeczne ze sobą normy prawne. Pierwsza z nich stanowi, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w dzienniku urzędowym, co nastąpiło 15 grudnia 2015 r., a co oznacza wejście w życie z dniem 29 grudnia 2015 r., natomiast według drugiej ma ona zastosowanie od 1 stycznia 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podziela argumentację skargi, że treść § 3 kwestionowanej uchwały zawiera nie tylko wewnętrzną sprzeczność, ale także narusza art. 4 ust. 1 u.o.a.n., który zawiera unormowanie alternatywne i nie dopuszcza rozbieżności w zakresie wskazania daty wejścia w życie aktu normatywnego. Data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może zatem budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, wejście w życie i uzyskanie mocy przez akt prawny są zdarzeniami tożsamymi. Początek mocy obowiązującej uchwały oznacza jej wejście w życie (por. wyrok NSA z 27 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 1271/19). Skoro zatem w § 3 zaskarżonej uchwały wskazano dwie różne daty, to przepis ten jest wewnętrznie sprzeczny, co jest istotnym naruszeniem prawa i skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w tym zakresie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g. Dokonując kontroli uchwały objętej skargą w pozostałym wskazanym zakresie, dotyczącym obowiązku podania numeru kontaktowego telefonu oraz pouczenia o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, stwierdzić należy również, że brak było podstaw prawnych (upoważnienia ustawowego) do zawarcia w dołączonych do uchwały wzorach: 1) informacji w sprawie podatku od nieruchomości, stanowiącej załącznik nr 1; 2) deklaracji na podatek od nieruchomości, stanowiącej załącznik nr 2; 3) informacji w sprawie podatku rolnego, stanowiącej załącznik nr 5; 4) deklaracji na podatek rolny, stanowiącej załącznik nr 6; 5) informacji w sprawie podatku leśnego, stanowiącej załącznik nr 9; 6) deklaracji na podatek od nieruchomości, stanowiącej załącznik nr 10; - zapisu: "Za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie grozi odpowiedzialność przewidziana w Kodeksie karnym skarbowym". Brak też było podstaw do zawarcia w wyżej wskazanych załącznikach (z wyłączeniem załącznika nr 6) rubryki, w której należy wskazać numer kontaktowy telefonu. Organ w podstawie prawnej tej uchwały wskazał art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g., art. 6a ust. 11 ustawy o podatku rolnym, art. 6 ust. 13 u.p.o.l. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 6 ust. 9 ustawy o podatku leśnym. Z art. 168 Konstytucji RP wynika prawo jednostek samorządu terytorialnego do uchwalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie ustalonym w ustawie. Konkretyzację tego prawa – poza uregulowaniami szczególnymi – zawiera, w odniesieniu do gminy, art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy, przy czym – w myśl art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. – podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat należy do wyłącznej właściwości rady gminy, lecz tylko w granicach określonych w odrębnych ustawach. Przepisy art. 6 ust. 13 u.p.o.l., 6a ust. 11 ustawy o podatku rolnym, art. 6 ust. 9 ustawy o podatku leśnym nakładały na radę gminy obowiązek ustalenia obowiązującego wzoru informacji i deklaracji na podatki, w których zawarte będą dane dotyczące podmiotu i przedmiotu opodatkowania niezbędne do wymiaru i poboru poszczególnych podatków. Regulacje ustaw podatkowych, co wynika jasno z ich treści, nie dawały, co do zasady, radzie gminy uprawnienia do nakładania na podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego obowiązku udzielania informacji o numerze kontaktowym telefonu, ani zawierania pouczenia o odpowiedzialności przewidzianej w Kodeksie karnym skarbowym za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie. Zawarte w nich dane mają służyć jedynie wymiarowi tych podatków i uzyskaniu ich przez gminę, nie zaś ewentualnemu pociągnięciu podatników do odpowiedzialności karnej skarbowej. Takiego upoważnienia, w ocenie Sądu, nie można także wyczytać z unormowań u.p.o.l., ustawy o podatku rolnym ani z ustawy o podatku leśnym. Wiedza podatnika o regulacjach z zakresu prawa karnego skarbowego dotyczących odpowiedzialności za podawanie danych niezgodnych z prawdą nie ma bowiem żadnego związku z wymiarem i poborem omawianych podatków. Dokonując wykładni zakresu upoważnienia zawartego w art. 6 ust. 13 u.p.o.l., art. 6a ust. 11 ustawy o podatku rolnym i art. 6 ust. 9 ustawy o podatku leśnym nie można odchodzić od jasnej treści tych unormowań na rzecz domniemania. Wobec braku wynikającego z powyższych przepisów jasnego uprawnienia rady gminy do nakładania obowiązków, o których mowa, czy zawierania wskazanych wyżej pouczeń, należy wskazać, iż powyższe pouczenia o odpowiedzialności karnej skarbowej, jak i obowiązek wskazania numeru kontaktowego telefonu zostały zawarte w zakwestionowanych deklaracjach i informacjach z naruszeniem prawa. Oceniając powyższe naruszenia w kontekście wniosku skargi o stwierdzenie nieważności wskazanych w skardze załączników, należy odnieść się jednak do brzmienia przepisu art. 91 u.s.g., stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza jednak nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Dla stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub też w części konieczne jest zatem stwierdzenie, iż naruszenie prawa było istotne. Cytowany wyżej przepis adresowany jest wprawdzie do organu nadzoru, ale nie powinno być wątpliwości, że dotyczy również kontroli sądowej. Za istotne naruszenie prawa uznaje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym m.in. takie naruszenia, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. W ocenie Sądu, brak jest jednak podstaw do stwierdzenia istotności wyżej wskazanych naruszeń prawa a tylko takie mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały we wskazanym wyżej zakresie. Przepisy zawierające delegacje dla rad gmin do ustalenia wzorów formularzy nie zawierają wyraźnego zakazu podawania numeru kontaktowego telefonu a organ słusznie wskazuje, że podanie kontaktowego numeru telefonu usprawnia przebieg postępowania i nie identyfikuje podatnika. Zdaniem Sądu, podanie tej informacji nie stwarza także zagrożenia dla praw i interesów podatników, czyli nie wywołuje dla nich negatywnych skutków. W odniesieniu zaś do informacji o odpowiedzialności karnej skarbowej za podanie nieprawdziwych danych, należy zaś zauważyć, iż została ona zawarta w pouczeniu umieszczonym poniżej miejsca przeznaczonego na podpis podatnika. Nie stanowi zatem oświadczenia. Jak słusznie zauważyła Rada Gminy w odpowiedzi na skargę, pouczenie to pełni jedynie funkcję informacyjną o przepisach prawa dla osoby wypełniającej formularz, odpowiadającą brzmieniu art. 54 § 1 Kodeksu karnego skarbowego i służy budowaniu świadomości prawnej wśród społeczności lokalnej. W świetle tych okoliczności, zdaniem Sądu, zamieszczenie we wzorach informacji i deklaracji podatkowych wymogu podania numeru telefonu oraz pouczenia o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy nie stanowi istotnego naruszenia prawa skutkującego nieważnością uchwały zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. Z tych względów, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. A.Rz.