I SA/Łd 583/11

Dnia 10 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: Anna Drelich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. i 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz Skarżącego P. S. kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. I SA/Łd 583/11 Uzasadnienie Wyrokiem z [...] r. (sygn. akt [...] ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. i 2003 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2001 r. do marca 2002 r. oraz od maja do sierpnia i październik 2002 r. i w tej części umorzył postępowanie z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych, a za grudzień 2002 r. i poszczególne miesiące 2003 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Z ustaleń organów wynikało, że przedmiotem działalności gospodarczej podatnika był wynajem kaset wideo podmiotom prowadzącym wypożyczalnie tych kaset dla klientów indywidualnych. Tymczasem podatnik zaklasyfikował te czynności do grupowania KU 84802 "Pozostałe usługi w zakresie działalności kulturalnej i rozrywkowej" i nie naliczał podatku od towarów i usług, uznając, że podlegają one zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej u.p.t.u.). Organy oparły swe ustalenia głównie na opiniach Urzędu Statystycznego. W ich ocenie usługi wykonywane przez podatnika nie podlegały zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, lecz były opodatkowanie według stawki podstawowej, bowiem usługi te należy zaklasyfikować do podbranży KU 89501 –"Wypożyczanie sprzętu i pomieszczeń", w której mieści się działalność polegająca na wypożyczaniu kopii filmowych nagranych na kasetach wideo. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż do grupowania KU 84802 – "Pozostałe usługi w zakresie działalności kulturalnej i rozrywkowej" zalicza się jedynie usługi dystrybucji filmów przeznaczonych do masowego rozpowszechniania, do innych jednostek, np. w kinach i domach kultury, więc usług świadczonych przez podatnika nie można utożsamiać z dystrybucją filmów fabularnych na kasetach magnetowidowych innym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na rozpowszechnianiu filmów wśród osób fizycznych. Podatnik prowadził działalność gospodarczą polegającą na wynajmie kaset wideo osobom fizycznym na podstawie zawartych umów agencyjnych. Porównując treść zawartych umów agencyjnych z właścicielami wypożyczalni kaset wideo z definicją umowy agencyjnej z art. 758 K.c., organ podatkowy stwierdził, że właściciel wypożyczalni pośredniczył przy zawieraniu umów najmu na rzecz dającego zlecenie, tj. podatnika. Z umów tych wynika, że usług wypożyczania kaset wideo z nagranymi filmami nie można utożsamiać z dystrybucją filmów fabularnych, dlatego też usługi te mieszczą się w zakresie podbranży KU 89501 "Wypożyczanie sprzętu i pomieszczeń" i podlegają opodatkowaniu stawką podatku VAT 22 %. Odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów organ odwoławczy wskazał, że wystarczające są w niniejszej sprawie opinie statystyczne, sporządzone przez organy właściwe do ich wydania. Odnosząc się zaś do upoważnienia Przewodniczącego Komitetu Kinematografii z 17 września 1991 r. organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy z 16 lipca 1987 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 22, poz. 127 ze zm.) podatnik został upoważniony do prowadzenia działalności w zakresie wynajmu kopii filmowych (wypożyczanie wideokaset z filmami). Upoważnienie to obejmuje wypożyczanie filmów nabytych do wypożyczania od podmiotów uprawnionych lub upoważnionych do prowadzenia dystrybucji tych filmów. Z art. 3 pkt 5 ustawy o kinematografii wynika, iż wynajem kopii filmu, wykonanej za pomocą jakiejkolwiek techniki i na jakimkolwiek nośniku, do użytku najemcy, jest jedną z form rozpowszechniania filmu. Oznacza to zatem, że podatnik wynajmując kasety, zajmował się rozpowszechnianiem filmów. Ze zgromadzonego materiału nie wynika zaś, aby podatnik zajmował się dystrybucją filmów w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o kinematografii, zgodnie z którym przez dystrybucję filmu rozumie się nabycie prawa do eksploatacji filmu i przekazanie tego prawa, obejmującego również wykonywanie kopii i opracowywania filmu w celu rozpowszechniania. W skardze na ww. decyzję ostateczną podatnik zarzucił jej naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. oraz art. 70, art. 121, art. 122, art. 123, art. 125, art. 180, art. 187 i art. 188 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważył, że usługi podatnika polegały na wynajmie kaset video, nie zaś ich dystrybucji, a skarżący jako przedstawiciel właścicieli kaset udostępniał je dalszym agentom celem ich wypożyczania osobom fizycznym. Z upoważnienia Przewodniczącego Komitetu Kinematografii z 17 września 1991 r. wynika, iż skarżący został upoważniony "do prowadzenia działalności w zakresie