I SA/Łd 549/07

Dnia 18 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o sprostowanie postanowienia z dnia 15 lutego 2008 roku o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok postanawia: odmówić sprostowania postanowienia. W piśmie z dnia 21 marca 2008 r. A. W. wniosła o sprostowanie postanowienia z dnia 15 lutego 2008 r. o odmowie zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi poprzez: - podanie podstawy prawnej, na mocy której orzeczenie to jest prawomocne, - sporządzenie uzasadnienia postanowienia, ze wskazaniem przyczyn odmowy zawieszenia postępowania oraz - pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Zdaniem strony przedmiotowe orzeczenie jest zaskarżalne a zatem powinno zawierać wskazane wyżej elementy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd może z urzędu, jak i na wniosek, sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zawarte we wniosku żądania nie mieszczą się w żadnej z kategorii usterek wymienionych w powołanym przepisie. Wyjaśnić należy, iż niedokładność lub omyłka dotyczyć może np. oznaczenia stron bądź innych uczestników postępowania (por. wyrok SN z 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16, por. post. SN z dnia 13 stycznia 1964 r., II CR 194/63, OSNCP 1965, nr 2, poz. 27, ), oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błędem pisarskim jest natomiast widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (K. Piasecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz..., s. 1050). Z kolei błąd rachunkowy, to pomyłka wynikająca z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (post. SN z dnia 21 czerwca 1967, II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Brak podania podstawy prawnej, z której wynika prawomocność orzeczenia, brak jego uzasadnienia, czy też niepouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia rozstrzygnięcia sądu nie stanowią niedokładności, nie są też wynikiem błędu pisarskiego, czy rachunkowego, ani inną oczywistą omyłką. Ponieważ ustawa nie dopuszcza możliwości usunięcia, w trybie sprostowania, wskazanych przez stronę usterek, których w jej ocenie dopuścił się Sąd wydając postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, wniosek złożony w tym przedmiocie nie mógł zostać uwzględniony. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. J.Z.