II CR 194/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Wasilkowska (sprawozdawca). Sędziowie: M. Grudziński, W. Wasilewska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Zakładu Jajczarskiego w Ł. przeciwko Kazimierzowi M. i Edwardowi Z. o zapłatę 96.800 zł, na skutek rewizji powoda od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi w Łodzi z dnia 28 listopada 1962 r.,uchylił zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktycznePrawomocnym wyrokiem z dnia 20.VIII.1956 r. Sąd Wojewódzki zasądził solidarnie od pozwanych Edwarda Z., Kazimierza M. i Jerzego T. na rzecz powoda kwotę 96.800 zł z odsetkami i kosztami procesu.W dniu 23.X.1962 r. powód wniósł o sprostowanie wyroku przez wskazanie, że imię pozwanego Z. powinno brzmieć "Edmund" zamiast "Edward", co wynika m.in. z akt karnych, na które powód powoływał się w pozwie.Postanowieniem z dnia 28.XI.1962 r. Sąd Wojewódzki wniosek ten oddalił z tym uzasadnieniem, że art. 355 k.p.c. nie daje podstawy do sprostowania pomyłki, którą spowodowała strona. Imię bowiem pozwanego Z. wskazane w wyroku zgodne jest z imieniem podanym w pozwie.W rewizji od powyższego postanowienia powód wnosi o jego zmianę bądź uchylenie, zarzucając naruszenie art. 355 k.p.c.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy rozważył, co następuje:W orzeczeniu z dnia 10.X.1961 r. 4 CZ 90/61 (OSN z 1962 r., zeszyt III, poz. 116) Sąd Najwyższy uznał, że jeżeli z zebranego w sprawie materiału procesowego wynika, iż wymienienie stron w pozwie zawiera niedokładność lub omyłkę, to sąd wydając wyrok nie może powtórzyć wymienienia stron podanego w pozwie, lecz ma obowiązek wyjaśnić wątpliwości lub wymienić strony zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, jeżeli taki stan wynika z zebranego w sprawie materiału. W sprawie tej chodziło o sprostowanie brzmienia nazwiska podanego w wyroku zgodnie z brzmieniem wskazanym w pozwie, lecz, jak się okazało, wadliwym.W sprawie niniejszej chodzi o podobny stan faktyczny. W pozwie i w wyroku podane jest imię pozwanego Z.: "Edward", gdy w rzeczywistości z materiału procesowego, a zwłaszcza z akt karnych wynika, zdaniem powoda, iż imię to powinno brzmieć "Edmund".Zachodzą jednak również istotne różnice w stanie faktycznym sprawy niniejszej, polegające przede wszystkim na tym, że dotychczas nie zostało wyjaśnione, kto w rzeczywistości brał udział w sprawie: Edward czy Edmund Z. Przeciwko pozwanemu zapadł wyrok zaoczny, a wezwania były doręczane w więzieniu pod nazwiskiem: Edward Z. Nie można wyłączyć, że w więzieniu przebywał zarówno Edmund jak i Edward Z. i że wezwania były doręczane temu ostatniemu. W takim wypadku sprostowanie wyroku nie mogłoby - oczywiście - wchodzić w rachubę, powód zaś mógłby jedynie wytoczyć nowy pozew przeciwko Edmundowi Z.Jeżeli jednak wezwania do Edwarda Z. były rzeczywistości odbierane i kwitowane bez sprzeciwu przez Edmunda Z., który uważał je za przeznaczone dla siebie, innymi słowy, jeśli ustalone zostaną przesłanki do uznania, że stroną w procesie, mimo mylnego oznaczenia, był w rzeczywistości Edmund Z. - to w takim razie zajdą też przesłanki do sprostowania wyroku na podstawie art. 355 k.p.c.Należy bowiem mieć na uwadze, że przepis art. 355 k.p.c. daje podstawę do sprostowania w wyroku nie tylko oczywistych omyłek pisarskich i rachunkowych, lecz także wszelkich "niedokładności". Za taką niedokładność może być również uznane wadliwe oznaczenie imienia strony, choćby było ono zgodne z oznaczeniem podanym w pozwie, jeżeli jest niewątpliwe, że strona, która brała udział w procesie, nosi w rzeczywistości imię o innym brzmieniu.Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie należy uchylić. Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Wojewódzki powinien skorzystać z przepisu art. 355 § 2 k.p.c. i zażądać wyjaśnień tak od administracji więzienia, jak i od samego Edwarda vel Edmunda Z. celem ustalenia, komu były doręczane wezwania i kto był stroną w procesie, a następnie rozstrzygnąć w kwestii sprostowania w zależności od tych ustaleń.