I SA/Łd 572/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) Protokolant: St. specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2025 r. nr 1001-ICK.800.31.2025.6.KEJ w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę. I SA/Łd 572/25 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej też jako: DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno- Skarbowego w Łodzi (dalej również jako: NŁUCS) z dnia 22 lipca 2025 roku w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych S. sp. z o.o. (dalej też jako: skarżąca, strona, Spółka, podmiot kwalifikowany) na czas oznaczony, nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do 22 października 2025 roku do kwoty 887.754 zł. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wyjaśniono, że NŁUCS, żądaniem z 18 lipca 2025 roku, wydanym w trybie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 - dalej: O.p.), dokonał blokady na okres 72 godzin czterech rachunków bankowych prowadzonych na rzecz Spółki. Z posiadanych przez NŁUCS w Łodzi informacji wynikało, że strona mogła wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. Pismem z 21 lipca 2025 (data odebrania 21 lipca 2025 roku) NŁUCS w Łodzi zawiadomił podatnika o blokadzie rachunków. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 r. NŁUCS przedłużył termin blokady rachunków bankowych do kwoty 887.754 zł, na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do 22 października 2025 roku. Od powyższego postanowienia strona wniosła zażalenie. Organ odwoławczy w zaskarżonym do Sądu postanowieniu, powołując się na art. 119zv § 1 art. 119zw § 1 art. 119zzb § 1 O.p. stwierdził, że zarówno żądanie blokady rachunków bankowych strony na 72 godziny z dnia 18 lipca 2025 roku, jak ustalenia zawarte w postanowieniu z 22 lipca 2025 roku, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów. Przypomniano, że NŁUCS w Łodzi działając w oparciu o art. 119zn § 1 O.p. w związku z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r. w sprawie upoważnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2501 dalej: rozporządzenie), przeprowadził analizę ryzyka dotyczącą podmiotu kwalifikowanego i w wyniku przeprowadzonych działań ustalił, że spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p. W ocenie NŁUCS w Łodzi zachodziło uzasadnione podejrzenie popełnienia przez podmiot kwalifikowany przestępstw spenalizowanych w: w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT - 7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny, i w art. 271a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest większa niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości. Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego dotychczas materiału wynika, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, a majątek, który posiada może okazać się niewystarczający na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych. Oceniono, że w postanowieniu NŁUCS wskazał przesłanki, które uzasadniały dokonanie blokady rachunków bankowych, tj. m. in. uwzględnienie przez Spółkę w rozliczeniach podatkowych faktur dotyczących transakcji z E. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. i M. Sp. z o.o., co do których istnieje podejrzenie nierzetelności. Ponadto, NŁUCS uwzględnił sposób funkcjonowania powyższych kontrahentów podatnika, którzy podejrzani są o udział w oszustwach podatkowych. Wskazano, że organ I instancji wskazał sposób działania kontrahentów spółki mający na celu zoptymalizowanie należności publicznoprawnych poprzez dokonywanie transakcji, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie fikcyjności. Jednocześnie podzielono ocenę organu I instancji, że ustalenia w zakresie wprowadzonych do obrotu faktur VAT wystawionych na rzecz podmiotu kwalifikowanego przez ww. podmioty mogą wskazywać na czynności, które faktycznie nie zostały dokonane między podmiotami uwidocznionymi na fakturach VAT i w konsekwencji faktury te mogą nie stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. Skoro podmiot kwalifikowany wykazał w złożonych plikach JPK-VAT7M nabycia, co do których istnieje podejrzenie, że nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, tym samym można wywieść wniosek, iż prowadzone przez podmiot kwalifikowany księgi są prowadzone w sposób nierzetelny. Powołując się na art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT przypomniano, że na poparcie rzetelności transakcji z kontrahentami strona wskazała umowy i faktury jak również wskazała (na załączone do zażalenia) trzy raporty. W ocenie organu odwoławczego analiza raportów wskazuje, że niektóre wymienione w nich obszary odbiegają od stanu faktycznego dotyczącego rzeczywistej działalności oraz informacji wykazywanych przez spółkę w sprawozdaniach finansowych, zwłaszcza odnośnie rzekomo posiadanej powierzchni magazynowej, struktury organizacyjnej, sposobu finansowania działalności czy branży, w której funkcjonuje. