I SA/Łd 683/25

Dnia 10 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Potiopa, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Dębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 roku sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 września 2025 r. nr 1001-IEW-2.4253.25.2025.10.U14.KK w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od marca do lipca 2020 r. oraz orzeczenia o zabezpieczeniu wykonania ww. zobowiązań podatkowych w przybliżonych kwotach wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Decyzją z dnia 18 września 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z dnia 4 kwietnia 2025 r. określającą A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od marca do lipca 2020 r. oraz kwoty odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań, a także zabezpieczającą na majątku spółki wykonanie tych zobowiązań. W uzasadnieniu tej decyzji, Dyrektor podniósł, że w toku kontroli podatkowej wszczętej wobec spółki w zakresie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe marca do lipca 2020 r. stwierdzono nieprawidłowości, w tym odliczenie przez Spółkę od podatku należnego VAT podatek naliczony z faktur VAT dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, wystawionych przez B Sp. z o.o. Sp. k., C Sp. z o.o., I Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., D Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o., czym naruszyła przepis art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz.U. z 2025 r. poz. 775), zwanej ustawą o \/AT. W związku ze stwierdzeniem wystąpienia uzasadnionej obawy, że przyszłe zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane, decyzją z dnia 4 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zwanej o.p., Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew określił spółce przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy od marca do lipca 2020 r. oraz kwoty odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań, a także orzekł o zabezpieczeniu na majątku spółki wykonania tych zobowiązań. Utrzymując w mocy tę decyzję Dyrektor wskazał, że w analizowanym okresie przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej spółki była sprzedaż hurtowa odzieży i obuwia. W trakcie kontroli organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na nieprawidłowości w rozliczeniach spółki w zakresie podatku od towarów i usług w okresach od marca do lipca 2020 r. Polegały one na obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony w deklaracjach VAT-7 o kwotę 144.491,60 zł, wynikający z faktur sprzedaży niedokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez 8 kontrahentów. Podmioty te oraz firmy występujące na wcześniejszym etapie łańcucha dostaw zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) i organach podatkowych w celu wprowadzenia do obrotu faktur VAT nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, umożliwiały ostatecznym podmiotom, w tym A Sp. z o.o. Sp. k., odliczanie podatku VAT naliczonego. Wskazane spółki nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, nie ponosiły kosztów jej prowadzenia. Większość z nich zgłosiła główny przedmiot działalności gospodarczej odbiegający od sprzedaży hurtowej i detalicznej odzieży, zarejestrowane zostały w podobnym czasie. Spółki wskazywały niejednokrotnie ten sam adres rejestracyjny oraz adresy wirtualne, zostały również wykreślone z rejestru podatników VAT. Zarządy spółek oraz wspólnicy to głównie osoby pochodzenia zagranicznego, z którymi nie ma żadnego kontaktu. Łańcuchy transakcji, w których występują wskazane podmioty zostały upozorowane wyłącznie w celu nadużyć podatkowych. Uczestnictwo wielu podmiotów - pośredników, nie występujących w normalnych warunkach rynkowych, ma głównie na celu utrudnienie wykrycia znikającego podatnika oraz uprawdopodobnienie, że podatnik nie miał świadomości uczestnictwa w oszukańczym procederze. Organ odwoławczy podzielił te wnioski wywiedzione z ustaleń kontroli podatkowej. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły również niezadeklarowania do opodatkowania całości sprzedaży - zasilenie kasy wypłatami z konta bankowego, które nie znajdują potwierdzenia w historii transakcji bankowych. Dyrektor stwierdził, że łączna przybliżona kwota zobowiązania podatkowego za okresy od marca do lipca 2020 r. wynosi 130 135 zł, natomiast zaległość podatkowa wraz z odsetkami podlegająca zabezpieczeniu wynosi łącznie 206 588 zł, w tym należność główna 129 573 zł i odsetki w kwocie 77 015 zł. Analizując przesłanki zastosowania zabezpieczenia organ odwoławczy wskazał na ustalenia dotyczące stanu majątku spółki i podkreślił, że na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, nie dysponował danymi o innych posiadanych przez Spółkę składnikach majątkowych, a także środkach pieniężnych pozwalających spłacić potencjalne zobowiązania