I SA/Łd 696/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA B. Klimowicz (spr.), Sędziowie T. Porczyńska, A. Wrzesińska-Nowacka, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2004 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę We wniosku z dnia [...] A Spółka z o.o. z siedzibą w R. zwróciła się do Urzędu Skarbowego w R. o restrukturyzację zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres wrzesień 2001 – styczeń 2002r. w kwocie 166.577 zł oraz odsetek za zwłokę. Urząd Skarbowy w R. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie złożonego wniosku z powodu jego bezprzedmiotowości. Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka A. była zakładem pracy chronionej i na mocy art. 14 ustawy o podatku od towarów i usług korzystała ze zwrotu płaconej kwoty zobowiązania w podatku VAT za okres od września 2001r. do stycznia 2002r. W wymienionym okresie spółka prowadziła handel artykułami alkoholowymi i w piśmie z dnia [...] powiadomiła Urząd Skarbowy, że bezpodstawnie korzystała ze zwrotów podatku od towarów i usług. W związku z tym spółka w dniach 25 marca, 25 kwietnia i 20 maja 2002r. dokonała wpłaty na konto Urzędu Skarbowego kwoty 166.577 zł wraz z odsetkami. Przedmiotem restrukturyzacji mogą być jedynie zaległości podatkowe t.j. podatek nie zapłacony w terminie płatności. Wobec zapłaty podatku nie istniała zaległość podatkowa i podatek od towarów i usług nie podlega restrukturyzacji. W sprawie podatku od towarów i usług za sporny okres nie została wydana decyzja wymieniona w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287). Wprawdzie Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] rozłożył na raty zaległość w podatku VAT za okres wrzesień 2001- styczeń 2002r. ale powyższa decyzja została uchylona przez Izbę Skarbową w Ł. w dniu [...]. Stosownie do art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. warunkiem koniecznym do uznania danej należności za sporną jest wydanie decyzji przed dniem 1 lipca 2002r., a taka decyzja nie została wydana. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję spółka A. w R. wniosła o jej uchylenie podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 6 i art. 9 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców przez uznanie "iż artykuły te nie mają zastosowania do wniosku spółki"; - art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 18 ustawy o restrukturyzacji poprzez niewydajnie decyzji określającej warunki restrukturyzacji należności objętych wnioskiem z dnia [...]; - art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez niewyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy; - art. 2 pkt 4, art. 6 ust. 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wydanie decyzji dotyczącej wniosku w przedmiocie uznania za zaległość podatkową kwoty podatku VAT w wysokości 166.577 zł jest bezprzedmiotowe. Strona skarżąca podnosi, że w dniu 22 marca 2002r. złożyła wniosek o stwierdzenie istnienia zaległości podatkowej oraz umorzenie odsetek rozłożenie na raty zaległości w podatku VAT powstałych wskutek korzystania przez spółkę ze zwrotu podatku VAT w okresie wrzesień 2001 – styczeń 2002r. Urząd Skarbowy w R. decyzja z dnia [...] rozłożył na raty zaległości w podatku od towarów i usług. Uchylając powyższą decyzję Izba Skarbowa wskazała, że w pierwszej kolejności należy określić zaległość podatkową od niezasadnie otrzymanych przez podatnika zwrotów podatku VAT. W tym przedmiocie organy podatkowe nie wydały decyzji w ustawowym terminie. Dopiero w grudniu 2002r. Urząd Skarbowy w R. uznał za bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie uznania za zaległość podatkową kwoty podatku VAT w wysokości 166.577 zł. Strona nie może być pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu restrukturyzacyjnym z uwagi na fakt, że nie wydano decyzji określającej zaległość podatkową, którą to decyzję organ podatkowy miał obowiązek wydać. Ustawa restrukturyzacyjna ma służyć przedsiębiorcą dla celów oddłużenia należności publicznoprawnych i nie jest ograniczona tylko do należności nieuregulowanych. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Strona skarżąca złożyła wniosek o restrukturyzację zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień 2001 – styczeń 2002r. wraz odsetkami za zwłokę. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287) restrukturyzacji podlegają m.in. znane na dzień 30 czerwca 2002r. zaległości z tytułu podatków (w tym z tytułu podatku od towarów i usług). Organy podatkowe prawidłowo oceniły, że zaległość podatkowa w podatku VAT za okres wrzesień 2001 – styczeń 2002r. w przypadku spółki na dzień 30 czerwca 2002r. nie występowała. Postępowanie w sprawie wniosku spółki o uznanie za zaległość podatkową kwoty podatku VAT w wysokości 166.577 zł zostało umorzone decyzją Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] z powodu jego bezprzedmiotowości. Organ odwoławczy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy decyzją z dnia [...]. Skarga spółki na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu w Łodzi z dnia 24 marca 2004r. sygn. akt I SA/Łd 424/03. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano w szczególności, że kwoty podatku VAT za miesiące wrzesień 2001- styczeń 2002r. podlegające wpłacie do budżetu z tytułu nienależnie dokonanego zwrotu podatku nie wynikają z błędnych deklaracji (gdzie podawano prawidłową wysokość podatku) ale ze składanych wniosków o zwrot podatku, które następnie spółka uznała za błędne. Kwoty podatku wynikające ze złożonych deklaracji spółka wpłacała na rachunek Urzędu Skarbowego w R., a następnie otrzymywała ich zwrot na podstawie pisemnego wniosku. Zarówno zwrot podatku w wysokości wskazanej przez spółkę we wnioskach za poszczególne miesiące wrzesień 2001 – styczeń 2002r. jak i zwrot kwoty 166.577 zł otrzymanej przez spółkę i zwróconej przez nią łącznie z należnymi odsetkami dokonywane były jako czynności materialno – techniczne. W istniejącym stanie nie można mówić o zaległości podatkowej za sporny okres, gdyż nie wynika ona ani ze złożonych przez podatnika deklaracji ani z decyzji w przedmiocie wymiaru podatku. Nie zmienia tej oceny okoliczność wydania decyzji w przedmiocie rozłożenia zaległości na raty ani też postanowienia dotyczące zarachowania zwróconych przez spółkę kwot. Postępowanie w sprawie ustalenia ulg podatkowych (umorzenia odsetek i rozłożenia zaległości na raty) zostało ostatecznie umorzone wobec cofnięcia wniosku w tym zakresie, a postanowienia dotyczące zarachowania wpłaconych (zwróconych) kwot nie kreują zaległości podatkowej. W rozpoznawanej sprawie nie można też mówić o istnieniu należności spornych w rozumieniu art. 2 pkt 4 cyt. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Nie ulega wątpliwości, że nie zostały wydane decyzje wymienione w powołanym przepisie. W istocie nie był kwestionowany fakt, że skoro strona skarżąca powinna zwrócić do budżetu otrzymane zwroty podatku VAT ani też wysokość zwracanych kwot. Spór nie dotyczył więc obowiązku zwrotu przez spółkę podatku w kwocie 166.577 zł ale jedynie tego, czy powyższa kwota stanowiła zaległość podatkową na dzień 30 czerwca 2002r. Z powyższych przyczyn, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.