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia i analizy dokonane na podstawie materiału dowodowego, którym w dniu wydania postanowienia dysponował NŁUCS w Łodzi oraz później DIAS w Łodzi wskazują, że niezasadny jest zarzut bezpodstawnego kwestionowania prawa do odliczenia podatku VAT mimo spełnienia formalnych i materialnych przesłanek, przy braku dowodów na świadomy udział Spółki w procederze wyłudzenia VAT oraz dochowaniu należytej staranności przy weryfikacji kontrahentów. Oceniono, że ustalenia organu I instancji oparte zostały na analizie ryzyka ocenie działalności podmiotu kwalifikowanego (oraz kontrahentów) i wykazały, że Spółka uwzględniała w rozliczeniach podatkowych faktury uzyskane od podmiotów z grupy, która wykreowana została w celu zoptymalizowania należności publicznoprawnych w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Zwrócono uwagę na ustalania dotyczące m. in. korzystania przez kontrahentów z tych samych adresów IP, podobieństwa graficznego stron internetowych, czy korzystania z tego samego biura rachunkowego, jak również budzących wątpliwości nabyć Spółki od podmiotów, które nie zatrudniają pracowników, mają różny profil działalności gospodarczej (niezwiązany np. z udostępnianiem pracowników), są powiązane transakcyjnie i osobowo. Niezrozumiałe i nieuzasadnione ekonomicznie jest również – w ocenie organów - comiesięczne transferowanie środków rzędu kilkuset tysięcy złotych za "doradztwo gospodarcze", "konsultacje marketingowe - prognozowanie działalności gospodarczej", które nie znajduje przełożenia na pozyskiwanie nowych klientów czy rozwój marketingowy podmiotu kwalifikowanego (brak strony internetowej), realizującego dostawy głównie na rzecz jednego kontrahenta. Wskazano również na budzące wątpliwości wpłaty dużych sum gotówkowych na konta Spółki, w szczególność, w kontekście dokonywanych dostaw do podmiotów, które płatności realizują za pośrednictwem rachunków bankowych Jednocześnie DIAS podkreślił, że okoliczności takie jak: niski kapitał zakładowy w wysokości 7.500 zł i brak potwierdzenia na rachunku bankowym jego wniesienia przez udziałowców, niewielka wartość środków trwałych, brak nieruchomości, wartość posiadanych pojazdów w wys. 115.800 zł, które jest niewspółmiernie niska do szacowanych zobowiązań podatkowych (wynoszących co najmniej 887.754,00 zł), stanowią dowód, że Spółka nie posiada majątku, który mógłby okazać się wystarczający na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych. Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, na możliwość uczestniczenia Spółki w wykorzystaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych wskazuje uwzględnianie w rozliczeniach podatkowych transakcji z podmiotami podejrzanymi o dokonywanie wyłudzeń skarbowych - powiązanych osobowo, posiadających wspólne adresy prowadzenia działalności, biura rachunkowe, korzystających z tej samej infrastruktury IP, posiadających tych samych kontrahentów, sprzedających i kupujących między sobą m.in. usługi marketingowe i doradcze, sztucznie wydłużając łańcuch transakcji. Zdaniem DIAS, NŁUCS w zaskarżonym postanowieniu, postąpił zgodnie z przepisami prawa oraz kierunkiem wyznaczonym w orzecznictwie, poprzez wyczerpujące wskazanie faktów leżących u podstaw obawy, że podmiot nie wykona ciążących na nim zobowiązań. Natomiast wcześniejsze analizy ryzyka wskazały na możliwość wykorzystania sektora finansowego. Zdaniem organu II instancji stan faktyczny potwierdza, że organ podatkowy I instancji szczegółowo wymienił źródła pochodzenia przetwarzanych informacji, którymi były przede wszystkim rozliczenia podatkowe podmiotu kwalifikowanego i jego kontrahentów, informacje o przepływach na rachunkach bankowych. Na postanowienie DIAS z dnia 12 sierpnia 2025 roku wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania: a) art. 119 zv § 1, art. 119 zw § 1 O.p. w zw. z 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia w zw. z art. 64 Konstytucji RP polegające na zaakceptowaniu błędnego stanowiska NŁUCS oraz nieuprawnionym zastosowaniu blokady rachunków bankowych skarżącej w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki do uznania, że spółka może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo- kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku bankowego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać, jak również nie zachodzą obiektywnie uzasadnione obawy, że spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, b) art. 119 zv § 1, art. 119 zw § 1 O.p. w zw. z art. 119 zg pkt 9 O.p. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że podatnik może wykorzystywać rachunki bankowe do wyłudzeń skarbowych w myśl kodeksu karnego skarbowego, a także na przyjęciu, że definicja wyłudzenia skarbowego zawarta w art. 119 zg pkt 9 O.p. wskazuje jedynie na konkretne działania (czyny) penalizowane w prawie karnym skarbowym, nie odwołując się do zasad karania wynikających z Kodeksu karnego skarbowego, tj.m.in. oceny świadomości czy złej woli osoby popełniającej ten czyn; c) art. 119zw § 1 O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, mimo stabilnej sytuacji finansowej Spółki, terminowego regulowania zobowiązań oraz braku jakichkolwiek zaległości podatkowych lub egzekucji; d) art. 119zw § 1, art. 120 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez zastosowanie nadmiernie dolegliwej blokady wszystkich rachunków bankowych zamiast środków mniej uciążliwych, co prowadzi do paraliżu działalności Spółki i zagrożenia wypłat dla pracowników; e) art. 191, art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez brak wykazania rzeczywistego ryzyka niewykonania zobowiązania podatkowego, oparcie się na domniemaniach zamiast na konkretnych dowodach oraz zaniechanie przeprowadzenia niezbędnych czynności dowodowych; f) art. 191, art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez błędną interpretację zdarzeń gospodarczych przyjętą do ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji nierzetelną ocenę rzeczywistego charakteru transakcji poprzez pominięcie dokumentów oraz raportów potwierdzających rzeczywiste świadczenie usług przez kontrahentów na rzecz spółki; g) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP polegające na naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych poprzez arbitralne, dowolne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, a także że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przypuszczenie, że podatnik wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. 2. przepisów prawa materialnego: a) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez bezpodstawne kwestionowanie prawa do odliczenia podatku VAT mimo spełnienia formalnych i materialnych przesłanek, przy braku dowodów na świadomy udział spółki w procederze wyłudzenia VAT oraz dochowaniu należytej staranności przy weryfikacji kontrahentów. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je NŁUCS z dnia 22 lipca 2025 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę DIAS wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniósł o oddalenie skargi. DIAS wyjaśnił także, że zastosowana blokada doprowadził do przerwania łańcucha transakcji z podmiotami podejrzanymi o dokonywanie wyłudzeń skarbowych oraz procederu wykorzystywania w tym celu sektora finansowego, co uwidoczniło się m.in. w rozliczeniach za czerwiec 2025 r., gdzie brak jest transakcji z tymi podmiotami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o przedłużeniu terminu blokady rachunków bankowych skarżącej spółki. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach faktyczno-prawnych organ zasadnie zastosował wpierw blokadę rachunków bankowych na okres 72 godzin (art. 119zv o.p.), a następnie przedłużył ją na okres nie dłuższy niż trzy miesiące (art. 119zw o.p.). Zgodnie z art. 119zv § 1 o.p., Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 o.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2). Stosownie natomiast do art. 119zw § 1 o.p., Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. W myśl art. 119zw § 4 o.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2. Ustawodawca zgodnie z art. 119zzb § 1 o.p., przyznał prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu blokady, o którym mowa w art. 119zw § 1 tej ustawy. Natomiast w wypadku zastosowania blokady na okres nie dłuższy niż 72 godziny, obecnie przepisy nie przewidują środka zaskarżenia. Wedle art. 119zzb § 4 o.p., w zakresie nieuregulowanym, do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - czyli działu Postępowanie podatkowe. Sąd w pełni podziela i przyjmuje za swoje stanowisko tutejszego Sądu wyrażonego w prawomocnym wyroku z dnia 21 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 474/21, zgodnie z którym celem ustawy STIR, która wprowadziła powyższe regulacje, jest - zgodnie z opublikowanym do niej uzasadnieniem - uszczelnienie systemu podatkowego, a w szczególności ograniczenie luki w podatku VAT spowodowanej wyłudzeniami, eliminacja z obrotu gospodarczego podstawionych firm oszukujących uczciwych przedsiębiorców oraz poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku. System STIR umożliwia przekazywanie informacji bankowych i ich analizy w celu zapobiegania wyłudzeniom skarbowym. Szef KAS otrzymuje codziennie informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu ustawy STIR (tj. innych niż rachunki osób fizycznych służące do celów prywatnych), a także o transakcjach tych podmiotów dokonywanych za pośrednictwem objętych tym systemem rachunków bankowych i rachunków w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Wszystkie informacje są przesyłane automatycznie i elektronicznie za pośrednictwem izby rozliczeniowej. Analiza ryzyka wystąpienia wyłudzeń skarbowych przeprowadzana na podstawie przekazanych informacji jest dwutorowa. Izba rozliczeniowa analizuje ryzyko przy pomocy algorytmów opartych na praktyce bankowej wykorzystującej doświadczenia w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Rezultat analizy izby rozliczeniowej w postaci wskaźnika ryzyka jest przesyłany do Szefa KAS. W oparciu o informacje bankowe, wskaźnik ryzyka oraz inne posiadane dane (podatkowe, z Krajowego Rejestru Sądowego, z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) Szef KAS dokonuje analizy ryzyka wystąpienia wyłudzenia skarbowego, która może stać się podstawą do podjęcia różnego rodzaju działań ze strony aparatu państwowego (odmowa rejestracji jako podatnika podatku VAT, wykreślenie podatnika VAT z rejestru czy wszczęcie postępowania karnego). Analizowana blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest jednym z nich. W postępowaniu dotyczącym przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego organ jest zobowiązany także zbadać, czy rachunek (rachunki) tego podmiotu jest wykorzystywany do celów mających związek z wyłudzeniami lub zmierzających do wyłudzenia podatku. Zatem przedmiotem oceny zaskarżonego postanowienia, dotyczącego przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, nie jest tylko i wyłącznie istnienie obawy niewykonania przez ten podmiot zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro. Organ drugiej instancji rozpatrując zażalenie skarżącej nie tylko ma uprawnienie, ale też powinność oceny materiału dowodowego zebranego na etapie stosowania tzw. krótkiej blokady, w tym odniesienia się do stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Także Sąd w ramach sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego (na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące), o której mowa w art. 119zw § 1 o.p., jest uprawniony do badania przesłanek ustanowienia tzw. krótkiej blokady rachunku bankowego (na 72 godziny), a to zgodnie z art. 119zv § 1 o.p. Dla oceny postanowienia przedłużającego termin blokady rachunków skarżącej na okres 3 miesięcy należy dokonać ustaleń co do skuteczności i prawidłowości blokady dokonanej na okres 72 godzin, bezpośrednio poprzedzającej zaskarżone postanowienia. Obie blokady, krótka (na 72 godziny) i ta przedłużająca na czas określony (maksymalnie 3 miesiące) są ze sobą powiązane. NSA w wyrokach z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt I FSK 1888/19 oraz z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 491/20 wyjaśnił, że zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 o.p. prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., w przypadku zaskarżenia postanowienia organu drugiej instancji w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony. Stanowisko NSA wyrażone w powyższych wyrokach, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przyjęcie stanowiska "o ograniczeniu sądowej kontroli tylko i wyłącznie do istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro, prowadziłoby do istotnego naruszenia zasad konstytucyjnych" (por. motywy orzeczenia w sprawie o sygn. akt I FSK 491/20). Ustanowienie bowiem tzw. pierwszej blokady w obecnym stanie prawnym nie jest zaskarżalne. Zgodnie z wolą ustawodawcy specyfika postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jego przedłużenia, gdzie organ musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. W świetle art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. Wprawdzie szybkość tego postępowania determinowana jest jego skutecznością, nie zwalnia to jednak organu z obowiązku odpowiedniego stosowania reguł prowadzenia postępowania i przepisów, które te zasady precyzują. Organy obowiązane są zatem, zgodnie z art. 120 O.p. działać na podstawie przepisów prawa. Stosownie do art. 122 O.p., w toku postępowania organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, a jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, m.in. art. 187 § 1 O.p., nakładający na organy podatkowe obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 O.p.). Z przywołanych przepisów prawa wynika, że zadaniem organu jest takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Właściwe zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego jest bowiem uzależnione od uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dopiero po spełnieniu tych