podatkowe określone w tych decyzjach. Tym bardziej, że w odpowiedzi na wezwanie - wtoku prowadzonej kontroli podatkowej, do złożenia oświadczenia o posiadanych nieruchomościach oraz prawach majątkowych, w odpowiedzi przekazanej do organu pierwszej instancji 26.06.2024 r. Spółka odmówiła złożenia takiego oświadczenia. Powyższe podaje w wątpliwość postawę Strony wobec dobrowolnej spłaty potencjalnych zobowiązań podatkowych. Zdaniem organu odwoławczego sytuacja majątkowo-finansowa spółki nie daje szansy spłaty przyszłych zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 206 588 zł, a to uzasadnia obawę niewykonania przybliżonej kwoty potencjalnych zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Zatem słusznie w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, organ pierwszej instancji stwierdził, że podstawą uzasadnionej obawy tego, że przyszłe zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane, może być relacja wysokości przyszłych zobowiązań do sytuacji majątkowej oraz finansowej spółki. Obawę tę wzmacnia również to, że przewidywane zobowiązania stanowią znaczną kwotę, która jest wyższa od wartości ujawnionych składników majątkowych - w tym wypadku zerowej oraz środków finansowych. Dlatego też taka sytuacja nie może stanowić podstawy do odstąpienia od dokonania zabezpieczenia. Organ zauważył, że jakkolwiek na dzień wydania decyzji Spółka nie posiadała zaległości, jednak, jak wynika z dołączonych do akt wydruków z systemów organów podatkowych, Strona nie regulowała w terminie zobowiązań wynikających ze złożonych deklaracji, o czym świadczą wystawione upomnienia dotyczące podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2025 r., październik i grudzień 2023 r., grudzień 2021 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień 2020 r. i grudzień 2019 r. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew skierował do strony zawiadomienia o zagrożeniu wpisem do Rejestru Należności Publicznoprawnych związku z zaległościami z tytułu niezapłacenia podatku od towarów i usług. Powyższe oznacza, że Spółka ma problemy z regulowaniem istniejących zobowiązań. Nieterminowe regulowanie wymagalnych zobowiązań bez względu na ich wysokość oraz długość opóźnienia w spłacie, stanowi obawę niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Okoliczność ta świadczy o tym, że Strona ma nieprawidłowe podejście do obowiązku regulowania należności publicznoprawnych, które powinny być regulowane w pierwszej kolejności. Organ odwoławczy wskazał, że obawę niewykonania zobowiązań podatkowych przez Spółkę uzasadnia również wszczęcie przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi postanowieniem z dnia 30 września 2024 r. dochodzenia w postępowaniu przygotowawczym o przestępstwo skarbowe określone w art. 61 § 1 w zbiegu z art. 62 § 2a w zbiegu z art. 56 § 2 w zw. z art. 7 § 1 w zw. z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy w sprawie rozliczeń w podatku od towarów i usług A Sp. z o.o. Sp. k. od marca do lipca 2020 r. Z informacji przekazanej przez ten organ wynika, że postępowanie przygotowawcze jest w fazie ad personam – w dniu 20 marca 2025 r. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów P. P., tj. prezesowi zarządu A Sp. z o.o. - wspólnika reprezentującego A Sp. z o.o. Sp. k. Wobec tego Dyrektor ocenił, że stwierdzone w toku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego nieprawidłowości stanowią silne podstawy do uznania, iż w przedmiotowej sprawie występuje uzasadniona obawa, że przyszłe zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę nie zostaną wykonane. W skardze na tą decyzję spółka – reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem – zarzuciła naruszenie: I) przepisów normujących postępowanie podatkowe tj.: 1. art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 i art. 191 o.p. poprzez: a) naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wydanie decyzji, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie przemawia za słusznością tezy organu w przedmiocie dokonania zabezpieczenia; b) brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez niewykazanie, że w sprawie zachodzą uzasadnione przesłanki dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika, w tym aby podatnik w jakikolwiek sposób wyzbywał się posiadanego majątku, działał w celu udaremnienia spłaty zobowiązania; c) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego z punktu widzenia przepisów skutkujących możliwością dokonania zabezpieczenia, które powinny zostać omówione, bez rzeczywistego odniesienia się do wypełnienia przez podatnika przesłanek, warunkujących możliwość wydania decyzji o dokonaniu zabezpieczenia, d) przeprowadzenie jedynie powierzchownego badanie sytuacji finansowej i dostosowania go do wykreowanego stanu faktycznego. 