I SA/Łd 699/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 roku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. I SA/Łd 699/14 Uzasadnienie W dniu 15 maja 2014 r. M. S. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 roku. W dniu 23 maja 2014 r. M. S. wniosła – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upływał 19 maja 2014 r., zaś skarga – z uwagi na jej złożenie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – została przesłana do właściwego organu już po jego upływie. Podniosła, że powyższy błąd był przez nią niezawiniony bowiem działa w zaufaniu do instrukcji uzyskanych od profesjonalnego prawnika, u którego konsultowała sytuację prawną i działania jakie ma podjąć. Sama nie posiada nawet podstawowej wiedzy prawniczej, stąd nie weryfikowała w żaden sposób informacji uzyskanych od fachowca. Dopiero podczas spotkania ze znajomymi, którzy znajdują się w podobnej sytuacji, dowiedziała się, że wniesiona przeze nią skarga została skierowana do niewłaściwego organu. Wskazała, że wobec powyższego uznać należy, że przesłanki przywrócenia terminu zostały spełnione, bowiem została wprowadzona w błąd przez osobę trzecią co do technicznych aspektów wnoszenia skargi, zaś wniosek o przywrócenie terminu został złożony przed upływem 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). W świetle postanowień powołanych przepisów uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki, a mianowicie strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Skoro bowiem decyzja organu odwoławczego została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 kwietnia 2014 r., to termin do wniesienia skargi zakończył swój bieg w dniu 19 maja 2014 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. wskazanej we wniosku przez skarżącą daty dowiedzenia się o fakcie uchybienia terminowi, co miało miejsce w dniu 23 maja 2014 r. Nie budzi też wątpliwości, iż uchybienie wskazanemu terminowi spowodowało dla strony ujemne skutki w toku postępowania sądowego w postaci utraty prawa do merytorycznego rozpoznania skargi. Złożony wniosek o przywrócenie terminu uznać należało zatem za dopuszczalny. Rozpoznając z kolei ten wniosek merytorycznie, Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, skarżąca nie wykazała bowiem niezbędnej do przywrócenia terminu przesłanki, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, o której mowa w art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należą m.in. powódź, pożar, przerwa w komunikacji, a także nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Jednakże choroba ta musi mieć charakter niespodziewany (lub wystąpić nagłe pogorszenie zdrowia, którego nie dało się przewidzieć), a ponadto strona musi przedstawić zaświadczenie, że stan zdrowia w danym, określonym czasie, uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2008 r., II FZ 111/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https:// cbois.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że dokonując oceny braku winy, Sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy i bierze pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że niezachowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy i przy zachowaniu najwyższej staranności. Należy zauważyć, że w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (doręczonej 17 kwietnia 2014 r.) Skarżąca została pouczona w sposób prawidłowy, iż w przypadku uznania decyzji za niezgodną z prawem przysługuje mu prawo wniesienia skargi, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. W ocenie Sądu powyższe pouczenie zawarte w ww. decyzji jest jednoznaczne i nie może pozostawiać wątpliwości, co do właściwego sposobu wniesienia skargi. Natomiast w przedmiotowym wniosku Skarżąca powołała się jedynie na informację, którą otrzymała od profesjonalnego prawnika, przy czym okoliczność ta nie została uprawdopodobniona. Konstrukcja przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a. opiera się natomiast na powinności doprowadzenia orzekającego do przekonania, że twierdzenia wnioskodawcy są wiarygodne. Wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por chociażby wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00, niepubl.). Uprawdopodobnienie zezwala na przyjęcie za wiarygodne istnienie faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie bardziej lub mniej udokumentowanych twierdzeń strony. Z natury rzeczy przekonania nie można jednak budować w oparciu o same tylko twierdzenia strony o wprowadzeniu w błąd przez profesjonalnego prawnika, gdyż jak już zaznaczono z treści pouczenia zawartego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] nie wynika by do uchybienia terminowi doszło bez winy Skarżącej. W związku z tym, iż w ocenie Sądu nie było żadnych podstaw do przywrócenia terminu. W rezultacie Sąd uznał, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. AKE.