I SA/Łd 723/11

Dnia 23 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako płatnika z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i określenia wysokości należności z tytułu niepobranego oraz pobranego, a niewpłaconego podatku za poszczególne miesiące 2004 roku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. i określił należność w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku za marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że spółka A, posiadająca status zakładu pracy chronionej, zawyżyła w poszczególnych miesiącach 2004 r. kwoty pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, przekazanych na PFRON i ZFRON oraz zaniżyła w tym okresie kwoty pobranych zaliczek na poczet ww. podatku, które była zobowiązana przekazać do urzędu skarbowego. Ponadto, spółka wykazała w składanych deklaracjach PIT-4 zaliczki od wynagrodzeń mimo, że ich faktyczna wypłata miała miejsce w innym miesiącu. Po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia [...] r. ([...] ) stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu [...] r. ([...] ) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. –W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Spółki A, jako płatnika, z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r., a następnie w dniu 22 września 2010 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Spółki, jako płatnika. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a w szczególności: art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej "u.p.d.o.f.") poprzez przyjęcie, że Spółka była zobowiązana do przekazania określonych przez organ kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych do urzędu skarbowego właściwego według miejsca siedziby płatnika; art. 30 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że pomimo tego, że płatnik terminowo odprowadzał pobrane zaliczki na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2004 r. na PFRON oraz ZFRON, przepis ten daje podstawę do orzekania o odpowiedzialności podatnika jako płatnika; art. 31 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej "ustawa o rehabilitacji") poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie, że w świetle tego przepisu podatnik jako płatnik był zobowiązany do przekazania wszystkich pobranych zaliczek w wysokości 10% na PFRON i 90% na ZFRON, co zdaniem Spółki, jest równoznaczne z odprowadzeniem zaliczek do właściwego organu podatkowego; - art. 11 ust. 1 oraz art. 22 ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że pracownikowi, który pracuje przez dwanaście miesięcy w roku kalendarzowym i otrzymuje w jednym miejscu wypłatę wynagrodzenia za kilka miesięcy, przysługują zryczałtowane koszty uzyskania przychodu tylko w wysokości jednomiesięcznej; 2. przepisów postępowania, a w szczególności art. 121, 122, 187 § 1 oraz 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p."). Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości należności z tytułu niedobranego oraz pobranego i niewpłaconego podatku za grudzień 2004 r. i określił tę należność w niższej wysokości, w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sposób przekazywania zaliczek na podatek dochodowy od przychodów określonych w art. 12 oraz od zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, wypłacanych przez zakłady pracy chronionej, został uregulowany w art. 38 ust. 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z pkt 1 tego przepisu za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, płatnicy będący zakładami pracy chronionej przekazują: a) w 10% na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, b) w 90% na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Za miesiące następujące po miesiącu, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę, o której mowa w pkt 1, przekazują na zasadach określonych w ust. 1 (art. 38 ust. 2 pkt 2). Co oznacza, że płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, przesyłając równocześnie deklarację według ustalonego wzoru; jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji. Jednocześnie organ ustalił, że dochód czterech pracowników (J. F., T. K., S. S. i T. G.), osiągnięty od początku roku podatkowego przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej (art. 27 ust. 1). W związku z powyższym należało zastosować art. 38 ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 30 § 1 i § 4 O.p. płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 (obliczenia, pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu), odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1, wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Spółki A jako płatnika. Terminowe odprowadzanie pobranych zaliczek na PFRON i ZFRON, nie uwalnia Spółki od odpowiedzialności za niewypełnienie podstawowych obowiązków nałożonych na płatnika. Organ powołał też art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, w myśl którego, prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z: 1) podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że: a) z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych, b) z podatku od czynności cywilnoprawnych - jeżeli czynność przez niego dokonana pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu; 2) opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym. Art. 31 ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi zaś, że powyższe zwolnienie nie dotyczy podatków dochodowych. W ocenie organu pomimo, że ustawodawca nie wskazał, czy wyłączenie ze zwolnienia dotyczy podatku dochodowego zakładu pracy chronionej, czy