2. art. 121 §1 o.p. w zw. z art. 187o.p. oraz art. 191 o.p. poprzez: a) wysuwanie twierdzeń nieznajdujących oparcia w zgromadzonych w sprawie dowodach i sprzecznych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i wynikającymi z orzecznictwa sądów krajowych oraz TSUE wnioskami, co do sytuacji, w których zasadne jest pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i co do formułowania twierdzeń o nieprowadzeniu faktycznej działalności gospodarczej przez kontrahentów Strony, tj. B Sp. z o.o. S.k., C Sp. z o.o., I Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., D Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o., a w konsekwencji wystawianiu przez te podmioty dokumentów sprzedaży, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, choć takie twierdzenia nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, b) brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, tym samym brak możliwości rozszyfrowania, czy organ zgadza się z argumentami mojego mocodawcy czy też nie, c) kreowanie stanu faktycznego używając twierdzeń, które przeczą zasadom logiki takich jak np. "uczestnictwo wielu podmiotów - pośredników, nie występujących w normalnych warunkach rynkowych", przy czym organ nie wykazał aktywności w obszarze zbadania jak wygląda standard działalności handlu odzieżą) oraz podnoszenie kwestii, iż kontrahenci mojego mocodawcy zostali wykreśleni z rejestru podatników VAT, co nie ma znaczenia z perspektywy oceny należytej staranności mojego mocodawcy, gdyż na dzień zawierania umów z moim mocodawcą byli czynnymi podatnikami VAT (w jaki sposób mój mocodawca miał przewidzieć przyszłość, nie zostało wyjaśnione). 3. art. 210 § 4 o.p., w szczególności poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny w kwestii skarżącej spółki, tworząc iluzję obszernego wyjaśnienia po przez odniesienie się głównie do kontrahentów, oraz bez rzetelnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w zaskarżonej decyzji brak jest należytego uzasadnienia prawnego, sporządzonego w sposób jasny dla strony postępowania w zakresie podstaw prawnych. Tym samym strona nie jest w stanie stwierdzić, na czym oparł się organ uznając, że dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego w niniejszej sprawie nastąpiło w oparciu o zasadne przesłanki. W konsekwencji strona nie jest w stanie odkodować motywów rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie. Owszem na ostatnich stronach decyzji organ wskazał na podstawy prawe wydania decyzji zabezpieczającej, jednak nie odniósł się do kwestii mojego mocodawcy w kontekście wskazanych przepisów, a jedynie wskazał na ogólne kwestie zabezpieczenia, powołał się na sytuacje które z punktu widzenia danej sprawy nie miały znaczenia, tym samym brak jest zindywidualizowanego odniesienia się do sytuacji mojego mocodawcy. II) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 33 § 1 o.p. poprzez bezzasadne dokonanie zabezpieczenia na majątku strony, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, w sytuacji gdy nie zachodzą podstawy do skorzystania z instytucji zabezpieczenia na majątku podatnika, albowiem nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie powyższej decyzji w sprawie, w szczególności, iż nie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego przez spółkę w wysokości odpowiadającej przybliżonym kwotom zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby spełnione zostały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia 2. art. 33 § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wykazał w sposób wystarczający przestanek przemawiających za prawidłowością wydania decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika, w sytuacji gdy nie zachodzi uzasadniona obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji; 3. art. 39 § 2 o.p. po przez formułowanie twierdzeń, iż odmowa złożenia przez stronę oświadczenia o posiadanych nieruchomościach i prawach majątkowych (strona 19) jawi się jako postawa "poddającą w wątpliwość postawę strony wobec doborowej spłaty potencjalnych zobowiązań", podczas, gdy mój mocodawca miał do tego prawo, art. 39 § 2 o.p. uprawnia stronę postępowania do odmowy złożenia oświadczenia. Brak oświadczenia nie może jednak, sam w sobie, prowadzić do ustaleń faktycznych negatywnych dla strony odnośnie jej zasobów majątkowych. 