I SA/Łd 740/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. Spółki akcyjnej w upadłości z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2007 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł., w oparciu m.in. o art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 powoływanej dalej jako o.p.), określił spółce A. w T. przybliżoną kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za lipiec 2007 r. w wysokości 1.493.190 zł tj. w kwocie niższej od wskazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 o 318.427 zł i dokonał zabezpieczenia wskazanego zobowiązania podatkowego w kwocie 318.427 zł na wszelkich składnikach majątkowych podatnika. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż decyzję podjęto na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w związku z prowadzoną wobec podatnika kontrolą skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że spółka w 2007 r. dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez szereg podmiotów tj.: [...]. W oparciu o zebrane dowody organ pierwszej instancji uznał, że wystawione przez te podmioty faktury nie potwierdzały faktycznie dokonanych operacji gospodarczych. W tej sytuacji, wobec treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zmianami), podatnik nie nabył prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Podstawę dokonania zabezpieczenia stanowiła sama wysokość ewentualnego uszczuplenia, która, zdaniem organu podatkowego, wskazywała na niebezpieczeństwo nieskuteczności przyszłej egzekucji należności. W odwołaniu do powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania względnie o uchylenie i przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik wskazał na naruszenie art. 33 o.p. W jego ocenie organ podatkowy nie zbadał bowiem przesłanek jego zastosowania, ograniczając uzasadnienie rozstrzygnięcia w przedmiocie zabezpieczenia wyłącznie do powołania się na wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego. W ocenie pełnomocnika dopiero zestawienie przyszłej kwoty zobowiązania z ogólną sytuacją podatnika mogło ewentualnie stanowić o tym, że stanie się ono w przyszłości nieściągalne. W jego zaś ocenie sytuacja majątkowa podatnika, podobnie jak dynamika jego rozwoju, były na tyle dobre, że nie można było mówić o zagrożeniu dla uregulowania należności podatkowych. W odwołaniu podniesiono również naruszenie art. 210 § 4 o.p. Pełnomocnik podatnika odwołał się ponadto do zasady neutralności podatku od towarów i usług, oraz tego jak zasada ta rozumiana jest w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Stąd wywiódł następnie prawo podatnika do dokonywania odliczeń podatku naliczonego wynikającego z faktur zakwestionowanych przez organ. W uzupełnieniu odwołania pełnomocnik podatnika dodatkowo zarzucił naruszenie art. 122 i 187 § 1 o.p. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Jak wskazał organ odwoławczy, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie opisał wprawdzie w sposób wyczerpujący przesłanek zastosowania zabezpieczenia, jednak nie oznaczało to w jego ocenie, że nie było rzeczywistych podstaw wydania takiego rozstrzygnięcia. Analizując materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, uzupełniony następnie przez ten organ w toku postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej doszedł do wniosku, że zachodziły przesłanki zastosowania instytucji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 3 o.p.). Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu sprawozdań finansowych spółki za 2006 i 2007 r., stwierdził zatem, że jej sytuacja finansowa uległa w tym okresie pogorszeniu. Potwierdzeniem sytuacji w jakiej znalazła się spółka było ogłoszenie w dniu 19 marca 2009 r. jej upadłości (postanowienie Sądu Rejonowego w P. sygn. akt [...]). Te okoliczności w połączeniu ze znaczną kwotą przybliżonego zobowiązania stanowiły, zdaniem organu drugiej instancji, wystarczające uzasadnienie dla wydania decyzji zabezpieczającej. Organ odwoławczy wskazał nadto, że spółka utraciła płynność finansową (pismo Tymczasowego Nadzorcy Sądowego z dnia 27 lutego 2009 r.), a z końcem 2008 r. zaprzestała płacenia bieżących zobowiązań podatkowych. Wskazał również, że spółka podejmowała czynności zmierzające do wyprzedaży majątku (ogłoszenie z 13 lutego 2008 r. zamieszczone w [...]). Odnosząc się do metody wyliczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego organ odwoławczy wskazał, że została ona określona na podstawie zestawienia faktur, co do których zachodzi podejrzenie, że nie dokumentują faktycznie dokonanych transakcji. Jednocześnie wskazał, że decyzja o zabezpieczeniu wydawana jest przed wydaniem decyzji wymiarowej i ma na celu jedynie zabezpieczenie wykonania przyszłego zobowiązania. Treścią decyzji zabezpieczającej nie mogło być zatem rozstrzygniecie merytoryczne w zakresie prawidłowości dokonania transakcji z kontrahentami podatnika. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik spółki, wnosząc o jej uchylenie, podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 210 § 1 ust. 6 i § 4 o.p. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, 2) art. 33 § 1 i 2 pkt 1 i § 4 pkt 1 o.p. poprzez wydanie decyzji o zabezpieczeniu, mimo nie wykazania przesłanek wymienionych w powyższych przepisach i warunkujących możliwość wydania takiego rozstrzygnięcia, 3) art. 191 o.p. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasową argumentację. Wskazał zatem, że organy podatkowe nie dokonały w sposób właściwy analizy sytuacji finansowej strony. Przedstawiona przez organ drugiej instancji analiza ekonomiczna nie była w jego ocenie wystarczająca do przesądzenia o tym, iż rzeczywiście sytuacja spółki uzasadniała podejrzenie, że przewidywane zobowiązania nie zostaną wykonane. Przeciwnie, zdaniem pełnomocnika strony, dynamika rozwoju firmy wykluczała obawę o możliwość ściągnięcia kwoty zobowiązania spółki, a posiadany majątek był gwarancją jej wypłacalności. Pełnomocnik wskazał nadto, że organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcie na dwóch okolicznościach (wysokiej kwoty uszczuplenia oraz nierzetelnego prowadzenia ksiąg spółki poprzez ujęcie w nich faktur wystawionych przez podmioty nieistniejące), które nie mogły stanowić przesłanki zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik strony wskazał, że organy podatkowe nie wyjaśniły w sposób przekonujący powodów, dla których zakwestionowały prawidłowość części faktur stanowiących podstawę odliczeń spółki. Zdaniem podatnika jego działania w zakresie weryfikacji rzetelności kontrahentów były nacechowane należytą starannością. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację i wniósł o oddalenie skargi. W uzupełnieniu podał, że w zakresie sprawdzania kontrahentów spółka nie wykorzystała instytucji opisanej w art. 96 ust. 13 ustawy o podatku VAT. Podatnik nie zwrócił się do właściwego naczelnika ze stosownym wnioskiem, a zatem nie użył wszystkich dopuszczonych przez prawo instrumentów zmierzających do weryfikacji prawidłowości działania jego kontrahentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zabezpieczenie stanowi instytucję, której celem jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela. Postępowanie to może toczyć się równolegle z postępowaniem kontrolnym i podatkowym, a jego celem jest zapewnienie wykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku, przez zabezpieczenie skuteczności egzekucji. Jest to zatem postępowanie pomocnicze w stosunku do postępowania egzekucyjnego. Przesłanki zabezpieczenia podatkowego przed terminem płatności wymienione są w art. 33 § 1 o.p. Zgodnie z art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Stosownie do § 2 tego artykułu, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, 3) określającej wysokość zwrotu podatku. Stosownie do treści wyżej wskazanego przepisu zasadniczą przesłanką zabezpieczenia dokonywanego na podstawie art. 33 § 2 o.p. jest stwierdzenie, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane (pkt 1 i 2) lub, że podatnik nie zwróci nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (pkt 3). Dodatkowym warunkiem takiego zabezpieczenia jest to, że zabezpieczenie jest możliwe tylko w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, a więc tylko przed wydaniem jednej z trzech decyzji określonych w punktach od 1 do 3. Podstawowa przesłanka zabezpieczenia – uzasadniona obawa nie wywiązania się podatnika z obowiązku – określona jest pojęciem ogólnym, niezdefiniowanym precyzyjnie, a jedynie przybliżonym przez dwa podane w przepisie przykłady, co oznacza, że organ dokonujący zabezpieczenia może w każdy sposób wykazywać istnienie uzasadnionej obawy, a więc także okolicznościami innymi, niż te przykładowo wskazane przez ustawodawcę. Nadto należy mieć na uwadze, że zabezpieczenie dokonywane na podstawie art. 33 § 2 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 o.p. istotnie różni się od zabezpieczenia dokonywanego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 2. Otóż, w sytuacji opisanej w pkt 1 i 2 toczy się postępowanie mające zakończyć się wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (decyzji konstytuującej zobowiązanie podatkowe) lub decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (decyzji o charakterze deklaratoryjnym), ale z założenia określającej wyższą kwotę zobowiązania podatkowego niż kwota zadeklarowana przez podatnika w wyniku samoobliczenia podatku. W obu tych sytuacjach podatnik będzie zobowiązany do zapłaty określonej kwoty pieniężnej, a decyzja o zabezpieczeniu ma zagwarantować, że zobowiązanie zostanie w przyszłości wykonane. Zdarzają się sytuacje, iż w wyniku dokonywanego przez podatnika rozliczenia podatku od towarów i usług nie zawsze powstaje zobowiązanie podatkowe za dany okres rozliczeniowy, bowiem w wyniku takiego rozliczenia nie zawsze podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku na rzecz Skarbu Państwa. Specyfika rozliczania podatku od towarów i usług polegająca na prawie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ustawy o podatku VAT, powoduje, że w danym okresie rozliczeniowym kwota podatku naliczonego może być wyższa od kwoty podatku należnego. W takiej sytuacji podatnik w deklaracji podatkowej nie wykazuje kwoty zobowiązania podatkowego, bo nie jest zobowiązany do zapłaty jakiejkolwiek kwoty pieniężnej tytułem podatku. Innymi słowy, w takiej sytuacji, przy założeniu prawidłowego obliczenia kwot podatku należnego i naliczonego, nie wystąpią przepływy pieniężne od podatnika (dłużnika podatkowego) do organu podatkowego (wierzyciela podatkowego), co oznacza, że nie byłoby należności wierzyciela, która mogłyby podlegać zabezpieczeniu. Jak wynika z art. 87 ust 1 ustawy o podatku VAT w takiej sytuacji ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Podczas realizacji tego prawa może okazać się, że wykazana w deklaracji kwota różnicy do zwrotu jest nieprawidłowa (w całości lub części). Sytuacja taka może mieć miejsce również gdy organ dokonał już zwrotu takiej kwoty podatnikowi. Na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 7 o.p. nieprawidłowo zwrócona kwota w wysokości wyższej od należnej jest traktowana jako zaległość podatkowa, i to bez względu na formę zwrotu (na rachunek lub zaliczenie na poczet należności przyszłej). Uznanie tej różnicy jako zaległości oznacza, że organ może żądać jej zwrotu a podatnik jest zobowiązany zwrócić ją organowi. Tylko w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość zabezpieczenia zwrotu podatku, w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 3 w zw. z § 1 o.p., rozumianego jako zwrot różnicy podatku. Należy zatem podkreślić, że zabezpieczenie w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej może zaistnieć tylko wtedy gdy organ podatkowy dokonał zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego bądź też zgodnie z wolą podatnika zadysponował nim po myśli art. 87 ust 1 ustawy o podatku VAT. W takiej sytuacji organ ma prawo spodziewać się wykonania przez podatnika zobowiązania polegającego na zwróceniu zawyżonej kwoty różnicy. Istnieje więc spodziewany przepływ pieniężny od podatnika do organu, który w razie uzasadnionej obawy, co do jego wykonania, może być zabezpieczony. W toku postępowania sądowego strony zgodnie przyznały, że podatnik otrzymał zwrot bezpośrednio na rachunek bankowy całej wykazanej w deklaracji VAT-7 różnicy do zwrotu, a wiec otrzymał także sporną kwotę różnicy, która w ocenie organu kontroli skarbowej była nienależna. Oznacza to, w ocenie sądu, że przesłanki dokonania zabezpieczenia zostały spełnione. Organy wykazały także spełnienie podstawowej przesłanki stosowania zabezpieczenia, a mianowicie istnienie uzasadnionej obawy, że nie zostanie wykonane zobowiązanie obciążające podatnika, co w tej sprawie oznacza, że podatnik nie zwróci lub nie będzie można od niego wyegzekwować zwrotu zawyżonej kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym, która zgodnie z deklaracją została w całości podatnikowi zwrócona, a która w części, według organu kontroli skarbowej, była nienależna. Nie są uprawnione twierdzenia skargi, że organ nie wykazał w okolicznościach sprawy przesłanek z art. 33 § 1 o.p., które uprawniają do przyjęcia zasadności zastosowanego zabezpieczenia. Zostały one wskazane w decyzji organu pierwszej instancji, a po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania w trybie art. 229 o.p. zostały uzupełnione w decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy nie kwestionował ustaleń i wniosków Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wnioski organu odwoławczego, co do istnienia uzasadnionej obawy o zwrócenie przez skarżącą spółkę pobranej wcześniej zawyżonej różnicy podatku są uzasadnione w świetle zebranych łącznie dowodów. Jak wynika z akt sprawy dowodami wskazującymi wyraźnie na istnienie obawy nie wywiązania się z przyszłego zobowiązania są: pogarszająca się sytuacja gospodarcza spółki (na co wskazuje przeprowadzona analiza ekonomiczna), posiadanie zaległości publicznoprawnych, podejmowane próby wyprzedaży majątku (ogłoszenia prasowe) i wreszcie ogłoszona w marcu 2009 r. upadłość spółki obejmująca likwidację jej majątku. Nie bez znaczenia pozostaje także wielkość spodziewanego przypisu podatkowego. W ocenie sądu w wyniku starannego, wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowo ocenionego w decyzji organu odwoławczego zaistnienie podstawowej przesłanki dokonania zabezpieczenia zostało wykazane dostatecznie. Nie może zostać uznane przez sąd za zasadne w przytoczonych okolicznościach twierdzenia skargi, przeciwstawione dokonanej ocenie przez organy, iż spółka będąc w upadłości dysponuje znaczną dynamiką rozwoju choć jak zauważa sam skarżący, uległa ona ostatnio pewnemu zmniejszeniu, a jej majątek gwarantuje wypłacalność w przypadku wydania ostatecznej decyzji