I SA/Łd 596/25

Dnia 7 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 sierpnia 2025 roku nr SKO.492.17.2025 w przedmiocie ustalenia kwoty zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami w latach 2015 i 2016 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 1 (b), pkt 2 (b), pkt 4, pkt 5 (b) i pkt 6 (b); 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz strony skarżącej kwotę 1.150 (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Łd 596/25 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 11 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Starosty R. z dnia 14 lutego 2025 r: 1) określającą A Sp. z o.o. zs. w Ł. - organu prowadzącego Policealną Szkołę A w R. obecna nazwa: Szkoła Policealna A w R.– dalej Spółka) - wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r.: a) w kwocie 32.506,98 zł, b) w kwocie 4.615,01 zł; 2) określającą Spółce wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r.: a) w kwocie 15.910,40 zł, b) w kwocie 5.638,89 zł; 3) określającą termin naliczania należnych odsetek jak dla zaległości podatkowych należnych od kwot wymienionych w pkt 1a i 2a - od dnia 3 listopada 2017 r. 4) określającą termin naliczania należnych odsetek jak dla zaległości podatkowych należnych od kwot wymienionych w pkt 1b i 2b - od dnia 17 lipca 2019 r.; 5) nakazującą Spółce zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r.: a) w kwocie 32.506,98 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 3 listopada 2017 r" na rachunek bankowy Powiatu R., b) w kwocie 4.615,01 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 17 lipca 2019 r., na rachunek bankowy Powiatu R.; 6) nakazującą Spółce zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r.: a) w kwocie 15.910,40 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 3 listopada 2017 r., na rachunek bankowy Powiatu R., b) w kwocie 5.638,89 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 17 lipca 2019 r., na rachunek bankowy Powiatu R.. W uzasadnieniu przypomniano, iż decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło decyzję Starosty R. Nr 6/2019 z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w kwocie 32.506,98 zł i w 2016 r. w kwocie 15.910,40 zł wraz z odsetkami i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie drugą decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło decyzji Starosty R. Nr 9/2019 z dnia 24 października 2019 r. w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w kwocie 4.615,01 zł i w 2016 r. w kwocie 5.638,89 zł wraz z odsetkami i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium w obu decyzjach uznało, że decyzje organu I instancji nie mogły pozostać w obrocie prawnym m.in. dlatego, iż błędnie wskazywały datę początkową liczenia odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Nadto Kolegium zauważyło, iż podmiot dotujący nie może domagać się od beneficjenta zwrotu dotacji przyznanej dla danej szkoły, za ten sam okres w dwóch różnych decyzjach. Uchylając decyzję Starosty R. znak: EKI.4331.116.2017, EKI.4331.149.2017 z dnia 07 czerwca 2019 r. Nr 6/2019 oraz decyzję znak: EKI.3032.1.2019 z dnia 24 października 2019 r. Nr 9/2019, Kolegium wskazało, iż w ponownym postępowaniu zasadnym będzie połączenie obu ww. spraw i w jednym postępowaniu dokonanie przez organ I instancji oceny wszystkich przesłanek do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przez Spółkę załata 2015-2016. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 27 grudnia 2024 r., Starosta R. postanowił prowadzić jedno postępowanie w obu sprawach w wyniku czego została wydana decyzją z dnia 14 lutego 2025 r. Odnosząc się do dotacji i odsetek wynikających z pkt 1a, 2a i 3 decyzji podkreślono, iż stanowisko Kolegium Odwoławczego odnośnie pobrania dotacji w tej części zostało zaakceptowane w wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 795/19 i w wyroku NSA z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. akt I GSK 1039/20, dotyczących wcześniejszej decyzji Kolegium. Odnoście kwoty dotacji z pkt 1b i 2b wskazano, że uznano je za pobrane w nadmiernej wysokości ponieważ część uczniów (wskazanych z imienia i nazwiska - zał. nr 10 i 11 do decyzji), pomimo figurowania na listach obecności, jako uczniowie spełniający frekwencję uprawniającą do otrzymania dotacji przez organ prowadzący szkołę, tj. powyżej 50% w rzeczywistości nie uczestniczyło w zajęciach i nie podpisywało się na listach obecności. Jednocześnie przypomniano, iż w okresie od 25 marca 2019 r. do 30 kwietnia 2019 r., na wniosek Prokuratury Rejonowej w R. (pismo z dnia 10 grudnia 2018 r.), przeprowadzona