wynajmu kopii filmowych (wypożyczania wideokaset z filmami)", a upoważnienie to obejmuje "wypożyczanie filmów nabytych do wypożyczania od podmiotów uprawnionych lub upoważnionych do prowadzenia dystrybucji tych filmów", "organizacja RAPIE upoważniona jest do kontroli wypożyczalni jako pełnomocnik dystrybutorów w zakresie reprezentowanego przez siebie repertuaru". W piśmie z 9 grudnia 1994 r. Komitet Kinematografii wyjaśnił w odpowiedzi na zapytanie organu kontroli, iż skarżący był upoważniony wyłącznie do wynajmu (wypożyczania) kopii filmowych, ale w sposób świadomy naruszał przepisy ustawy o kinematografii, skoro nabywał kasety video z nagranymi filmami z innych wypożyczalni na terenie całego kraju, a następnie podnajmował je innym wypożyczalniom w celu dalszego ich rozpowszechniania, a na zawarcie umów pozwalających na taką działalność nie uzyskał pisemnej zgody właściciela, posiadającego prawa licencyjne do danego tytułu na terenie całego kraju na sprzedaż i podnajem tytułu. Analizując art. 3 pkt 4 i pkt 5 ustawy o kinematografii, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w języku potocznym, jak i normatywnym, rozróżnia się dystrybucję i wypożyczanie czegoś, przy czym dystrybucja wiąże się ze zbywaniem i nabywaniem prawa do czegoś, wypożyczanie zaś jedynie z czasowym używaniem cudzej rzeczy. Sąd ten wskazał ponadto, że z opinii Urzędu Statystycznego wynika, iż jedynie usługi dystrybucji filmów na kasetach wideo mieściły się w wymienionym w załączniku nr 2 do u.p.t.u. grupowaniu KU 8480 (ale tylko usługi o charakterze masowym), podkategorii KWiU i PKWiU 92.12.10. (bez względu na charakter usług), zaś usługi wypożyczania kaset wideo z nagranymi filmami w niewymienionej w tym załączniku podbranży KU 89501 (usługi niemające charakteru masowego), KWiU oraz PKWiU 71.40.12 (bez względu na charakter usług). Bez znaczenia zdaniem WSA pozostaje okoliczność udostępniania kaset podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą (wypożyczalnie kaset wideo), braku wiedzy co do danych identyfikacyjnych osób fizycznych, którym dalsi agenci wypożyczali te kasety, jak i moment, w którym dokonywano rozliczeń między skarżącym a dalszymi agentami. Ustawodawca obowiązek podatkowy wiąże bowiem ze stroną przedmiotową działalności, jaką są usługi w zakresie kaset wideo, nie zaś ze stroną podmiotową. Gdyby nawet przyjąć, iż świadczone przez stronę usługi były usługami dystrybucji, to i tak nie podlegałyby one zwolnieniu od opodatkowania, skoro usługi dystrybucji taśm video na gruncie KWiU i PKWiU były wyłączone ze zwolnienia od opodatkowania VAT, zaś na gruncie KU zwolnione były wyłącznie usługi dystrybucji filmów o charakterze masowym. W tej sytuacji WSA uznał, że w sprawie nie zostały naruszone art. 18 ust. 1 w zw. z ust. 1a - 3 i art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. W kwestii zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd pierwszej instancji uznał, że materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony i rozpoznany z zachowaniem reguł określonych w art. 122, art. 125 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż skarga kasacyjna jest zasadna, chociaż nie wszystkie jej zarzuty można podzielić. Sąd odwoławczy podkreślił, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wydana [...]r. opinia statystyczna nie jest sprzeczna z pozostałymi opiniami statystycznymi wydanymi w tej sprawie. Dalej NSA wskazał, iż mimo błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że również w okresie mającym zastosowanie w tej sprawie skarżący przy świadczeniu usług związany był nadal zakresem upoważnienia Przewodniczącego Komitetu Kinematografii z 17 września 1991 r., prawidłowo Sąd ten przyjął, że działalność skarżącego nie polegała na dystrybucji kaset video, a sprowadzała się do wypożyczania tych kaset. Z ustaleń dokonanych w tej sprawie, a nie zakwestionowanych w skardze kasacyjnej wynika, że skarżący działalność gospodarczą w zakresie kaset video prowadził na podstawie umów agencyjnych. Jako przedstawiciel właścicieli kaset video upoważniony został na podstawie tych umów do zawierania dalszych umów agencyjnych, a dalszy agent miał prowadzić działalność gospodarczą w imieniu właścicieli kaset, lecz na rachunek własny polegającą na wynajmowaniu kaset z filmami. W sytuacji gdy skarżący poza umowami agencyjnymi nie dysponował inną umową, z której by wynikało jego samodzielne prawo do korzystania z kopii filmowych znajdujących się na kasetach video, to nie można opinii NSA podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, by skarżącego jako agenta właścicieli kaset, upoważnionego do zawierania dalszych umów agencyjnych w zakresie wynajmowania kaset, obejmowało zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.p.t.u. Należało natomiast podzielić zarzut skargi kasacyjnej pominięcia przez organy i Sąd