I SA/Łd 646/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2014 r. oddala skargę. I SA/Łd 646/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – Ś., w związku z prowadzoną na podstawie upoważnienia z dnia [...]. nr [...] kontrolą podatkową w Przedsiębiorstwie Produkcyjno – Handlowo – Usługowym A spółka z o.o. w Ł., w zakresie zwrotu bezpośredniego w podatku od towarów i usług, prawidłowości użytkowania kas rejestrujących za okres od 1.01.2014 r. – 31.01.2014 r, zakończoną w dniu 27.10.2014 r, postanowił przedłużyć termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 384.176,00 zł wykazanej w deklaracji VAT za miesiąc styczeń 2014 r. do dnia 4.08.2014 r. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że w deklaracji podatkowej za miesiąc styczeń 2014 r, do której załączony został wniosek o dokonanie zwrotu podatku w terminie 25 dni, podatnik wykazał: dostawę towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju opodatkowaną stawką 23%; podstawa opodatkowania 23%, podatek należny 26 zł, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów; podstawa opodatkowania 1.830.192,00 zł, nabycie towarów i usług pozostałych; wartość netto 1.670.471,00 zł, podatek naliczony 384.202,00 zł, razem kwota podatku naliczonego do odliczenia: 384.202.00, zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni 384.176,00 zł. Organ wskazał na art.87 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dalej "u.p.t.u." (tekst jedn. Dz.U.2011.177.1054 ze zm.) statuujący – w przypadku gdy kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego – prawo podatnika do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Wskazał też na art.87 ust.2 tej ustawy, który stanowi, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Organ wyjaśnił, że w sprawie tej zachodzi konieczność przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, który został wyznaczony na dzień 13.03.2014 r. oraz weryfikacji przedłożonej dokumentacji, a także dokonania dodatkowych ustaleń, między innymi dotyczących wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w kontrolowanym okresie, co skutkuje brakiem możliwości zakończenia kontroli i dokonania zwrotu w ustawowym terminie 25 dni od daty złożenia deklaracji. Wobec niewykazania (w ocenie podatnika) w powyższym postanowieniu, jakichkolwiek wątpliwości uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym we wnioskowanym okresie, podatnik - pismem z dnia 5.03.2014 r. - wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie wydanego postanowienia. Organ nie uznał tego wezwania za uzasadnione. W tej sytuacji podatnik wniósł skargę na postanowienie organu zarzucając: naruszenie art.121 § 1, art.125 i art.124 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez kolejno: naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, naruszenie zasady szybkości działania oraz posłużenia się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ stosując art.87 ust.2 zd.2 u.p.t.u, naruszenie art.87 ust.2 zd.2 w zw. z art.87 ust.6 u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi podatnik wyjaśnił, że powstanie różnicy pomiędzy podatkiem naliczonym a podatkiem należnym związane było z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów realizowaną przez skarżącą spółkę. Transakcje dotyczące tych dostaw odbywały się z udziałem czterech przedsiębiorców to jest dwóch dostawców (firmy B S.A. i C) i dwóch odbiorców w Republice Czeskiej (firmy: D oraz E). Podatnik podniósł, powołując się na orzecznictwo TSUE i orzecznictwo sądów administracyjnych oraz NSA, że skoro podatek VAT ma być neutralny dla przedsiębiorcy, to istotne jest aby mógł on możliwie szybko otrzymać zwrot podatku zapłaconego przez siebie w cenie towaru lub usługi. Orzecznictwo wskazuje na konieczność przerwania praktyki sprowadzającej się do swobodnego i nieskrępowanego opóźniania zwrotu podatku. Zdaniem strony skarżącej bez powołania argumentacji pozwalającej postawić w wątpliwość prawdziwość czy rzetelność złożonej deklaracji, która korzysta z domniemania prawdziwości i rzetelności zgodnie z art.99 ust.12 u.p.t.u, organ podatkowy nie tylko nie może odmówić zwrotu podatku, ale nie może również swobodnie wydłużać ustawowego terminu tego zwrotu. Podatnik podkreśla, że organ wydłużył termin zwrotu o przeszło pięć miesięcy nie kwestionując prawdziwości deklaracji ani nie wskazując na jakiekolwiek wątpliwości co do żądanej kwoty zwrotu. Organ wskazał jedynie na konieczność przesłuchania świadka (którą to czynność wyznaczono na 13.03.2014 r.), konieczność weryfikacji przedłożonej dokumentacji oraz konieczność dokonania dodatkowych ustaleń dotyczących wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Dla