I SA/Łd 734/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2015 r. w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania wyroku. Skarżąca spółka wniosła o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2015 r., poprzez wpisanie w miejsce skarżącej spółki, jej następcy prawnego, tj. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 1 września 2015 r. nastąpił podział skarżącej spółki poprzez przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa tej spółki do spółki z o.o. A.W wyniku podziału A. sp. z o.o. wstąpiła na zasadzie ogólnego następstwa prawnego w miejsce spółki B. sp. z.o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. oraz podana tam literatura i orzecznictwo czy W. Chróścielewski, J.P.Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia nie budzi także wątpliwości w orzecznictwie sądowym (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 526/10 – Lex nr 621865 i sygn. akt I OZ 527/10 – Lex nr 621866). Nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się do zmiany zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym (por. postanowienie SN z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, LEX nr 7806; uchwała SN z dnia 26 kwietnia 1995 r. III CZP 43/95, OSNC 1995, nr 9, poz. 122; postanowienie SN z dnia 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, OSNP 2000, nr 12, poz. 456). Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. np. postanowienia NSA z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I OZ 881/09 – Lex nr 688626 i z dnia 12 października 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1082/98 – Lex nr 656195). Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (zob. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, z. 10, poz. 155). Konfrontując powyższe z argumentacją wniosku o sprostowanie wyroku w niniejszej sprawie należy podnieść, iż wniosek o sprostowanie wyroku nie spełnia żadnej z przesłanek wynikających z art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie jest to w szczególności oczywista omyłka sądu rozpoznającego sprawę. Postępowanie sądowe zostało zainicjowane przez spółkę B. spółka z o.o. W toku tego postępowania strona skarżąca nie poinformowała sądu, o fakcie podziale spółki. Z tych względów na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd odmówił sprostowania wyroku. AKE.