4. art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez: a) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmówieniu stronie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B Sp. z o.o. S.K., C Sp. z o.o., I Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., D Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o., mimo iż te faktury dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, choć po stronie ww. kontrahentów wystąpiły nieprawidłowości w zakresie rozliczeń publicznoprawnych przy jednoczesnym niewykazaniu, że strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dokonane transakcje wiążą się z nieprawidłowościami, jakich dopuścili się ich wystawcy oraz z całkowitym nieuwzględnieniem przejawów działania strony w dobrej wierze i z należytą starannością, oraz brak uwzględnienia faktu, iż okres o którym mowa w decyzji to marzec-lipiec 2020 r., czyli czas pandemii COVID-19, b) błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabywanie towarów, świadczenie usług, dostawę towarów od kontrahentów, w następstwie przyjęcia, że dokumentowały one czynności, które nie zostały rzeczywiście dokonane, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia twierdzenia, że zakwestionowane transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca. Wobec zarzucanych naruszeń prawa, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymał argumentację prezentowaną dotychczas i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuję: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organ odwoławczy nie naruszył bowiem przepisów prawa w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Istota sporu w tej sprawie, a wyrażona licznie i obszernie sformułowanymi zarzutami, sprowadza się do dwóch grup zarzutów. Pierwsza z nich, zasadnicza, koncentruje się wokół wadliwego poczynienia przez organy podatkowe ustaleń faktycznych i w efekcie błędne przyjęcie, że zakwestionowane w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego faktury dokumentują nierzeczywiste transakcje gospodarcze i bezpodstawne pozbawienie skarżącej spółki prawa do obniżenia podatku VAT należnego o kwotę podatku naliczonego. Druga z nich, wyrażona w szczególności zarzutami o charakterze materialnoprawnym, sprowadza się do błędnego przyjęcia przez organy, że w tej sprawie zachodzą uzasadnione obawy niewykonania określonego zaskarżoną decyzja zobowiązania podatkowego. Wobec tak postawionych zarzutów oscylujących wokół okoliczności wymiaru zobowiązania podatkowego w punkcie wyjścia rozważań – Sąd zauważa, że zgodnie z art. 33 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z § 2 tego przepisu, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zwrotu podatku. Z mocy art. 33 § 4 pkt.2 o.p w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określi w drodze decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt. 2 (decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego). Organ, który zamierza zabezpieczyć zobowiązanie w tym trybie, ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 o.p. Pierwszą z takich przesłanek jest stwierdzenie w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, że w świetle zebranych w tym postępowaniu dowodów prawdopodobnym jest określenie (lub ustalenie) zobowiązania podatkowego. Wydanie decyzji zabezpieczającej jest niedopuszczalne wówczas, gdy z zebranych dowodów wynika, że podatnik deklarował swe zobowiązania podatkowe w prawidłowej wysokości, albo wtedy kiedy np. z uwagi na przedawnienia zobowiązania podatkowego wydanie decyzji wymiarowej będzie niedopuszczalne. Wydanie decyzji o której mowa w art. 33 § 1 o.p. nie wymaga zbadania sprawy zobowiązania podatkowego w takim zakresie, jak dzieje się to w toku postępowania podatkowego, czyli we wszelkich jej aspektach, wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, że wydana zostanie decyzja określająca (lub ustalająca) zobowiązanie podatkowe i możliwe jest określenie "przybliżonej" kwoty tego zobowiązania. Oprócz tej przesłanki organ musi zbadać istnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. To, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono ocenie właściwego w sprawie organu. Ocena ta nie może jednak oznaczać dowolności działania, lecz powinna być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., I FSK 594/11). Omawiana "uzasadniona obawa" określona w art. 33 o.p. musi być udowodniona, ale przedmiotem owego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy aby żywić taką uzasadnioną obawę (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2016 r., I FSK 251/15). Ponadto Sąd wskazuje, że art. 33 § 1 o.p. reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 o.p. "w szczególności". Zatem wystąpienie przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Zważywszy na tą regulacje prawną - Sąd stwierdza, że przepis art. 33 § 1 o.p. zakreśla granice postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie określenia przybliżonej kwoty przyszłego zobowiązania podatkowego i jego zabezpieczenia. Istotnymi prawnie okolicznościami na gruncie tego przepisu dla rozstrzygnięcia tej sprawy są okoliczności faktyczne mieszczące się w przesłance "uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane", co do którego istnieją podstawy, że zostanie ono określone. Na tę zatem okoliczność w tej sprawie organy podatkowe gromadziły dowody. Prowadzi to do wniosku, że znaczna część zarzutów skargi wykracza poza tą relewantną