została kontrola w Szkole Policealnej A w R., której przedmiotem była ocena prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji przekazanej przez Powiat R. w latach 2015 - 2016 r. Z pisma Prokuratury z dnia 10 grudnia 2018 r. wynika wprost, iż wymienione w nim z imienia i nazwiska osoby, przesłuchane w charakterze świadków w swoich zeznaniach stwierdziły, że nigdy nie uczęszczały na zajęcia do kontrolowanej szkoły i nie podpisywały się na listach obecności na zajęciach. . W trakcie kontroli wskazane przez Prokuraturę osoby zostały zweryfikowane z posiadanymi przez szkołę listami obecności odzwierciedlającymi uczestnictwo uczniów w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach edukacyjnych w danym miesiącu 2015 r. i 2016 r. Dało to podstawę do stwierdzenia, iż Policealna Szkoła A w R. zawyżyła liczbę uczniów (wskazanych w załącznikach do decyzji z imienia i nazwiska) w poszczególnych miesiącach 2015 roku: od lutego do sierpnia o 1 osobę w każdym z miesięcy, we wrześniu i w październiku o 18 osób w każdym z miesięcy, w listopadzie i w grudniu o 16 osób w każdym z miesięcy. W sumie zawyżono w 2015 r. liczbę uczniów o 75 osób. Natomiast w poszczególnych miesiącach 2016 roku zawyżenie wynosiło: w styczniu o 18 osób, w lutym o 24 osoby, od marca do maja o 7 osób w każdym z miesięcy, od czerwca do sierpnia o 8 osób w każdym z miesięcy, od września do grudnia o 1 osobę w każdym z miesięcy. W sumie zawyżono w 2016 r. liczbę uczniów szkoły o 91 osób. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących prowadzenia postępowania i reguł dowodowych określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a."), oceniono, że w sytuacji gdy świadkowie zeznali w Prokuraturze, że nie uczęszczali na zajęcia w danej szkole i nie podpisywali się na listach obecności, zbędne jest powoływanie w postępowaniu administracyjnym odnośnie zwrotu dotacji "biegłego z zakresu badań porównawczych pisma ręcznego" i prowadzenie postępowania za organy ścigania. Jednocześnie w trakcie zaś całego postępowania strona nie przedłożyła żadnych dowodów, które podważałyby opisane wyżej zeznania świadków, choć przez cały czas miała informację, o które osoby chodzi. W ocenie organu odwoławczego rozpatrywanej sprawie nie doszło do przedawnienia roszczenia zwrotu dotacji za lata 2015/2016 r. (nie naruszono art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025 poz. 111 dalej O.p.). Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazano, że za podstawę obliczenia terminu przedawnienia zwrotu dotacji nie można uznać dnia wypłaty dotacji (za poszczególne miesiące roku kalendarzowego), czy też daty innego zdarzenia (np. wydania decyzji określającej zwrot). Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia jest w tym przypadku upływ terminu rozliczenia dotacji, ponieważ dopiero z końcowego, rocznego rozliczenia dotacji może wynikać, jaka była rzeczywiście należna kwota dotacji. Jednocześnie wyjaśniono, iż w sprawie zwrotu dotacji za 2015 r i 2016 r. w dniu 16 października 2019 r., w związku z wniesieniem przez stronę za pośrednictwem operatora pocztowego skargi do WSA w Łodzi na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu R. z dnia 7 czerwca 2019 r. Nr 6/2019 doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. (bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania). W dniu zaś 12 czerwca 2024 r. do Kolegium Odwoławczego wpłynął prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 795/19. Podniesiono, że skoro doszło do zawieszenia biegu tegoż terminu, to zarówno na dzień podejmowania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji, jak i Kolegium nie mamy do czynienia z przedawnieniem roszczenia do zwrotu dotacji. Za niezasadne uznano zarzuty odnośnie terminu naliczania odsetek od niezwróconych w terminach kwot dotacji pobranych w nadmiernej wysokości (sposób liczenia odsetek został wskazany w przywołanych wyżej wyrokach WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 795/19 i NSA z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt I GSK 1039/20). W ocenie Kolegium organ I instancji nie naruszył również żadnych przepisów postępowania wskazanych w odwołaniu. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 sierpnia 2025 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 70 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w przedmiocie zobowiązania, które uległo przedawnieniu; 2. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 §1, 79 i 80 oraz 107 §3 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji I instancji w sytuacji, gdy organ I instancji nie zastosował się do wskazań w zakresie okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy i w konsekwencji nie przeprowadził rzetelnego postępowania wyjaśniającego, co w konsekwencji skutkowało nieprawidłowym uzasadnieniem decyzji; w tym w szczególności poprzez: a) brak odniesienia się do podnoszonych przez stronę zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego oraz ustaleń faktycznych; b) brak odniesienia się do wskazywanych przez Skarżącą z imienia i nazwiska osób, które wbrew twierdzeniom Organu I instancji uczestniczyły w co najmniej 50 % obowiązkowych zajęć lekcyjnych, a które to osoby zostały wskazane w załącznikach do decyzji jako osoby, na które nie przysługiwała dotacja; 3. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji I instancji w sytuacji zaniechania wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, mimo wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę, z naruszeniem udziału strony w postępowaniu, a także poprzez: a) oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach dokonanych przez Prokuraturę Rejonową w R. w sprawie znak: [...] przedstawionych w piśmie z dnia 10 grudnia 2018 r., a które to dane nie zostały włączone w poczet materiału dowodowego sprawy; b) oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach dokonanych w toku postępowania kontrolnego wykonanego na zlecenie Prokuratury Rejonowej w R., których - w protokole z przeprowadzonej w szkołach odwołującej kontroli, w sytuacji gdy strona nie ma prawnej możliwości zakwestionowania w sposób wiążący dla organu dokonanych podczas postępowania kontrolnego ustaleń a zawartych we wnioskach pokontrolnych, c) stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż "kontrola wykazała, że podpisy zamieszczone na listach obecności (...) nie były ich własnymi podpisami." (str. 39 decyzji), w sytuacji gdy organ nie wykazał, na podstawie jakich środków dowodowych doszedł do takiego wniosku, a ocena autentyczności podpisu wymaga wiadomości specjalnych, tj. powołania biegłego z zakresu badań porównawczych pisma ręcznego, a organ nie przeprowadził takiego dowodu, co w konsekwencji doprowadziło także do dowolnej oceny materiału dowodowego i uznania, iż dotacje zostały pobrane w nadmiernej wysokości; 4. naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust 6 pkt 2 ustawy o finansach publicznych poprzez ich bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały pobrane w nadmiernej wysokości, a w konsekwencji bezpodstawne zastosowanie także co do naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi; 5. naruszenie art. 90 ust. 3 i 3 h ustawy o systemie oświaty poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że odwołująca pobrała dotację w nadmiernej wysokości; 6. naruszenie art. 44 ust. 5 ustawy o systemie oświaty poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że słuchacz powinien zostać skreślony z listy obecności po 7 dniach licząc od dnia podjęcia przez radę pedagogiczną uchwały w sprawie klasyfikacji i promocji uczniów pomimo możliwości przystąpienia o egzaminów w terminie dodatkowym; Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie ,alternatywnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także. uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Jednocześnie w realiach rozpatrywanej sprawy istotne znaczenia ma art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie ponieważ zarzut przedawnienia obowiązku zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w kwocie 4.615,01 zł i w 2016 r. w kwocie 5.638,89 okazał się zasadny. Mając na uwadze wynikający z akt sprawy przebieg postępowania, konstrukcję zaskarżonej decyzji, jak również podniesione w skardze zarzuty, w pierwszej kolejności, konieczne jest uporządkowanie, mających znacznie dla sprawy, kluczowych faktów procesowych, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. Na wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 i 2016 roku składają się odrębne kwoty dotacji zakreślone w pkt 1a i 2a oraz w pkt 1b i 2b zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że pierwotnie zwrot tych dotacji (określonych odpowiednio w pkt 1a i 2a oraz w pkt 1b i 2b) były przedmiotem dwóch odrębnych postępowań. Pierwsze z nich zostało zakończone decyzją Starosty Powiatu R. w sprawie znak EKI.4331.116.2017, EKI.4331.149.2017 z dnia 7 czerwca 2019 r. Nr 6/2019: 1) określającą Spółce wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w łącznej kwocie 32.506,98 zł; 2) określającą Spółce wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r. w łącznej kwocie 15.910,40 zł; 3) określającą termin naliczania należnych odsetek jak dla