warunków, tj. prawidłowej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy do prawidłowo ustalonej normy prawa materialnego, można mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy. Kolejną zasadę prowadzenia postępowania podatkowego statuuje art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie budzące zaufanie to przede wszystkim postępowanie staranne, prowadzone dokładnie i rzetelnie, to jest z należytą dbałością o każdy istotny w sprawie szczegół oraz wyjaśniające wszystkie kwestie faktyczne i prawne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie organu odpowiadało przywołanym powyżej przepisom postępowania. Przechodząc do istoty sprawy, zdaniem Sądu w zaskarżonym postanowieniu DIAS wywiązał się z obowiązku dokonania oceny zasadności ustanowienia blokady (tzw. krótkiej). W uzasadnieniu zaskarżonego aktu wskazał, iż żądaniem z 18 lipca 2025 r. wydanym w trybie art. 119zv § 1 O.p. w związku z § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia dokonał blokady na okres 72 godzin czterech rachunków bankowych prowadzonych na rzecz podmiotu kwalifikowanego – S. sp. z o.o. Przedłużenie blokady nastąpiło dnia 22 lipca 2025 r. Zauważyć należy, że podstawą zastosowania tzw. krótkiej blokady było powzięcie informacji przez organ, że strona mogła wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) o.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. Dokonana analiza ryzyka wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, uwzględnia posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz art. 119zs. Analizując poszczególne kryteria wskaźnika ryzyka NŁUCS przedstawił: sytuację majątkową podmiotu kwalifikowanego, przepływy na rachunkach bankowych, ocenę działalności kontrahentów i wpływu na działalność podmiotu kwalifikowanego, powiązania podmiotowe i transakcji między podmiotami oraz na czym polegała nierzetelność prowadzonych rozliczeń w kontekście kryterium ekonomicznego, behawioralnego i powiązań. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez NŁUCS w Łodzi ustalono, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącą przestępstw spenalizowanych w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 k.k.s. polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT- 7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny i w art. 271a § 2 k.k., poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest większa niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości. Organ stwierdził zatem, iż skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzeń skarbowych, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a i b O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. U podstaw zastosowania blokady legły: po pierwsze - analiza danych w zakresie przepływów na rachunkach bankowych spółki (s. 22- 26 zaskarżonego postanowienia) oraz - po drugie - ustalenia organu (poczynione w nawiązaniu do operacji na rachunkach bankowych) , które nasunęły uzasadnione wątpliwości co do dokonanych przez spółkę transakcji ze wskazanymi w postanowieniach kontrahentami. Z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że spółka wskazała jako przeważający rodzaj działalności (PKD) 81.29.Z - Pozostałe sprzątanie. W 2023 r. wykazała zatrudnienie około 61 osób, w 2024 r.- około 53 osób. Jednocześnie dokonuje nabyć pod podmiotów E. SP. z o.o., M. Sp. z o.o., T. SP. z o.o., które wykazują zatrudnienie jedynie kilku osób (E. 2023 r. -6 osób, 2024- 7 osób, M. 2023 r.7 osób, 2024 r. -7 osób, T. 2023-7 osób, 2024 r. - 5 osób) - głównie udziałowców i członków zarządu. Jednocześnie ustalono, że kontrahenci ci powiązani są osobowo, mają siedziby w biurach wirtualnych, nie mają dodatkowych miejsc prowadzenia działalności, to samo biuro rachunkowe, ten sam adres e-mail z którego wysyłane są pliki JPK. Ich strony internetowe stworzone są wg tego samego szablonu, mają ten sam układ graficzny, a z dostępnych danych rejestru domen wynika że w odniesieniu do wszystkich dostępnych w rejestrze danych abonentem odpowiedzialnym za te domeny jest ten sam podmiot, wszyscy kontrahenci korzystają z tych samych adresów IP m.in. do logowania na rachunki bankowe. Osoby będące ich udziałowcami powiązane były z rosyjskimi podmiotami, które przestały wykazywać transakcje w 2022 r. (po wprowadzeniu sankcji). Przedstawiając schematy działań organy wykazały, że podmioty te dokonują zakupów/sprzedaży pomiędzy sobą, wydłużając tym samym łańcuch dostaw w sposób stycznych mającym na celu zoptymalizowanie należności publicznoprawnych. Analizując dotychczas zebrany materiał dowodowy organ doszedł do uzasadnionego – w ocenie Sądu – przekonania, że skarżąca może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych ponieważ w sprawie mamy do czynienia z grupą osób, które poprzez