strony skarżącej nie jest racjonalne przedłużenie terminu aż do sierpnia 2014 r, skoro z postanowienia nie wynika jakie jeszcze konkretne czynności organ podejmował oprócz przesłuchania świadka. Skarżąca wyjaśnia, że organ wydłużył także zwrot kwoty podatku za miesiąc luty 2014 r. w wysokości 150.080,00 zł i podnosi, że pozbawienie jej możliwości korzystania z takich kwot zmusza do zaprzestania prowadzenia działalności, co skutkuje poniesieniem strat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że przyczyną wytypowania skarżącej spółki do kontroli było wykazanie w rozliczeniu miesiąca stycznia 2014 r. do zwrotu na rachunek bankowy kwoty podatku w wysokości 384.176,00 zł oraz jednoczesny skokowy wzrost kwot nabyć krajowych i dostaw wewnątrzwspólnotowych w deklaracjach VAT za miesiące grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r. w porównaniu do miesięcy wcześniejszych. Organ podkreślił, że do miesiąca grudnia 2013 r. spółka - zajmująca się obrotem towarami masowymi - nie wykazywała aktywności w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Natomiast w miesiącu styczniu 2014 r. nabyła od firmy P.P.H.U. C w B. olej rzepakowy, którego dostawy rozliczono 22 fakturami o łącznej wartości netto 1.494.407,20 zł, podatek VAT 359.842,91 zł i od firmy B S.A. w K. także olej rzepakowy rozliczony jedną fakturą o wartości netto 73.763,20 zł, podatek VAT 16.965,54 zł. Olej ten był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, dokonanej także w miesiącu styczniu 2014 r, na rzecz firm czeskich D (21 faktur o łącznej podstawie opodatkowania 1.668.847,85 zł) i E S.R.O. (2 faktury o łącznej podstawie opodatkowania 161.344,00 zł). Zapłata realizowana była przez nabywców oleju w dniu wystawienia faktury. Usługi transportowe realizowała do odbiorców czeskich firma J. G. z T. Organ wyjaśnił, że w ramach prowadzonej kontroli podatkowej wystąpił do organów podatkowych na terenie kraju z wnioskami o przeprowadzenie czynności w ramach pomocy prawnej, w tym kontroli podatkowej w firmie transportowej oraz kontroli podatkowej u krajowych dostawców oleju rzepakowego, jak też przesłuchania w charakterze świadka A. O. We własnym zakresie organ przesłuchał A. J. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą F w Ł., która na podstawie umowy prowizyjnej z dnia 4.12.2014 r. jawiła się jako kluczowa postać łącząca skarżącą z dostawcami i odbiorcami towaru. Złożono także wnioski do Działu Obsługi Bezpośredniej o skierowanie do administracji czeskiej zapytania na formularzach SCAC. Organ zaznaczył, że w rozliczeniu za miesiąc grudzień 2014 r. spółka złożyła deklaracje VAT-7 z kwotą do zwrotu podatku. Zwrot został dokonany bez weryfikacji dokumentacji źródłowej. Jednakże w sytuacji wykazania przez spółkę w kolejnej deklaracji znacznie wyższej kwoty do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, będącej konsekwencją gwałtownego wzrostu obrotu z kontrahentami unijnymi, podjęta została decyzja o wszczęciu kontroli podatkowej. Dla oceny przebiegu transakcji istotne jest według organu ustalenie rzeczywistego źródła pochodzenia oleju rzepakowego, jego właściwości fizykochemiczne i związana z tym możliwość przetaczania cystern przy wykorzystaniu zbiornika pośredniczącego, a tym samym obrót tym towarem. Organ wskazał tu, że lepkość oleju jest wyższa w niskich temperaturach. W temperaturach bliskich zeru (jak w miesiącach zimowych) wysoka wartość lepkości powoduje, że konsystencja oleju rzepakowego jest bliska konsystencji margaryny, co może w znaczący sposób utrudniać obrót tym towarem. Organ podniósł także jako istotną okoliczność, że ani A. O., ani firmy czeskie nie zajmowały się dotąd handlem olejami, a zupełnie innym profilem działalności. Organ wyjaśnił również, że nie ma wpływu na wydłużające się terminy uzyskania informacji od innych organów. Odnosząc się do zarzutu lakoniczności postanowienia, z którego nie wynikają wątpliwości w zakresie złożonej deklaracji organ wyjaśnił, że "określenia weryfikacji przedłożonej dokumentacji, a także dokonania dodatkowych ustaleń" nie należy utożsamiać tylko ze sprawdzeniami dokumentacji pod względem formalnym czy rachunkowym. Weryfikacja wiąże się nierozerwalnie z ustaleniem przez organy podatkowe rzetelności i prawdziwości transakcji zawieranych przez podmioty gospodarcze. W piśmie z dnia 12.08.2014 r. stanowiącym odniesienie się strony skarżącej do odpowiedzi na skargę strona podtrzymała stanowisko, że w zaskarżonym postanowieniu organ nie wykazał, że w analizowanej sprawie istnieją okoliczności nasuwające wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku i nie ujawnił na czym wątpliwości te polegają. Strona