zaległości podatkowych należnych od ww. kwot - od dnia 2 listopada 2017 r.; 4) nakazującą ww. Spółce zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w łącznej kwocie 32.506,98 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 2 listopada 2017 r., na rachunek bankowy Powiatu R.; 5) nakazującą ww. Spółce zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r. w łącznej kwocie 15.910,40 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 2 listopada 2017 r., na rachunek bankowy Powiatu R.. Decyzją z dnia 12 września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu R. z dnia 7 czerwca 2019 r. W dniu 16 października 2019 r., stronę wniosła za pośrednictwem operatora pocztowego skargę do WSA w Łodzi na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu R. z dnia 7 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 11 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 795/19 – uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Naczelny Sąd wyrokiem z dnia 28 lutego 2024 r. (sygn. akt I GSK 1039/20) oddalił skargę kasacyjną. W dniu 12 czerwca 2024 r. do Kolegium Odwoławczego wpłynął prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2020 r. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, uchyliło decyzję Starosty R. Nr 6/2019 z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w łącznej kwocie 32.506,98 zł oraz w 2016 r. w łącznej kwocie 15.910,40 zł; i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Drugie z nich zostało zakończone decyzją Starosty R. znak EKI.3032.1.2019 z dnia 24 października 2019 r. Nr 9/2019 w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w kwocie 4.615, 01 oraz za 2016 r. w kwocie 5638,89 zł wraz z odsetkami. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2020 r. SKO w Piotrkowie Trybunalskim zawiesiło postępowanie odwoławcze do czasu zakończania postepowania w sprawie ze skargi kasacyjnej Spółki od wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2020 . (sygn. akt I SA/Łd 795/19). Postanowieniem z 1 lipca 2024 r. SKO w Piotrkowie Trybunalskim podjęło zwieszone postepowanie. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, uchyliło decyzję Starosty R. Nr 9/2019 z dnia 24 października 2019 r. w 2015 r. w kwocie 4.615, 01 oraz za 2016 r. w kwocie 5638,89 zł wraz z odsetkami i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało m.in., że nie można akceptować takiej sytuacji, że podmiot domaga się od beneficjenta zwrotu dotacji dla danej szkoły, za ten sam okres, w dwóch różnych decyzjach. Decyzja określająca kwotę dotacji do zwrotu za dany okres winna obejmować wszystkie nieprawidłowości beneficjenta związane z jej rozliczaniem, tak aby strona miała pewność, iż kwota przypisana do zwrotu jest ostateczna i wiążąca nie tylko dla strony, ale i dla organu. Powyższe - dwa odrębne - postępowania zostały postanowieniem Starosty Powiatu R. z dnia 27 grudnia 2024 r. połączone w jedno postępowanie, w wyniku którego organ ten wydał decyzję z dnia 14 lutego 2025 r. która zostało utrzymana w mocy, zaskarżoną obecnie do Sądu, decyzją SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 sierpnia 2025 r. Odnoście kwoty dotacji określonej w pkt 1a i 2a Sąd podzielił stanowisko organu zarówno w kwestii skutecznego zawieszania terminu przedawnienia (doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w okresie od 16 października 2019 r. do 12 czerwca 2024 r. - o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. - bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania), jak również związania organu wytycznymi Sądu (na zasadzie art. 153 p.p.s.a.), co miało bezpośrednio wpływ na prawidłowe określnie dotacja do zwrotu jak również odsetek. W tym miejscu należy przypomnieć, że w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2020 r. (I SA/Łd 795/19) Sąd ocenił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego wynika, że dotacja w spornych kwotach została pobrana w nadmiernej wysokości. Orzeczenie o obowiązki zwrotu dotacji jest więc zgodne z treścią art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019.1649 r., ze zm.). Natomiast powodem uchylenia decyzji było jedynie błędne określenie daty, od której naliczać należy odsetki. W ocenie Sądu dniem stwierdzenia okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, w niniejszej sprawie, był dzień zapoznania dyrektora szkoły z protokołem kontroli , tj. 18 października 2017 r. , i on skutkował rozpoczęciem biegi 15 dniowego terminu do dobrowolnego zwrotu dotacji i w konsekwencji wyznaczał moment rozpoczęcia biegu terminu naliczania odsetek ( por. wyrok NSA z 6 