prawnie okoliczność określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego i jego zabezpieczenia. W gruncie rzeczy skarżąca spółka, wbrew tej regulacji, oczekuje od organów pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego i to w świetle jej prawa do obniżenia podatku VAT – a więc oczekuje przeprowadzenia postępowania w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego. Z tego względu nie mogły zostać uwzględnione zarzuty skargi i wspierająca je argumentacja uzasadnienia tej skargi, sprowadzające się do zbyt wąsko przeprowadzonego postępowania dowodowego i wyjaśniającego oraz niezasadnego, wobec regulacji unijnej oraz orzecznictwa TSUE, zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia podatku VAT. Przedmiotem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu nie jest jednak ustalanie, czy istnieje prawo do odliczenia VAT naliczonego. W celu wydania decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy nie ma obowiązku zgromadzenia całego materiału dowodowego, który umożliwiłaby kategoryczne potwierdzenie stanu faktycznego w zakresie zobowiązania podatkowego, lecz ma obowiązek uprawdopodobnić wysokość zobowiązania podatkowego. Określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego nie ma charakteru definitywnego stanowiska organu podatkowego, zaś podatnik zachowuje prawo do czynnego udziału we właściwym postępowaniu podatkowym. W istotnym na gruncie art. 33 § 1 o.p. zakresie, skarżąca spółka nie zdołała podważyć ustaleń i oceny organów podatkowych, a argumentacja spółki ma charakter polemiczny i stanowi wyraz własnego subiektywnego podejścia spółki do tych ustaleń i oceny. W tym zakresie, wbrew zarzutom skargi, organy dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, który w niewątpliwy sposób wskazywał na spełnienie przesłanki uzasadnionej obawy, że objęte kontrolą podatkową i postępowaniem podatkowym zobowiązanie podatkowe spółki może nie zostać wykonane. Zgromadzony już w toku tej kontroli materiał dowodowy uprawdopodabnia spełnienie tej przesłanki i w świetle art. 33 § 1 o.p. nie jest wymagane udowodnienie tej okoliczności, jak i definitywnego określenia wysokości zobowiązania. Materiał ten uprawniał organy do przyjęcia, że zachodzi podejrzenie, iż skarżąca spółka nierzetelnie prowadzi działalność gospodarczą, a proceder ten dotyczył okresów do marca do lipca 2020 r. Przez ten czas strona, jako podatnik podatku od towarów i usług uczestniczyła w transakcjach, które zmierzały do uzyskania określonych korzyści majątkowych, przynosząc jednocześnie stratę Skarbowi Państwa w postaci braku odprowadzenia należnych podatków. Ponadto stwierdzone zostały nieprawidłowości w zakresie niezadeklarowania przez spółkę do opodatkowania całości sprzedaży, których to okoliczności strona w toku niniejszego postępowania nie kwestionuje. Fikcyjność obrotu gospodarczego jest, co podkreśla judykatura, jednym z najbardziej rygorystycznych naruszeń prawa i dlatego ma duże znaczenie dla zasadności wydania decyzji o zabezpieczeniu w kontekście przesłanki wystąpienia "uzasadnionej obawy" niewykonania określonych w sposób przybliżony kwot zobowiązań podatkowych. Okoliczność tą organy szczegółowo opisały w uzasadnieniu decyzji, wywodząc z zebranego materiału dowodowego, że kontrahenci strony, tj. B Sp. z o.o. S.k., C Sp. z o.o., I Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., D Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o. oraz firmy występujące na wcześniejszym etapie łańcucha dostaw zarejestrowane zostały w Krajowym Rejestrze Sądowym i organach podatkowych w celu wprowadzenia do obrotu faktur VAT nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które umożliwiały ostatecznym podmiotom, w tym A Sp. z o.o. Sp. k., odliczanie podatku VAT naliczonego. Podmioty te nie prowadziły rzeczywistych działalności gospodarczych, nie ponosiły kosztów ich prowadzenia. Większość z nich zgłosiła główny przedmiot działalności gospodarczej odbiegający od sprzedaży hurtowej i detalicznej odzieży, zarejestrowane zostały w podobnym czasie. Spółki wskazywały niejednokrotnie ten sam adres rejestracyjny oraz adresy wirtualne. Zarządy spółek oraz wspólnicy to głównie osoby pochodzenia zagranicznego, z którymi nie ma żadnego kontaktu. Łańcuchy transakcji, w których występują wskazane podmioty zostały upozorowane wyłącznie w celu nadużyć podatkowych. Uczestnictwo wielu podmiotów - pośredników, nie występujących w normalnych warunkach rynkowych, ma głównie na celu utrudnienie wykrycia znikającego podatnika oraz uprawdopodobnienie, że podatnik nie miał świadomości uczestnictwa w oszukańczym procederze. Firmy: G Sp. z o.o., E Sp. z o.o., B Sp. z o.o. Sp.k., D Sp. z o.o., były częścią jednego łańcucha 72 podmiotów, które dokonywały nabyć wskazując jako źródło pochodzenia towaru siebie nawzajem. W łańcuchu tych transakcji zewnętrznymi ogniwami