powołała się na stanowisko wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych i NSA potwierdzające konieczność wykazania w postanowieniu takich okoliczności, a nie dopiero na etapie oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Argumenty podniesione w odpowiedzi na skargę pozostają zdaniem strony bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Mimo to spółka wyjaśniła, że zwiększenie obrotu w miesiącu styczniu 2014 r. nie oznacza, że spółka dopuściła się nieprawidłowości. Oznacza zaś, że działalność rozwijała się prawidłowo. Spółka pozyskała dostawcę oleju, znalazła odbiorców na terenie Republiki Czeskiej i zwiększyła obrót. Fakt, że dostawca oleju A. O. wcześniej nie miał doświadczeń z handlem olejem rzepakowym nie ma wpływu na ocenę prawidłowości tych transakcji. Jeśli chodzi o lepkość oleju to spółka podniosła, że sprzedawała olej odgumowany. Stąd wniosek prezentowany przez organ w tym zakresie jest błędny. W piśmie tym wyjaśniono również, że przebieg transakcji, w tym płatność w dniu wystawienia faktury minimalizował ryzyko, że odbiorca towaru nie zapłaci za towar. Mając na uwadze powyższe spółka stwierdza, że nie było i nie ma podstaw do powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do prawa spółki do zwrotu podatku od towarów i usług. Tym samym brak jest podstaw do przedłużenia terminu zwrotu tego podatku. Przy piśmie z dnia 25.11.2014 r. organ podatkowy przesłał jako uzupełnienie odpowiedzi na skargę protokół kontroli podatkowej zakończonej w dniu 27.10.2014 r. Z protokołu wynika zakres czynności podjętych w toku kontroli. W konkluzji przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że transakcje dokonywane z udziałem skarżącej w tej sprawie spółki były fikcyjne, a dostawy wewnątrzwspólnotowe oleju rzepakowego nie zostały zrealizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Istotą sporu w analizowanej sprawie jest, czy organ podatkowy w sposób zasadny dokonał przedłużenia zwrotu na konto podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc styczeń 2014 r. W art.87 ust.1 u.p.t.u. prawo do zwrotu podatku wyrażone zostało jako zasada. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego podlegającego odliczeniu jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Ustawodawca wskazał zatem dwa równorzędne sposoby postępowania z powstałą nadwyżką podatku. Jednym ze sposobów jest właśnie jej zwrot na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu określa art.87 ust.2 u.p.t.u. przy uwzględnieniu treści art.87 ust.6 tej ustawy, który daje podatnikowi prawo do wystąpienia z wnioskiem o zwrot w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają między innymi z faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.), co miało miejsce w tej sprawie. Jednakże w zd.2 art.87 ust.2 u.p.t.u. ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.12.2008 r. stanowi, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Przy czym jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Interpretacja gramatyczna art.87 ust.2 zd.2 uzasadnia stwierdzenie, że do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczą wątpliwości organu. Należy jednak zauważyć, że z zasady neutralności podatku wynika, iż nie są dopuszczalne zbyt daleko idące ograniczenia ani co do kwoty, ani co do terminu dokonania zwrotu. Np. w orzeczeniu z dnia 18 grudnia 1997 r. w połączonych sprawach Garage Molenheide BVBA (C-286/94), Peter Schepens (C-340/95), Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV (BRD) (C-401/95) and Sanders BVBA (C-47/96) v. Belgische Staat stwierdzono, że stosowanie tego rodzaju środków przez państwo członkowskie, co do zasady, nie jest wykluczone. Trybunał jednakże podkreślił w uzasadnieniu orzeczenia, że choć stosowanie tego rodzaju środków - które mają na celu zapewnienie możliwie najskuteczniejszej ochrony interesów budżetu (Skarbu Państwa) - jest dopuszczalne, to jednak nie mogą one iść dalej, niż jest to konieczne do osiągnięcia tego celu (ochrony interesów budżetowych). Dlatego też środki te nie mogą być stosowane w taki sposób, jaki prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku, które to prawo jest fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT. Sprzeczne byłoby to bowiem z zasadą proporcjonalności. Trybunał wskazał następnie, że zasadniczo sprawą sądu krajowego jest badanie, czy w konkretnej sytuacji dane regulacje naruszają zasadę proporcjonalności. Okolicznością istotną jest zatem ocena czy organ orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu działał w sposób dowolny czy też wykazał, że jego stanowisko co do konieczności weryfikacji zasadności zwrotu jest uzasadnione w stanie faktycznym sprawy. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że zaskarżone postanowienie jest lakoniczne w zakresie wykazania przesłanek świadczących o konieczności weryfikacji rozliczenia podatnika wnioskującego o zwrot podatku. Istotne jest tu jednak to, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego wyekspirowaniem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać (tak też NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2001 r., III SA 2803/99, Prz. Pod. 2001, nr 10, s. 63). Zatem podjęcie postanowienia o przedłużeniu 25-dniowego terminu zwrotu jest w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę terminem na tyle krótkim, że uniemożliwia organowi przedstawienie konkretnych argumentów uzasadniających konieczność weryfikacji rozliczenia podatnika. Żądanie takiego poziomu pewności na etapie postępowania, który z samego założenia związany jest z koniecznością przeprowadzenia dalszych ustaleń w zakresie weryfikacji zasadności zwrotu, byłoby nieusprawiedliwione w świetle przepisów prawa. Nie można aprobować takiej wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u., która ograniczałaby stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadziłaby do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (v. wyrok NSA z 11.04.2014 r. I FSK 610/13, LEX nr 1484704). W tej sytuacji Sąd uznał, że wskazanie w zaskarżonym postanowieniu konieczności weryfikacji przedłożonej dokumentacji, a także konieczności dokonania dodatkowych ustaleń, należy utożsamiać z koniecznością sprawdzenia rzetelności i prawdziwości transakcji zawartych przez skarżącą spółkę z jej kontrahentami, mimo że organ nie wskazał w postanowieniu konkretnych argumentów w tym zakresie. Wymagało to podjęcia szeregu czynności mających na celu zebranie materiałów pozwalających na dokonanie tego sprawdzenia, a potwierdzeniem podjęcia tych czynności jest protokół kończący postępowanie kontrolne. Z załączonego do akt protokołu wynika, że niektóre z czynności organ podejmował jeszcze przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Przeprowadzono między innymi: Badanie ksiąg; W dniu 17.06.2014 r. organ uzyskał informacje drogą elektroniczną na formularzu SCAC 2004 w sprawie transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez D.; W dniu 12.05.2014 w powyższy sposób organ uzyskał także informacje dotyczące transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez E.; W dniu 13.03. przesłuchano w charakterze świadka A. J.; W dniu 20.03.2014 r. przesłuchano w charakterze strony prezesa skarżącej spółki A. K.; W dniu 16.04.2014 r. w Urzędzie Skarbowym w B. przesłuchano A. O.; W dniu 4.07.2014 r. w Urzędzie Skarbowym w B. przesłuchano W. S. zatrudnionego w firmie Usługi Transportowe J. G.; W dniu 19.08.2014 r. przesłuchano pracownicę skarżącej spółki A. M.; W dniu 18.08.2014 organ otrzymał informację od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (odpowiedź na pismo organu z 21.02.2014 r.), w którym poinformowano o objęciu podmiotu C kontrolą skarbową w zakresie podatku VAT za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2014 r. w związku z podejrzeniem uczestnictwa w transakcjach stanowiących element tzw. oszustwa karuzelowego w wewnątrzwspólnotowym obrocie olejem rzepakowym. Jak wynika z powyższego, organ podatkowy prowadził kontrolę podatkową, mającą na celu zebranie materiałów dowodowych mających potwierdzić bądź wykluczyć powzięte wątpliwości. Wymagało to współpracy z innymi organami, zarówno polskimi, jak i zagranicznymi. Działania te niewątpliwie wpływały na długość prowadzonego postępowania, ale ich podjęcie było niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stwierdzić bowiem należy, że w świetle art.87 ust.2 zd.2 u.p.t.u. sama poprawność formalna dokumentów nie może bezwzględnie przesądzać o prawie podatnika do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Dopuszczone prawem przedłużenie terminu zwrotu podatku i prowadzenie weryfikacji rozliczenia podatnika w toku kontroli podatkowej nie może być odbierane jako naruszanie zasady zaufania podatnika (art.121 § 1 Ordynacji) tym bardziej, że jak wyżej stwierdzono złożenie poprawnej formalnie deklaracji i poprawnych formalnie faktur nie oznacza bezwzględnego prawa podatnika do zwrotu podatku. Zakres czynności koniecznych i podjętych przez organ, dla prawidłowej weryfikacji rozliczenia wyklucza uznanie za zasadny zarzut szybkości działania (art.125 Ordynacji). Wobec powyższego nie ma także podstaw do przyjęcia naruszenia przez organ art.87 ust.2 zd.2 w zw. z art.87 u.p.t.u. W świetle powyższych rozważań uzasadnione jest w ocenie Sądu oddalenie skargi na podstawie art.151 p.p.s.a. dc.