pierwszej instancji tego, że skarżący na etapie postępowania podatkowego wskazywał na to, że zajmował się także dystrybucją filmów na DVD, co wyraźnie wynika z przedstawionych przez skarżącego na rozprawie kasacyjnej pism składanych przez niego w toku postępowania podatkowego. Ustalenia i ocena organów, jak i Sądu pierwszej instancji, wskazał NSA, odnoszą się jedynie do czynności skarżącego wynikających z umów agencyjnych w zakresie wynajmowania kaset video. Brak jakichkolwiek ustaleń i oceny klasyfikacji czynności skarżącego w zakresie płyt DVD czyni słusznym zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Należało również zgodzić się w ocenie NSA z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji przy stosowaniu art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej przewidującego zawieszenie biegu terminu przedawnienia z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego pominął przepis przejściowy. Art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej we wskazanym wyżej brzmieniu wprowadzony został z dniem 1 stycznia 2003 r. na podstawie art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387). Ustawa ta zawierała przepisy przejściowe między innymi odnośnie nowych regulacji w zakresie przedawnienia. Zgodnie bowiem z art. 20 § 1 ustawy zmieniającej do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym tą ustawą z zastrzeżeniem § 2, w myśl, którego jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Ustawa zmieniająca Ordynację podatkową weszła w życie 1 stycznia 2003 r. Co do zasady zastosowanie miała do stanów faktycznych w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji z wyjątkami w niej przewidzianymi, w tym z wyjątkiem określonym w § 2 art. 20. Ten ostatni przepis przewidywał bowiem zastosowanie dotychczasowych przepisów dotyczących przedawnienia, o ile były one korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Sąd pierwszej instancji powinien ocenić, czy obowiązujące od 1 stycznia 2003 r. przepisy dotyczące przedawnienia pogorszyły sytuację skarżącego odnośnie zobowiązania podatkowego za grudzień 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja w zakresie wskazanym poniżej narusza prawo. Jak wskazano wyżej wyrok WSA w Ł. zapadły w niniejszej sprawie w dniu [...]r. został uchylony wyrokiem NSA z dnia [...] r., sygn. akt I FSK 384/10. Wypada w tym miejscu podnieść, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że poza dwoma zarzutami przedstawionymi w skardze kasacyjnej, o których mowa poniżej, pozostałe zarzuty zawarte w tejże skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Wykładnia prawa dokonana przez NSA w cytowanym wyroku z dnia 10 marca 2011 r. wiąże bowiem tutejszy sąd na podstawie art. 190 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Nie zaszły bowiem żadne okoliczności, które spowodowałyby zmianę stanu faktycznego lub prawnego od daty wydania wyroku przez sąd II instancji. To z kolei oznacza, że WSA w Ł. podczas obecnego rozpoznawania sprawy nie może odnosić się do tych argumentów strony skarżącej, do których ustosunkował się NSA w cytowanym wyroku z dnia [...] r., akceptując stanowisko WSA przedstawione w wyroku z dnia [...] r. oraz organów podatkowych wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Do rozpoznania pozostały zaś te zarzuty skargi kasacyjnej, których zasadność dostrzegł sąd odwoławczy. I tak w pierwszym rzędzie należy podnieść, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest wzięcie pod uwagę, że poza czynnościami skarżącego wynikającymi z umów agencyjnych w zakresie wynajmowania kaset video zajmował się on także dystrybucja filmów na DVD. Ustalenia faktyczne i ocena organów zawarta w zaskarżonej decyzji dotyczy wyłącznie pierwszej z wymienionych sfer aktywności zawodowej skarżącego, pomijając dystrybucję DVD. Dlatego też w ponowionym postępowaniu podatkowym organy nie unikną poczynienia stosownych ustaleń faktycznych jak i ocen prawnych w tej materii. Z ich braku bowiem zaskarżona decyzja narusza zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 o.p. oraz jej uzupełnienie, o którym mowa w art. 187§1 o.p. Powyższe uchybienie nie mogło zostać naprawione przez sąd I instancji w toku ponownego postępowania sądowego. Sąd administracyjny bowiem, zgodnie z przyznanymi mu uprawnieniami bada jedynie legalność zaskarżonych decyzji organów administracyjnych, a nie ustala fakty istotne dla rozstrzygnięcia takich spraw. Sfera faktów to domena organów podatkowych, których nikt nie może zastąpić w ustalaniu stanu faktycznego. Organy te nie mogą także tracić z pola widzenia i tej istotnej okoliczności, że dotychczasowe rozstrzygnięcia niedostatecznie zaakcentowały właściwą klasyfikację usług świadczonych przez skarżącego, skupiając się raczej na zwalczaniu tych klasyfikacji, które nie były właściwe dla działalności gospodarczej skarżącego. Wreszcie, co również wynika ze wskazań NSA zawartych w cytowanym wyroku z dnia [...]