były firmy, które nie wykazały żadnych nabyć (brak źródła): J Sp. z o.o. NIP [...], K Sp. z o.o. NIP [...] L Sp. z o.o. NIP [...], Ł Sp. z o.o. NIP [...], M Sp. z o.o. NIP [...], N Sp. z o.o. NIP [...], O Sp. z o.o. NIP [...], P Sp. z o.o, NIP [...], R Sp. z o.o. NIP [...], S Sp. z o.o. NIP [...]; czeskie podmioty zarejestrowane w wirtualnych biurach: T s.r.o. [...], U s.r.o, [...], W s.r.o. [...], X s.r.o. [...] oraz podmioty, których nie można zidentyfikować, które do transakcji nie wskazały numeru NIP lub wskazały błędny numer NIP. W łańcuchu tych transakcji brała udział firma Y Sp. z o.o. NIP [...], która była również częścią łańcucha z innymi 8 podmiotami, którego zewnętrznymi ogniwami były: Z s.r.o. [..] zarejestrowana w wirtualnym biurze oraz A1Sp. z o.o. NIP [...], która wykazała transakcje nabyć niepotwierdzone przez B1 Sp. z o.o. NIP [...]. Firmy: C Sp. z o.o., I Sp. z o.o., H Sp. z o.o., F Sp. z o.o., były częścią łańcucha 10 podmiotów. W łańcuchu tych transakcji zewnętrznymi ogniwami były firmy, które nie wykazały żadnych nabyć (brak źródła): C1 Sp. z o.o. NIP [...] i D1 Sp. z o.o. NIP [...]. W ocenie organów A Sp. z o.o. Sp.k. nie dochowała należytej staranności w doborze rzetelnego kontrahenta, wiedziała lub mogła wiedzieć, że uczestniczy w procederze wprowadzania do obrotu gospodarczego faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Na podstawie ogólnie dostępnych informacji zawartych w KRS, wykazie podmiotów - biała lista, pozyskanych przy wykorzystaniu internetowych wyszukiwarek danych o spółkach, fundacjach i stowarzyszeniach oraz na podstawie dowodów zakupu otrzymanych przez A Sp. z o.o. Sp.k. (szczegółowe ustalenia w tym zakresie przedstawione zostały w protokole z kontroli). Spółka nie mogła nabrać pewności co do rzetelności dokonywanych zakupów towarów handlowych. C Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o. zarejestrowane zostały w KRS w podobnym czasie, niewiele przed rozpoczęciem współpracy z A Sp. z o.o. Sp.k. Są to podmioty nowo utworzone, bez historii działalności w branży podatnika. Posiadały minimalny kapitał, niezbędny do rejestracji w KRS. Spółki te oraz B Sp. z o.o. Sp.k., I Sp. z o.o. posiadały kapitał mniejszy od transakcji zawartych z A Sp. z o.o. Sp.k. Firmy B Sp. z o.o. Sp.k., G Sp. z o.o. wskazały w badanym okresie na przedmiot działalności gospodarczej odbiegający od sprzedaży zadeklarowanej na wystawionych fakturach. Firmy C Sp. z o.o. i H Sp. z o.o. były gotowymi spółkami, obie wskazywały na ten sam adres siedziby, w organach obu firm występowały te same osoby. Firmy F Sp. z o.o., G Sp. z o.o. i E Sp. z o.o. również były gotowymi spółkami. G Sp. z o.o. i E Sp. z o.o, wskazywały na ten sam adres siedziby, w organach obu firm występowały te same osoby. Na wystawionych fakturach VAT firma G Sp. z o.o. ujawniła adres filii, który wskazany został przez D Sp. z o.o. jako siedziba tego podmiotu. Podmioty B Sp. z o.o. Sp.k., C Sp. z o.o., H Sp. z o.o., na dzień rozpoczęcia współpracy z A Sp. z o.o. Sp.k. nie posiadały zgłoszonych rachunków bankowych. Wszystkie podmioty (B Sp. z o.o. Sp.k., C Sp. z o.o., I Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., D Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o.) nie ogłaszały w żaden sposób faktu prowadzenia działalności gospodarczej i nie eksponowały asortymentu, jaki rzekomo miały posiadać. Podmioty te nie posiadały stron internetowych, nie ujawniły informacji umożliwiających ewentualną skuteczną reklamację towaru, zgłaszanie uwag do towaru lub możliwość złożenia zamówienia. Firmy: C Sp. z o.o., G Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o., nie ujawniły żadnych danych kontaktowych (telefonów, adresu poczty elektronicznej) na stronach internetowych oraz nie wskazały żadnych danych kontaktowych na wystawionych dowodach sprzedaży, magazynowych, potwierdzających zapłatę gotówki. I Sp. z o.o. również nie wskazała takich danych na wystawionych dowodach. Firmy: B Sp. z o.o. Sp.k., F Sp. z o.o., D Sp. z o.o., wskazały na dane kontaktowe odmienne niż ujawnione w internecie. Czas trwania współpracy A Sp. z o.o. Sp.k. ze wskazanymi podmiotami nie pozwalał na zbudowanie zaufania, które umożliwiałoby ocenić transakcje za rzetelne, niezwiązane z żadnym ryzykiem. Spółka godziła się na przeprowadzenie transakcji gotówkowych, które uniemożliwiają organom podatkowym zapobieganie wyłudzeniom skarbowym. Powinna nabrać podejrzeń co do rzetelności transakcji przeprowadzanych na targowisku z wyżej wymienionymi podmiotami, które przyjmowały zapłatę z pominięciem banków, ostatecznie w łącznej wysokości 772.715,95 zł. Do badanych transakcji strona otrzymywała dowody, w tym potwierdzające przyjęcie gotówki, na których nie można zidentyfikować osób podpisujących te dokumenty. Na części dokumentów wystawionych przez D Sp. z o.o. oraz przez G Sp. z o.o. znajdują się