I SA/Łd 591/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania zakończonego decyzją ostateczną ustalająca zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwraca stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją ostateczną z dnia [...] r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. ustalającą stronie skarżącej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002, w kwocie 55.423 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 73.897 zł, w części dotyczącej kwoty dochodów w wysokości 3.921 zł i obniżył wysokość kwoty zobowiązania podatkowego do wysokości 52.482 zł, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W dniu 20 września 2013 r. do ww. organu podatkowego wpłynął wniosek strony o wznowienie postępowania w powyższej sprawie w trybie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p.". Stosownie do wymienionego przepisu została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wnioskodawca wskazał, że wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z dnia 27 sierpnia 2013 r., poz. 985) Trybunał Konstytucyjny orzekł, między innymi, iż art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie. W dniu [...] r. organ podatkowy działając w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 O.p., wydał postanowienie, którym zawiesił z urzędu wznowione postępowanie. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wskazał, że Marszałek Sejmu RP w dniu 9 grudnia 2013 r. skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. Na powyższe postanowienie pełnomocnik podatniczki złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i wniósł o jego uchylenie. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy własne postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył skargę zarzucając naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, art. 201 § 1 pkt 2, art. 217 § 2 O.p. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie poprzedzającego postanowienia z [...] r. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa prawnego według obowiązujących przepisów. Organ podatkowy wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz miarkowanie kosztów postępowania sądowego. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt SK 18/09 Trybunał Konstytucyjny odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści części I punktu 2 w związku z punktem 3 i częścią II wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Do wniosku załączono postanowienie o podjęciu postępowania oraz decyzję z dnia [...], którą organ podatkowy uchylił w całości własną decyzję ostateczną ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego oraz poprzedzającą decyzję organu kontroli skarbowej i umorzył postępowania podatkowe. Strona skarżąca ustosunkowując się do wniosku organu podatkowego o umorzenie postępowania sądowego, w piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. wniosła o: 1) stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 2 ) stwierdzenie , że stronie przysługują odsetki od nadpłaty stwierdzonej decyzją z dnia [...], na podstawie art. 78 § 5 pkt 1 O.p., w tym za okres zawieszenia postępowania podatkowego, 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W kolejnym piśmie z dnia 13 czerwca 2014 r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę i wnosi o miarkowanie kosztów postępowania sądowego. Wyjaśniła, że w dniu 10 czerwca 2014 r. organ podatkowy wypłacił jej odsetki od nienależnie pobranego podatku obliczone od dnia pobrania do dnia zwrotu, co czyni skargę bezprzedmiotową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd ocenił, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest skuteczne i wiąże sąd, bowiem nie wywołuje skutków w postaci obejścia prawa lub utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ podatkowy w dniu [...] podjął postępowanie podatkowe i wydał decyzję, którą uchylił w całości własną decyzję ostateczną ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego oraz poprzedzającą decyzję organu kontroli skarbowej i umorzył postępowania podatkowe decyzję. Z pisma strony z dnia 13 czerwca 2014 r. wynika, że organ podatkowy zwrócił stronie nadpłatę wraz z oprocentowaniem. Wobec powyższego kontrola legalności postanowienia o zawieszeniu postepowania podatkowego, które zostało podjęte i zakończone, stała się bezprzedmiotowa. Skoro bowiem celem kontroli sądowoadministracyjnej jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, co w przypadku niezasadnego zawieszenia postępowania administracyjnego oznacza kontynuowanie tego postępowania, to jeśli organ podatkowy sam doprowadzi do tego stanu rzeczy (poprzez podjęcie postępowania), to przestaje istnieć przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Postanowienie podejmujące postępowanie niweczy bowiem (podobnie jak orzeczenie sądowe) skutki postanowienia o jego zawieszeniu (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 1014/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe sąd postanowił o umorzeniu postępowania sądowego. O zwrocie wpisu od skargi uiszczonego w dniu 9 kwietnia 2014 r. sąd postanowił w oparciu o art. 232 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Sąd nie uwzględnił wniosku obu stron postępowania, o miarkowanie kosztów postępowania. Wyjaśnić należy, że miarkowanie kosztów postępowania uregulowane w art. 206 P.p.s.a. ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zasądza zwrot kosztów postępowania, co ma miejsce w sytuacji uwzględnienia skargi (art. 200 P.p.s.a.) oraz w sytuacji umorzenia postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. (art. 201 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji obligujących sąd do zwrotu kosztów postępowania, a tym samym do ich miarkowania. Mając na uwadze powyższe sąd postanowił jak w sentencji. E.B.