. rozważenia przez sąd I instancji wymagała kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2002r. Zgodnie bowiem z art. 70§6 punkt 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje przerwany z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przed dniem 1 stycznia 2003r. ordynacja podatkowa nie zawierała tego przepisu ani innego odpowiadającego mu treścią. Zgodnie z reguła przyjętą w art. 20 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 169, poz. 1387), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003r. do przedawnienia zobowiązań powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym cytowaną ustawą zmieniająca. Jeśli jednak przepisy obowiązujące przed przedmiotową zmianą prawa przewidywały korzystniejsze zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych to, w myśl wyjątku przewidzianego w art. 20 § 2 cytowanej ustawy zmieniającej do tych zobowiązań należy stosować przepisy obowiązujące przed wejściem w życie cytowanej zmiany stanu prawnego. Oznacza to, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2002 r. ma moment powstania tego zobowiązania. Jeśliby bowiem przyjąć, że powstaje ono w dacie złożenia deklaracji (lub upływu terminu płatności) to należałoby uznać, że w ogóle nie podlega przedstawionej regulacji przejściowej. Byłoby to bowiem zobowiązanie powstałe już po 1 stycznia 2003 r. Jednak w ocenie sądu I instancji utożsamienie momentu powstania zobowiązania podatkowego z datą złożenia deklaracji podatkowej za dany miesiąc (lub upływem terminu płatności) jest niezasadne. Zgodnie z wyrokami NSA z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 234/07 i z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1503/08 zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług należącym do podatków charakteryzujących się tzw. otwartym stanem faktycznym, zostaje ostatecznie ukształtowane z upływem danego okresu rozliczeniowego, z czego wynika, że powstaje ono w ostatnim dniu tego okresu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w obecnym postępowaniu w pełni akceptuje powyższe stanowisko. Przemawia za nim w szczególności to, że wysokość zobowiązania podatkowego zostaje ostatecznie ukształtowana dopiero z upływem ostatniego dnia danego miesiąca. Dopiero wówczas podatnik ma pełnię wiedzy o możliwości odliczenia podatku z faktur zakupu oraz o wysokości zobowiązania podatkowego w każdej postaci przewidzianej przez ustawę o podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie akceptacja powyższego poglądu wskazuje, że do powstania zobowiązania podatkowego za grudzień 2002r. doszło w dniu 31 grudnia 2002r., o czym zapomniały organy podatkowe rozważające kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2002r. Oznacza to, że do zobowiązania za grudzień 2002 r. ma zastosowanie wyjątek, o którym mowa w art. 20 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 12 września 2002r. Ważąc w tej sytuacji zasady przedawniania się zobowiązań podatkowych przed i po 1 stycznia 2003 r. należy przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie korzystniejsze dla podatnika były zasady obowiązujące przed 1 stycznia 2003 r. Wówczas bowiem wniesienie sprawy do sądu administracyjnego nie powodowało zawieszenia biegu terminu przedawniania zobowiązania podatkowego. Termin ten biegł zatem, z korzyścią dla podatnika nawet wówczas, gdy sprawa znajdowała się wraz ze skargą w sądzie administracyjnym. Po dniu 1 stycznia 2003r. wniesienie sprawy do sądu zawiesza bieg terminu przedawnienia, co oznacza, że bieg tego terminu przesuwa się w czasie, co jest z całą pewnością niekorzystne dla podatnika, gdyż wydłuża czas do oczekiwanego wygaśnięcia zobowiązania przez przedawnienie. Innymi słowy przed 1 stycznia 2003r. podatnik niepokoił się krócej, oczekując przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dlatego też uznać należało, że do zobowiązania podatkowego za grudzień 2002r. powstałego w dniu 31 grudnia 2002r. stosować należy przepisy ordynacji podatkowej sprzed 1 stycznia 2003r. Jeśliby w toku ponowionego postępowania podatkowego okazało się, że nie istniały zdarzenia, powodujące przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia według zasad obowiązujących do [...] r. mogło by to oznaczać, że w sprawie doszło do przedawnienia tego zobowiązania. Opierając się na powyższych wywodach organy podatkowe winny zweryfikować tę okoliczność w toku ponowionego postępowania wyjaśniającego, nie zapominając, że wydanie decyzji określającej zobowiązanie (wymiarowej) nie przerywa ani zawiesza terminu przedawnienia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145§1 punkt 1 litera c, art. 152 i art. 200 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. należało orzec jak w sentencji. P.Z-C.