sieć tworzonych przez siebie i powiązanych spółek E. SP. Z O.O., M. SP.Z O.O. i T. SP.Z O.O., jedynie symulują realizację określonych transakcji gospodarczych, jak też samo prowadzenie działalności gospodarczej, tylko po to, aby w wyniku niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych dokumentów księgowych w postaci deklaracji VAT, faktur VAT, deklaracji w ramach jednolitego pliku kontrolnego JPK, móc optymalizować należności publicznoprawne, należne właściwemu organowi podatkowemu, a skarżącą spółka jest uczestnikiem tego procederu wykorzystującym faktury zakupu od powyższych podmiotów, a transakcje za pośrednictwem rachunków bankowych mają je jedynie uwiarygodnić. Działalność spółek E., M., T. budzi wątpliwości m.in. z uwagi na stwierdzone powiązania pomiędzy ww. firmami poprzez posiadanie tych samych kontrahentów zarówno krajowych jak i zagranicznych, którzy utrzymują relacje z wymienionymi spółkami tytułem świadczonych zupełnie odmiennych usług. Poczynione ustalenia pozwoliły stwierdzić, że kontrahenci skarżącej sprzedają różnego rodzaju usługi (między innymi: marketingowe, doradcze), ale również kupują je w ramach transakcji miedzy sobą (np. jeden z kontrahentów kupuje zużyte katalizatory, które sprzedaje do podmiotu świadczącego usługi marketingowe). W łańcuchu transferów finansowych na znaczne kwoty, pomiędzy firmami pojawiają się również usługi budowlane, sprzątanie pomieszczeń, pakowanie i magazynowanie towarów oraz zapłata za słodycze. Rację mają organy, że tego rodzaju sytuacja nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego i nie ma miejsca w rzeczywistym obrocie gospodarczym i może to świadczyć o całkowitym oderwaniu rzeczywistych transferów finansowych pomiędzy rachunkami spółek i uzasadniających je dokumentów finansowych od rzeczywistej działalności przedsiębiorstwa i rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Prawidłowe jest również spostrzeżenie organów, że Spółka bazuje na jednym kliencie od lat - największym odbiorcą na rzecz którego wykazuje dostawy (98 % sprzedaży) jest W. sp. z o.o. świadczący kompleksowe usługi z zakresu magazynowania, pełnego outsourcingu i logistyki magazynowo-produkcyjnej. Trafny jest zatem wniosek, że niezrozumiałe i nieuzasadnione ekonomicznie jest comiesięczne transferowanie środków sięgających kilkuset tysięcy złotych za "doradztwo gospodarcze, "konsultacje marketingowe - prognozowanie działalności gospodarczej", itp., które nie znajduje przełożenia na np. pozyskiwanie nowych klientów czy rozwój marketingowy. Istotne w kontekście zaistnienia zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych są ustalenie zgodnie z którymi skarżąca spółka wykazuje import usług nabywanych od między innymi D. T. na kwotę 885.359,23 zł pod pozycją "import usług nabywanych od podatnika podatku od wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT", Na rachunkach bankowych stwierdzono transakcje na rzecz D. T. realizowane na rachunki prowadzone w słowackim, litewskim i polskim banku. Podkreślając przy tym fakt, iż D. T. otrzymuje również co miesiąc wynagrodzenie od S. Sp. z o.o. (Spółka wykazuje zatrudnienie D. T.) organy trafnie oceniły, że transakcje importu usług wymagają szczegółowej weryfikacji pod kątem ich przedmiotu. Zasadnie również wątpliwości NŁUCS wzbudziły wpłaty gotówkowe dokonywane przez Spółkę na swoje rachunki bankowe (w szczególności w kontekście dokonywanych dostaw do podmiotów, które płatności realizują za pośrednictwem rachunków bankowych) i w konsekwencji ocena, że wpłaty te wymagają szczegółowej weryfikacji. W ocenie Sądu zgromadzony do tej pory materiał dowodowy uprawniał organy do wysnucia wniosku, że Spółka może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, wykazując w rozliczeniach podatkowych faktury zakupu, stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, w których jako dostawcę wskazano podmioty E. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., M. Sp. z o.o. co w konsekwencji może doprowadzić do pozbawienia możliwości odliczenia podatku VAT od transakcji z ww. pomiotami i zobowiązana do zapłaty podatku należnego w wysokości co najmniej 887.754 zł. Podkreślić trzeba, że dokonując kontroli skarżonych postanowień Sąd ustala, czy organ przedstawił informacje wskazujące na możliwy świadomy udział w wyłudzeniach skarbowych z wykorzystaniem działalności banków (uprawdopodobnił), a nie ocenia, czy okoliczność powyższa została udowodniona. Sąd akceptuje wywody organów w niniejszej sprawie, gdyż uprawdopodobniły, możliwy świadomy udział strony w wyłudzeniach skarbowych z wykorzystaniem działalności banków. Z kolei kontrola zasadności przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego zgodnie z art. 119zw § 1 O.p. jak wynika z ww. cytowanego