podatku dochodowego pracowników zatrudnionych przez taki zakład (płatnika), to w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie budzi wątpliwości, że zakład pracy chronionej, jako płatnik, nie jest zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych i stosownie do art. 38 ust. 2 p.d.o.f., przekazuje pobrane zaliczki według zasad opisanych w tym przepisie. Organ podkreślił, że gdyby celem ustawodawcy było zwolnienie płatnika z podatku dochodowego od wypłacanych należności ze stosunku pracy, nie regulowałby sposobu przekazywania zaliczek z tego tytułu w art. 38 ust. 2 u.p.d.o.f. W konkluzji organ stwierdził, że skoro dochód S. S., J. F., T. G. i T. K. przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f., to Spółka była zobowiązana do przekazania określonych w decyzji kwot zaliczek na podatek dochodowy na rachunek Urzędu Skarbowego Ł.-W.. Mając na uwadze stanowisko WSA w Łodzi wyrażone w wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r. (I SA/Łd 1037/10) Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił argumenty Spółki dotyczące nieprawidłowego obliczenia wysokości zaliczek na podatek dochodowy, wynikającego z pominięcia kosztów uzyskania przychodów. Powyższe spowodowało uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części i określenie wysokości zaliczek w kwocie uwzględniającej te koszty. W skardze do WSA w Łodzi Spółka podniosła zarzut naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 i art. 71 O.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo wygaśnięcia zobowiązania na skutek jego przedawnienia; - art. 38 ust. 2 p.d.o.f. poprzez przyjęcie, iż podatnik był zobowiązany do przekazania określonych przez organ podatkowy kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca siedziby płatnika; - art. 30 ust. 1 w z. z art. 38 ust. 2 p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż pomimo tego, że płatnik terminowo odprowadzał pobrane zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące roku 2004 na PFRON oraz ZFRON, przepis ten daje podstawę do wydania orzeczenia o odpowiedzialności podatnika jako płatnika za niepobrane lub ewentualnie pobrane a niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od marca do grudnia 2004 r.; - art. 31 ust. 3 pkt 1) w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 1) ustawy o rehabilitacji, poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie, iż w świetle treści tego przepisu podatnik jako płatnik był zobowiązany do przekazywania wszystkich pobranych zaliczek na PFRON oraz ZFRON, co jest równoznaczne z odprowadzeniem zaliczek do właściwego w tym zakresie organu podatkowego; 2) art. 121, 122, 187 § 1 oraz 191 O.p., poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości. W ocenie autora skargi Spółka postępowała prawidłowo odprowadzając zaliczki w podatku dochodowym na rzecz PFRON czy ZFRON. Zdaniem strony w niniejszej sprawie mają zastosowanie art. 31 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Strona podniosła, że w świetle art. 31 ust. 3 pkt 1) w/w ustawy prowadzący zakład pracy chronionej przekazuje środki uzyskane z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1, na państwowy i zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W art. 31 ust. 2 w/w ustawy zawarty został enumeratywny wykaz wyłączeń od zwolnienia określonego w ust. 1 tego przepisu jednakże żaden z tych wyjątków nie dotyczy zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Wprawdzie art. 31 ust. 2 pkt 4) tej ustawy stanowi, iż zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy podatków dochodowych, tym niemniej, w ocenie skarżącej dla płatnika nie jest to podatek dochodowy. Sprawa dotyczy bowiem zaliczek na podatek dochodowy ale nie płatnika lecz jego pracowników. Zdaniem Spółki dowodem potwierdzającym, iż Spółka postępowała prawidłowo są protokoły kontroli przeprowadzone w Spółce. W powyższych protokołach organy nie stwierdziły nieprawidłowości w zakresie odprowadzania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Z powyższego strona wywodzi, że gdyby płatnik błędnie stosował przepisy i odprowadzał zaliczki na niewłaściwy rachunek organu, z pewnością PFRON nie tylko by to zauważył, ale przede wszystkim winien był ewentualnie przekazać te środki na rzecz właściwego urzędu skarbowego. W tej sytuacji na płatniku nie ciąży jakakolwiek zaległości z tego tytułu. Podatek był bowiem niewątpliwie odprowadzany przez płatnika terminowo i nawet w zbyt dużej wysokości, choć tylko ewentualnie w niewielkiej części na rachunek podmiotu rzekomo nieuprawnionego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w okresie od 7 listopada 2007 r. (data złożenia skargi do WSA w Łodzi) do 9 marca 2010 r. (dzień doręczenia organowi orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Sąd nie zgodził się z poglądem strony skarżącej, że zobowiązanie podatkowe, którego dotyczy zaskarżona decyzja, uległo wygaśnięciu na skutek przedawnienia. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego. Odnotować należy, że kwestia odpowiedzialności podatkowej spółki A, jako płatnika z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r. była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. W myśl art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Skarga w sprawie l SA/Łd 1395/07 została wniesiona w dniu 7 listopada 2007 r. W tej więc dacie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, który upływał z końcem 2009 r. Jak stanowi art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Wyrok w sprawie l SA/Łd 1395/07 ze stwierdzeniem jego prawomocności organ otrzymał 10 marca 2010 r., natomiast zaskarżona obecnie decyzja została wydana rok później (31 marca 2011 r.). Zważywszy na fakt, że w dacie zawieszenia biegu terminu przedawnienia do jego upływu pozostało ponad 2 lata, w tej sytuacji zarzut przedawnienia nie może być uznany za zasadny. Istota sprawy sprowadza się, po pierwsze do ustalenia, czy Spółka prowadząca zakład pracy chronionej była obowiązana do odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń wypłaconych zatrudnionym pracownikom, na rachunek organu podatkowego, czy też została zwolniona z tego obowiązku na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. W przypadku ustalenia, że Spółka miała obowiązek uiszczenia zaliczek, należy ustalić, czy uiszczenie równowartości tych zaliczek na PFRON i ZFRON jest równoznaczne z zapłatą zaliczek na wymieniony podatek. W ocenie Sądu argumenty przedstawione w skardze wskazują, że strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że podmiot prowadzący zakład pracy chronionej jest zarówno podatnikiem określonych podatków jak również płatnikiem. W konsekwencji strona nie uwzględnia okoliczności, że określone przepisy podatkowe są adresowane do podmiotu prowadzącego zakład jako podatnika, zaś inne przepisy są skierowane do prowadzącego zakład jako płatnika podatku. Z przywoływanego już wielokrotnie art. 31 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, wynika że podmiot prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony z określonych podatków, w tym z podatku dochodowego. W ocenie Sądu z omawianego przepisu wynika jednoznacznie, że jego adresatem jest podmiot prowadzący zakład pracy chronionej. Niewątpliwie chodzi tu o zwolnienie z podatków ciążących na tym podmiocie, nie zaś tych które uiścić mają inne podmioty np. pracownicy tego zakładu. Gdyby przywołany przepis był adresowany do pracowników podmiotu prowadzącego zakład pracy chronionej, to przepis ustanawiający zwolnienie podatkowe wymieniałby jako adresatów pracowników tego zakładu, tj. stanowiłby o zwolnieniu pracowników z podatku. Jeśli określony podmiot jest równocześnie podatnikiem i płatnikiem, to zwolnienie adresowane do takiego podmiotu jako podatnika nie rozciąga się na obowiązki tego podmiotu jako płatnika. Innymi słowy skoro podmiot prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony z danego podatku, to nie oznacza to, że jest również zwolniony z obowiązku obliczenia, pobrania podatku od pracowników (podatników) i wpłacenia go organowi podatkowemu. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 8 O.p. płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że Spółka prowadziła zakład pracy chronionej i zatrudniała pracowników. W tej sytuacji ciążył na niej obowiązek odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy pracowników, według zasad wynikających z art. 38 ust. 2 w związku z art. 31 u.p.d.o.f. Stosownie do art. 31 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Natomiast według art. 38 ust. 2 u.p.d.o.f. płatnicy będący zakładami pracy chronionej lub zakładami aktywności zawodowej kwoty pobranych zaliczek na podatek od przychodów z tytułów określonych w art. 12 oraz od zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, wypłacanych przez tych płatników: 1) za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, przekazują: a) w 10% na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, b) w 90% na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych, 2) za miesiące następujące po miesiącu, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku u tego płatnika przekroczył kwotę, o której mowa w pkt 1, przekazują na zasadach określonych w ust. 1. Zgodnie z art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, przesyłając równocześnie deklarację według ustalonego wzoru jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji. Treść zacytowanego przepisu jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia zaliczek podatkowych wpłaconych wbrew art. 38 ust. 2 u.p.d.o.f. na PFRON i ZFRON, jako podatków wpłaconych na rachunek właściwego organu podatkowego. Tym samym błędne jest stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym uiszczenie zaliczek na podatek dochodowy na rachunek PFRON i ZFRON jest równoznaczne z zapłatą zaliczek na rachunek właściwego organu podatkowego. Wobec powyższego, wbrew przekonaniu Spółki, Sąd uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności A jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2004 r. Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz pogląd prawny wyrażony w sprawie o sygn. akt [...] co do kosztów uzyskania przychodów. Obliczając wysokość zaliczek na podatek dochodowy od przychodów ze stosunku pracy, przy wypłacie każdego z wynagrodzeń należy uwzględnić koszty uzyskania przychodów dotyczące tego wynagrodzenia. Nie ma przy tym znaczenia czy wypłaty te, a w konsekwencji zaliczki, będą obliczane we właściwych, określonych w umowie o pracę, okresach rozliczeniowych, czy też zostaną dokonane zbiorczo w jednym miesiącu. W ocenie Sadu nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia przez organy podatkowe szeregu przepisów postępowania podatkowego, w skutek czego miało dojść do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, a jego ocena nie budzi zastrzeżeń. Warto nadto zwrócić uwagę, że strona skarżąca w istocie nie kwestionuje tych ustaleń. Spór w sprawie sprowadza się do kwestii interpretacji przepisów prawa materialnego oraz ich zastosowania. Mając na względzie powyższe Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. P.Z-C.