nieczytelne podpisy wskazujące na to, że mogły zostać złożone przez tą samą osobę. Na wszystkich dowodach wystawionych przez B Sp. z o.o. Sp.k., C Sp. z o.o., I Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., D Sp. z o.o., E Sp. z o.o., H Sp. z o.o., wystawcy tych dokumentów wskazali ogólne nazwy towarów, co uniemożliwia ich szczegółową identyfikację, utrudnia dochodzenie swoich praw przy ewentualnej reklamacji. Brak jest możliwości przypisania towaru do konkretnej dostawy, konkretnemu dostawcy. Ze złożonych przez A Sp. z o.o. Sp.k. wyjaśnień wynika, że mogła godzić się na przyjmowanie faktur z błędnymi informacjami, że faktury zakupu mogły być dostarczone z opóźnieniem i w różnych terminach, nie zawsze zgodnych z datą wystawienia dokumentu. Z zebranego materiału dowodowego wynika zatem, że wyżej wskazane podmioty oraz firmy występujące na wcześniejszym etapie łańcucha dostaw zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) i organach podatkowych w celu wprowadzenia do obrotu faktur VAT nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, umożliwiały ostatecznym podmiotom, w tym A Sp. z o.o. Sp. k., odliczanie podatku VAT naliczonego. Podmioty te nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, nie ponosiły kosztów jej prowadzenia. Większość z nich zgłosiła główny przedmiot działalności gospodarczej odbiegający od sprzedaży hurtowej i detalicznej odzieży, zarejestrowane zostały w podobnym czasie. Spółki wskazywały niejednokrotnie ten sam adres rejestracyjny oraz adresy wirtualne, zostały również wykreślone z rejestru podatników VAT. Zarządy spółek oraz wspólnicy to głownie osoby pochodzenia zagranicznego, z którymi nie ma żadnego kontaktu. Łańcuchy transakcji, w których występują wskazane podmioty zostały upozorowane wyłącznie w celu nadużyć podatkowych. Uczestnictwo wielu podmiotów - pośredników, nie występujących w normalnych warunkach rynkowych, ma głownie na celu utrudnienie wykrycia znikającego podatnika oraz uprawdopodobnienie, że podatnik nie miał świadomości uczestnictwa w oszukańczym procederze. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 sierpnia 2023 r., I FSK 1191/22, w świetle otwartego katalogu okoliczności mogących przemawiać za wykazaniem stanu "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 33 § 1 zdanie pierwsze o.p. w przedwymiarowym postępowaniu zabezpieczającym można brać pod rozwagę powody skutkujące określeniem przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych, w tym ustalony kontrolnie udział podatnika w procederze posługiwania się i wystawiania "pustych faktur", ale z uwagi na ich niedefinitywny charakter oprócz tego niezbędne jest wykazanie innymi jeszcze okolicznościami, zwłaszcza stanem majątkowo-finansowym podatnika, że występuje "uzasadniona obawa" niewykonania określonych w sposób przybliżony kwot zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy sprostały również temu wymogowi. Na prawidłowość zaskarżonej decyzji wskazują bowiem inne okoliczności, które razem uwzględnione wzmacniają przesłankę uzasadnionej obawy niewykonania przez skarżącą spółkę zobowiązania podatkowego. Sąd w pierwszej kolejności zwraca uwagę na sytuację finansowo-majątkową skarżącej spółki. Z wydruków dołączonych do akt sprawy wynika, że nie figuruje ona jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości w Serwisie Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości (KWMS). Natomiast opierając się na informacji zawartej w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK), organ pierwszej instancji na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu przyszłych zobowiązań podatkowych stwierdził, że Spółka nie jest współwłaścicielem żadnego samochodu osobowego. Zarówno kontrola podatkowa, postępowanie podatkowe, jak i wykaz czynności majątkowych nie wykazały, aby Spółka była właścicielem innego majątku. Również sama Spółka, wezwana przez organ I instancji do złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (ORD-HZ), przedmiotów tych nie wskazała, korzystając z prawa odmowy złożenia tego oświadczenia. W kontekście zarzutu skargi, wskazującego na naruszenie art. 39 § 2 o.p., zgodnie z którym Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia, odnotować w tym miejscu należy, że fakt niezłożenia ww. oświadczenia sam w sobie nie stanowił argumentu uzasadniającego wydanie decyzji o zabezpieczeniu. Organy na żadnym etapie postępowania nie kwestionowały uprawnienia strony do odmowy złożenia oświadczenia, zaś brak wskazania przez Spółkę, która wszak ma najpełniejszą wiedzę na temat swojej sytuacji majątkowej i finansowej oraz posiadanych składnikach majątkowych, w zestawieniu z pozostałymi przesłankami wskazanymi w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wzmocnił jedynie obawę organu co do niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. W kontekście sytuacji