wymiarowej. Zdaniem sądu organy sprostały nałożonemu na nie przez ustawodawcę obowiązkowi dowodzenia zaistnienia przesłanek zabezpieczenia. Wskazały wyraźnie przyczyny, dla których ustanowiono zabezpieczenie jako zapewnienie wierzyciela, że w przypadku zakończenia postępowania wymiarowego przypisem, jego wierzytelność zostanie odzyskana. Należy wskazać, że organ dokonujący zabezpieczenia, wbrew oczekiwaniom skarżącego sygnalizowanym w skardze, nie jest tym organem, który prowadzi postępowanie w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty nadwyżki do zwrotu podatnikowi, a zatem w zakresie prawdopodobnego istnienia takiego zawyżonego zwrotu podatku musi w znacznej mierze polegać na twierdzeniu i uprawdopodobnieniu takiej okoliczności przez organ kontroli skarbowej wnioskujący o zabezpieczenie. Nie jest więc zasadnym szczegółowe rozpatrywanie, czy organ podatkowy prawidłowo zakwestionował deklarowane przez spółkę kwoty podatku naliczonego do odliczenia i w efekcie wobec ich znacznego rozmiaru, przybliżona kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w związku ze złożonym w tym zakresie wnioskiem. Wystarczy, że organ podatkowy zaprezentował rzetelne wyliczenia, na podstawie, których określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Obliczenia te znalazły wyraz tak w decyzji organu pierwszej instancji – odniesionej do protokołu kontroli podatkowej, a następnie powtórzone w postaci tabelarycznej wraz ze specyfikacją zakwestionowanych faktur VAT w odniesieniu do poszczególnych miesięcy 2007 r. Ponadto, decyzja o zabezpieczeniu nie rozstrzyga, że podatek będzie ostatecznie wymierzony. Z tego względu przeprowadzanie dowodów dotyczących określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w prawidłowej wysokości w postępowaniu w sprawie dokonania zabezpieczenia jest przedwczesne. Inny jest zakres postępowania wymiarowego a inny postępowania w przedmiocie zabezpieczenia. Podniesione w skardze zarzuty w tym zakresie są nieuzasadnione. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie mógł w inny sposób weryfikować, jak sugeruje strona skarżąca, istnienia zawyżonego zwrotu różnicy podatku, bo takiego postępowania nie prowadził. Nie jest uprawniony do dublowania postępowania podatkowego prowadzonego w tym zakresie przez organ kontroli skarbowej. Powinien natomiast, i uczynił to, zbadać, czy istnieją przesłanki do zabezpieczenia spornej kwoty nadwyżki podatku. W tym zakresie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, okoliczności sprawy istotne dla ustalenia przesłanek zabezpieczenia z art. 33 o.p. zostały wyjaśnione. Samo wydanie decyzji zabezpieczającej ma charakter uznaniowy – organ podatkowy albo organ kontroli skarbowej ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika; te działania organu mogą (ale nie muszą) uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania (zaległości) patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.11.2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2121/06. Z urzędu sąd zwraca uwagę, że w zakresie opisu tytułu kwoty zabezpieczenia organy oczywiście nieprawidłowo ją zdefiniowały, albowiem nie jest zabezpieczone zobowiązanie podatkowe, lecz zawyżona kwota zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Jest to jednak uchybienie procesowe nie mające istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Brzmienie punktu 1 decyzji organu podatkowego meriti w sposób jednoznaczny wskazuje, jaka przybliżona kwota i z jakiego tytułu ulega zabezpieczeniu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, co następuje: Organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 191 o.p. a dokonana ocena nie jest dowolna. W procesie wnioskowania organ oparł się na materiale dowodowym prawidłowo zgromadzonym, dokonując wyboru rozstrzygnięcia oparł się na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, prawidłowo dokonał oceny znaczenia i wartości dowodów, wyjaśniając przyczyny ich oceny, a zastosowane rozumowanie, stanowiące podstawę poczynionych ustaleń jest logiczne, oparte na doświadczeniu życiowym. Organ prawidłowo wyciągnął z poczynionych ustaleń faktycznych wnioski potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Również wbrew zarzutom skargi organ nie uchybił prawidłowemu uzasadnieniu decyzji, które jest kompletne z punktu widzenia koniecznych elementów, jakie winno zawierać, w rozumieniu art. 210 § 4 o.p. Przytoczono w nim wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla podjętej decyzji, dokonując prawidłowej ich oceny z punktu widzenia znaczenia dla zastosowanego zabezpieczenia, dając wiarę zgromadzonym dowodom co do występowania uzasadnionej obawy nie wykonania przyszłego zobowiązania, wnikliwie przedstawiając argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej. Obszernie przytoczono podstawę prawną tłumacząc, dlaczego przepis art. 33 o.p. zastosowano. Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami). P.Pij.