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1610/18 ). Przypomniano, że organ wskazał, że termin naliczania odsetek jak dla zaległości podatkowych należnych od kwot dotacji pobranych w nadmiernej wysokości należy przyjąć od dnia 2 listopada 2017 r. a termin początkowy liczenia 15 dni z upływem którego należy liczyć odsetki wyznacza podpisanie protokołu kontroli tj. 18.10.2017 r. W ocenie sądu organ odwoławczy błędnie przyjął, że terminem początkowym jest właśnie ten dzień, stąd też uznał ,że odsetki należne są od 2 listopada 2017 r. Tymczasem zgodnie z art. 57§ 1 k.p.a. - Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie , przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Stosując tę zasadę początkiem 15 dniowego terminu był dzień 19 października 2017 r. co oznacza , że upływał z dniem 2 listopada tego roku, a zatem datę początkową naliczania odsetek wyznaczał kolejny dzień tj. 3 listopada 2017 r. Mając na uwadze fakt, że jedyną przyczyną uchylenia przez Sąd decyzji z dnia 12 września 2019 r. była problematyka daty początkowej naliczania odsetek, a wyliczanie wysokości kwot dotacji do zwrotu za 2015 i 2016 r. zostało ocenione przez Sąd jako zgodne z prawem, organy ponownie rozpoznające sprawę - jak również Sąd obecnie kontrolujący decyzje zapadłe w wyniku powtórnego procedowania - są związane oceną wyrażoną przez Sąd (w wyroku SA/Łd 795/19), co w konsekwencji powoduje, że kwota dotacji do zwrotu wskazana w pkt 1a i 2a zaskarżonej decyzji jest prawidłowa, a Sąd w pełni podzielania ustalenia i wywody organu w tej kwestii. Nie budzi również zastrzeżeń określenie termin naliczania odsetek jak dla zaległości podatkowych należnych od kwoty wymienionej w pkt 1a i 2a - od dnia 3 listopada 2017 r. – co jest bezpośrednią konsekwencją zastosowania się organy do wytycznych wynikających z wyroku Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że rozstrzygniecie organu zawarte w pkt 1a, 2a, 3, 5a i 6a zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem, i skarga w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przechodząc do kwestii przedawnienia dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie w kwocie 4.615,01 (pkt. 1b zaskarżonej decyzji) i w kwocie 5.638,89 (pkt 2b zaskarżonej decyzji) należy zauważyć, że – w uzasadnieniu skargi - strona skarżąca wskazała, że obowiązek zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. kwocie 4 615,01 zł oraz w 2016 r. w kwocie 5 638,89 zł przedawnił się odpowiednio z upływem 2020/2021 r. Uznanie, iż na skutek następczego postanowienia o połączeniu spraw, zawieszenie biegu terminu przedawnienia w sprawie znak EKI.116.2017, EKI.4331.149.2017, rozciąga się na postępowanie znak EKI.3032.1.2019 pozbawia stronę ochrony, która wynika z materialnoprawnych przepisów o biegu terminu przedawnienia. Natomiast, w ocenie organu, obowiązek zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w kwocie 4.615,01 zł nie przedawnił się z upływem 2020 r., zaś obowiązek zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r. w kwocie 5.638,89 zł nie przedawnił się z upływem 2021 r. Postępowanie odnośnie zwrotu dotacji za lata 2015-2016, jest jednym postępowaniem, bez względu na to, czy organ wydał wcześniej jedną, czy dwie decyzje. Wbrew zarzutom skargi nie mamy do czynienia z różnymi przedmiotami postępowań. W analizowanej sprawie jest jedna przesłanka zwrotu dotacji, tj. pobranie dotacji w nadmiernej wysokości art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. (kwestia tylko w tym, że różne były powody domagania się zwrotu dotacji - różne tytuły). Zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie skarg do sądów administracyjnych skutkuje tym, że organy administracji publicznej, po zwrocie akt sprawy, mogły prowadzić w dalszym ciągu postępowanie administracyjne, aż do momentu faktycznego przedawnienia (z uwzględnieniem okresów zawieszenia postępowania). Mając na uwadze tak zarysowaną płaszczyznę sporu rację należy przyznać stronie skarżącej, która trafnie podnosi, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia w sprawie znak EKI.116.2017, EKI.4331.149.2017, nie rozciąga się na postępowanie znak EKI.3032.1.2019. W ocenie Sądu wniesienie, w dniu 16 października 2019 r., skargi do WSA w Łodzi na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu R. z dnia 7 czerwca 2019 r. znak: EK1.4331.116.2017, EKI.4331.149.2017 nie zwiesiło biegu terminu przedawnienia (o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 2 O.p.) w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty R. znak EKI.3032.1.2019 z dnia 24 października 2019 r. Nr 9/2019 