finansowo-majątkowej strony Sąd zauważa, że jedynie w 2021 r. Spółka osiągnęła dochód, natomiast w latach 2022-2024 wykazała stratę. Ponadto, zgodnie z uchwałą Wspólników z 16 czerwca 2025 r., strata netto roku obrotowego 2024 w kwocie 86 831,44 zł ma zostać pokryta z zysku osiągniętego w latach następnych. W ocenie Sądu, brak wypracowanego zysku w trzech kolejnych latach podatkowych i perspektywa przeznaczenia ewentualnego zysku na pokrycie straty roku obrotowego 2024 prowadzą do wniosku o istnieniu uzasadnionej obawy, że osiągane przez skarżącą spółkę przychody nie pozwolą na zaspokojenie przyszłych zobowiązań podatkowych w łącznej kwocie należności głównych 129 573 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 77 015 zł. Trudna sytuacja finansowa Spółki znalazła również potwierdzenie w jedynie częściowo skutecznej próbie dokonania zajęcia zabezpieczającego w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia wystawione na podstawie decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych z dnia 4 kwietnia 2025 r. W dniu 29 kwietnia 2025 r. zabezpieczono wierzytelności z rachunku bankowego w A Banku S.A. w kwocie 3 523,97 zł (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z 14 lipca 2025 r.). W toku dalszych czynności skierowano zawiadomienie o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego w B Banku S.A. oraz zawiadomienie o zabezpieczeniu innej wierzytelności pieniężnej do potencjalnego kontrahenta strony, jednak na dzień odpowiedzi Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew (14 lipca 2025 r.) brak było potwierdzeń odbioru ww. zajęć. Sąd uwzględnia w ocenie okoliczności faktycznych tej sprawy również fakt nieterminowego regulowania zobowiązań przez skarżącą spółkę. Chociaż Spółka na datę wydawania zaskarżonej decyzji nie posiadała zaległości podatkowych, to część jej zobowiązań była regulowana po terminie płatności oraz po wystawieniu upomnień. A co istotne kwoty tego zobowiązania do uregulowania nie opiewały na tak dużą kwotę, jaka wynika z zaskarżonej decyzji. Były to kwoty takie jak 240 zł, 2.317,16 zł, 4.846, 1.382 zł. Nieregularne regulowanie zobowiązań podatkowych, które sama spółka deklaruje stanowi prognozę na przyszłość, obok udziału w nierzetelnym obrocie gospodarczym, że spółka nie będzie wykonywała również przyszłych zobowiązań. Ostatnią przesłanką, na którą wskazał organ odwoławczy w kontekście wystąpienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego było toczące się wobec strony postępowanie karne-skarbowe. Zdaniem Sądu, wbrew treści skargi, organy fakt przedstawienia zarzutów P. P., tj. prezesowi zarządu A Sp. z o.o. - wspólnikowi reprezentującemu A Sp. z o.o. Sp. k. przywołały jedynie w charakterze dodatkowego elementu wzmacniającego zasadność przekonania o zaistnieniu przesłanki wydania decyzji zabezpieczającej, bez względu na to, jaki będzie ostateczny wynik tego postępowania. Była to wskazówka co do wartości ustaleń w zakresie zakwestionowanych przez kontrolę transakcji przeprowadzonych z udziałem A Sp. z o.o. Sp.k. W zakresie zarzutów dotyczących prawa procesowego, Sąd nie dopatrzył się takich uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy i niwelować wykazaną obawę niewykonania przyszłego zobowiązania skarżącej. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu umożliwiał organom wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez naruszenia dyrektyw wynikających z art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 o.p. Organy dokonały prawidłowej, pełnej i logicznej oceny zróżnicowanego materiału dowodowego, a kryteria tej oceny szczegółowo zaprezentowały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyniki dokonanej oceny został przedstawiony w sposób czytelny i pełny, zgodnie z dyspozycją art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 o.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowy opis ustaleń kontroli, jak i ustaleń co do sytuacji finansowej spółki, a przeprowadzona przez organy analiza sytuacji faktycznej i prawnej w spawie wykazała słuszność przyjętego przez organy rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji, zawarły w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji obiektywne okoliczności i argumenty świadczące o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązania podatkowego. Zgromadzony przez organy w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego. Wskazane przez organy konkretne informacje i okoliczności faktyczne bezsprzecznie wskazują na to, że dobrowolna zapłata przez spółkę przyszłych należności publicznoprawnych może budzić uzasadnione obawy. Mając to na uwadze, Sąd rozpoznający sprawę uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka warunkująca możliwość zastosowania instytucji uregulowanej w art. 33 § 2 pkt 2 o.p. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dch