przepisu, obejmuje wyłącznie dwie kwestie. Po pierwsze, czy występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany istniejącego lub mającego powstać zobowiązania wymienionego w tym przepisie. Po drugie, czy wysokość tego zobowiązania przekroczy odpowiednik w złotych kwoty 10.000 euro. Druga z tych kwestii w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, natomiast odnosząc się do pierwszej stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy słusznie przyjęły, iż zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez stronę przewidywanego zobowiązania podatkowego. Za powyższym przemawiają następujące fakty: – zgodnie z wpisem do KRS Spółka posiada kapitał zakładowy w wysokości 7.500 zł, a na rachunku bankowym brak potwierdzenia jego wniesienia przez udziałowców. – Spółka posiada majątek w postaci samochodów, którego wartość została oszacowana zgodnie z INFO-EXPERT na kwotę 115.800,00 zł, jednak ich wartość jest współmiernie niska do szacowanych zobowiązań podatkowych, wynoszących co najmniej 887.754,00 zł. – Spółka wykazuje w plikach JPK_VAT niewielkie nabycia środków trwałych (29.423,69 zł netto + VAT 767,45 zł), nie posiada nieruchomości. – Spółka za ostatni rok za który złożyła sprawozdanie finansowe tj. rok 2024 wykazała zysk z działalności gospodarczej na poziomie 799.516,85 zł, który zgodnie z uchwałą przeznaczono na pokrycie strat z lat ubiegłych. Natomiast w odniesieniu do zysku osiągniętego w roku 2024 należy podkreślić, że Zgromadzenie Wspólników w protokole z 30 maja 2025 r. w uchwale nr 2 postanowiło zysk pozostawić na pokrycie strat z lat ubiegłych i nie stanowi on majątku, z którego mogłyby zostać pokryte zobowiązania podatkowe. W ocenie Sądu racją mają organy, że przedstawione – w postanowieniach obu instancji - okoliczności, w szczególności fakty, iż: Spółka prawdopodobnie bierze udział w oszustwie podatkowym z wykorzystaniem sektora finansowego, przewidywana kwota zobowiązania podatkowego jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do możliwości finansowych i majątkowych podmiotu kwalifikowanego, uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług dawały podstawę do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki przedłużenia terminu zastosowanej blokady rachunków bankowych Spółki na okres do trzech miesięcy, tj. do 22 października 2025 roku. Odnosząc się do argumentacji skargi w zakresie świadomości nie można tracić z pola widzenia faktu (szczególnie w świetle wcześniejszego wywodu niniejszych rozważań prowadzącego do akceptacji stanowiska organów o uprawdopodobnieniu, możliwego świadomego udziału strony w wyłudzeniach skarbowych z wykorzystaniem działalności banków), że w orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania w zakresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, organ nie może badać świadomości podmiotu co do uczestnictwa w oszustwie podatkowym. Taki wymóg nie wynika z art. 119zv § 1 O.p. Organ musi jedynie wykazać, że posiadane informacje wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystać działalność m. in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Organ nie bada zatem świadomości, ale ma obowiązek jedynie podania określonych informacji wskazujących na możliwość wykorzystania działalności banków do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi (wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., I FSK 2597/21). Z kolei pochylając się nad wskazaną w uzasadnieniu skargi argumentacją związaną z terminowością i systematycznością rozliczania się ze zobowiązań podatkowych, Sąd wskazuje, że nie może ona odnieść zamierzonego przez stronę skutku ponieważ po pierwsze to, że strona terminowo uiszczana daniny w wysokościach przez siebie zadeklarowanych nie powoduje wyłączania możliwości zastosowania omawianej instytucji blokady rachunków. Po drugie - przeprowadzona analiza ryzyka (poprzedzająca dokonanie krótkiej, a następnie długiej blokady) wykazała prawdopodobieństwo optymalizacji zobowiązań podatkowych poprzez wykorzystanie do tego celu nierzetelnych faktur, prowadzącej do prawdopodobnego zaniżenia zobowiązania podatkowego o kwotę wskazaną w zaskarżonych postanowieniach i poddała wątpliwości prawidłowość rozliczeń dokonanych przez samego podatnika. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzut, że NŁUCS w Łodzi wydał postanowienie o przedłużeniu terminu blokady rachunków bankowych "na podstawie samego faktu wszczęcia kontroli, bez oczekiwania na jej wyniki, co stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności" należy podkreślić, po pierwsze, że kontrola celno-skarbowa i postępowanie dotyczące blokady rachunków bankowych są oddzielnymi procedurami. Po drugie, postanowienie o przedłużeniu blokady rachunków bankowych może zostać wydane jedynie przed upadkiem tzw. blokady krótkiej, tj. w ciągu 72 godzin od jej zastosowania (por. wyrok Sądu o sygn. III SA/Wa 2206/22, CBOSA). Do bieg terminu nie wlicza się sobót ani dni ustawowo wolnych od pracy. W razie uchybienia terminowi ustanowiona blokada upada, co w konsekwencji sprawia, że organ nie może "czekać" ponieważ przedłużenie po upływie 72 godzin byłoby niemożliwe. W niniejszej sprawie blokada nastąpiła 18 lipca 2025 r. o godzinie 8:46, o czym NŁUCS w Łodzi powiadomił podatnika pismem z 21 lipca 2025 r.. Żądanie przedłużenia blokady zostało przekazane do banku 22 lipca 2025 r. o godzinie 14:38, o czym Podatnik został powiadomiony pismem. Do biegu terminu nie wliczono soboty i niedzieli, tj. 19-20 lipca 2025r. W ocenie Sądu przesłanka tzw. długiej blokady rachunku bankowego, tj. uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 119zw § 1 O.p. została przez organ podatkowy zanalizowana na gruncie konkretnych okoliczności faktycznych nie tylko pod kątem zasad praworządności i powszechności opodatkowania (art. 83-84 Konstytucji RP), ale również z uwzględnieniem zasady zaufania (art. 2 Konstytucji RP, art. 121 § 1 O.p.), która w demokratycznym państwie prawnym oznacza między innymi, że postępowanie powinno być prowadzone w zaufaniu do podatnika. Oczywistym jest, że blokada rachunków bankowych jako działanie ingerujące w prawo własności jest dolegliwa. Każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, musi być świadomy, że organy mogą i w pewnych sytuacjach są wręcz zobligowane, dbając o bezpieczeństwo finansowe państwa, do korzystania z tego uprawnienia, gdy są spełnione ustawowe przesłanki. Nie jest to działanie nadzwyczajne i wyjątkowe. Przezorny przedsiębiorca winien brać pod uwagę (również w kontekście obowiązku wypłaty pracownikom wynagrodzenia), że ustawodawca wprowadził do systemu prawa rozwiązania STIR po to, aby organy mogły z tych uprawnień korzystać, nawet gdy te działania jawią się mu jako dolegliwe. Zastosowanie w niniejszej sprawie uregulowanie STIR mogło posłużyć zapobieganiu oszustwom podatkowym w podatku od towarów i usług na znaczną kwotę, a więc zgodnie z celami jego wprowadzenia. To w ocenie Sądu, uzasadnia ingerencję w prawa jednostki, a reakcja wyrażająca się w blokadzie rachunków bankowych nie jest nadmierną wobec uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, której geneza bierze źródło w wyłudzeniach skarbowych z wykorzystaniem systemu VAT. Z tych wszystkich względów, w świetle okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, zdaniem Sądu stanowisko wyprowadzone i wyczerpująco uzasadnione w zaskarżonych aktach zasługuje na podzielenie, a zarzuty naruszenia art. 119 zv § 1, art. 119 zw O.p. są niezasadne. Zdaniem Sądu, postępowanie organu odpowiadało przywołanym powyżej przepisom postępowania. Organ działał na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa (art. 120 O.p.), zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego, jak i jej przedłużenia (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Ocena materiału dowodowego nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Jednocześnie, skarżąca nie przedstawiła materiału dowodowego, który mógłby się przyczynić do odmiennych ustaleń stanu faktycznego czy też zdyskredytowałby ocenę dokonaną przez organ. Zauważyć trzeba, iż strona skarżąca nie kwestionuje co do zasady istnienia określonych faktów, ale ich ocenę przez organ. Sama odmienna ocena organu, wyprowadzona z tego samego materiału sprawy, nie świadczy o wadliwości oceny organu. Na tym etapie było wystarczające stwierdzenie organu, że do takich wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości (czynności zmierzające do wyłudzenia). Kwestie związane z prawidłowością rozliczenia przez stronę skarżącą podatku od towarów i usług w kontekście norm prawa materialnego przywołanych w skardze, tj art. 86 ust. 1 ustawy o VAT (w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 o.p.) będą szczegółowo weryfikowane w toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej. Wobec powyższego bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostają – w ocenie Sądu – zarzuty sprowadzające się do niewyjaśnienia przez organ okoliczności faktycznych dotyczących stosowania ww. norm prawa materialnego, charakterystyki współpracy kontrahentów ze stroną i sposobu rozliczania za zawierane transakcje, bowiem udowodnienie tych okoliczności nie warunkuje zastosowania żadnej z omawianych blokad. Dokładne ustalenie, kto dopuszczał się wyłudzeń skarbowych, w jaki sposób i w jakim zakresie, nie mieści się w zakresie niniejszego postępowania, a szczególnie w ramach postępowania poprzedzającego krótką blokadę. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. aj