w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. w kwocie 4.615, 01 oraz za 2016 r. w kwocie 5638,89 zł wraz z odsetkami. W tym miejscu należy podkreślić, że art. 252 u.f.p. stanowi o obowiązku zwrot dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, a zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą przyjmuje się, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny. Jest to decyzja określająca (a nie ustalająca) należność przypadającą do zwrotu. Jest tak z tego względu, że to podmiot występujący o dotację dokonuje wykazania podstaw obliczenia i przyznania należności, organ zaś uprawniony jest do jej weryfikacji. To z kolei oznacza, że decyzja określająca należność z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości nie tworzy zobowiązania do zwrotu dotacji, a jedynie stwierdza fakt pobrania (uzyskania) dotacji w wysokości wyższej niż należna. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W orzecznictwie podkreśla się, że regulacja prawna wynikająca z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. nie powinna być interpretowana rozszerzająco, bowiem przepisy dotyczące instytucji zawieszenia terminu przedawnienia nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Wskazuje się, że skoro ustawodawca w art. 70 § 6 pkt 2 O.p. wskazał konkretnie, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Wyjście poza kontekst językowy komentowanego przepisu jest niedopuszczalne także z tego względu, że przepis ten został zmieniony z dniem 1 września 2005 r. ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199), a wcześniej stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawodawca wzmiankowaną nowelizacją zmienił przepis art. 70 § 6 pkt 2 O.p., eliminując bardzo szeroki zakresowo zapis dotyczący zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na rzecz węższego zakresowo zapisu obejmującego jedynie wniesienie skargi dotyczącej zobowiązania zakreślonego konkretną decyzją. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, wniesienie skargi do WSA na decyzję SKO z dnia 12 września 2019 r. stwierdzającą fakt pobrania dotacji w wysokości wyższej niż należna na podstawie jednych powodów (wskazanych w utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji z dnia 7 czerwca 2019 r.) nie mogło zawiesić biegu terminu przedawnienia w spawie zakończonej odrębną decyzją (nieostateczną) stwierdzającą fakt pobrania dotacji w wysokości wyższej niż należna na podstawie innych powodów (wskazanych w decyzji organu I instancji z dnia 24 października 2019 r.). Na marginesie należy odnotować fakt, że decyzja z 24 października 2019 r. (nie istniejąca na etapie sądowej kontroli w obrocie prawnym ponieważ została uchylona decyzją SKO z dnia 28 sierpnia 2024 r.) została wydana niezgodnie z prawem ponieważ w obiegu prawnym istniała już ostateczna decyzja (z dnia 12 września 2019 r.) w przedmiocie nienależnie pobranej dotacji za 2015 i 2016 r. W ocenie Sądu skutku zawieszania biegu terminu przedawnienia nie spowodowało również zawieszenie postępowania odwoławczego w okresie od dnia 8 czerwca 2020 r. do dnia 1 lipca 2024 r. W doktrynie podnosi się, że zawieszenie postępowania nie powoduje co do zasady wstrzymania biegu materialnoprawnych terminów przedawnienia określonych w art. 70 o.p. (por. Piotr Pietrasz komentarz do art. 206 o.p. w: L. Etel (red), Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, LEX 2023). Powyższe powoduje, ze określenie dotacji do zwrotu za 2015 r. w kwocie 4.615,01 zł i za 2016 r. w kwocie 5.638,89 nastąpiło po terminie przedawnienia i odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi w tym przedmiocie (w tym zarzutu oparcia całości postępowania wyjaśniającego na dowodach z postępowania prokuratorskiego) jest bezprzedmiotowe. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany uwzględnić przedstawioną przez Sąd wykładnię dotyczącą art. 70 § 6 pkt 2 O.p. - w toku ponowione prowadzonego postępowania - wskaże inną okoliczność istotną z punktu widzenia wpływu na bieg terminu przedawnienia lub, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające takiej okoliczności nie ujawni, podejmie odpowiednie rozstrzygniecie w zakresie istnienia przedmiotu postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze fakt, iż skarga została uwzględniona w części, a zasadny okazał się tylko jeden z zarzutów skargi, Sąd uznał w oparciu o przepis art. 206 p.p.s.a., że zwrot kosztów postępowania będzie wynosił 1/6 kosztów (przybliżony stosunek wartości dotacji z pkt 1b i 2b do całości wartości przedmiotu zaskarżenia), które zostałyby zasądzone w przypadku uwzględnienia całości skargi. P.C.