I SA/Łd 799/13

Dnia 13 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [....] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i październik 2006 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do marca, od czerwca do września, listopad i grudzień 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3584 (trzy tysiące pięćset osiemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. nr [...], określającą A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i październik 2006 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od stycznia do marca oraz od czerwca do września, a także za listopad i grudzień 2006 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w rezultacie ustaleń poczynionych przez organ kontroli skarbowej ujawniono, że spółka A bezpodstawnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony określony w 14 fakturach wystawionych przez PPHU B M. L. o łącznej wartości 367.000 zł, oraz 9 fakturach wystawionych przez Zakład Remontowo-Budowlany C J. D. o łącznej wartości 146.000 zł. W ocenie organu pierwszej instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał bowiem, że przedmiotowe faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a przez to, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa VAT"), nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty. W rezultacie Dyrektor UKS, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał wobec ww. spółki decyzję z [...] r., którą określił prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w VAT za kwiecień, maj i październik 2006 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe za pozostałe miesiące tego roku. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wymienioną na wstępie decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora UKS. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przede wszystkim wyjaśnił, że w jego ocenie, nie doszło do przedawnienia wspomnianych zobowiązań i nadwyżek. Zdaniem organu podatkowego w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdował bowiem przepis art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"), zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W niniejszej sprawie Dyrektor Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] r. wszczął wobec spółki, za okresy od stycznia do grudnia 2006 r. dochodzenie w trybie art. 56 § 2 kodeksu karnego skarbowego, wskutek czego – zdaniem organu odwoławczego – zawieszony został termin przedawnienia przedmiotowych zobowiązań. Dyrektor wyjaśnił dalej, że wprawdzie spółka A nie została przed końcem 2011 r. powiadomiona o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym oraz o tym, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, jednak w jego ocenie, z treści art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie można było wysnuć takiego obowiązku. Organ odwoławczy powołał się dalej na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. [...] i podkreślił, że wyrok ten dotyczył art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od l stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., a ponadto nie wynikało z niego, że Trybunał uchyla czy pozbawia prawnej skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w wyniku przesłanki zawartej we wspomnianym art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, dokonane wcześniej bez zawiadomienia podatnika. Wszczęte przez Dyrektora UKS postępowanie karne skarbowe wywołało zatem skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okresy styczeń - listopad 2006 r., pomimo że strona przed końcem 2011 r. nie została o tym fakcie zawiadomiona. Z kolei o toczącym się przed Dyrektorem UKS postępowaniu za grudzień 2006 r. spółka powzięła informację przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten okres, bowiem 15 maja 2012 r. w ramach tego postępowania przesłuchana została B. K. – Prezes Zarządu spółki A. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał dalej, że zgodnie uchwałą NSA z 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I FPS 9/08, instytucja przedawnienia zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie do należności z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług, a także do wykazanej w ostatecznym rozliczeniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Odnosząc się zaś do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2006 r. organ odwoławczy wskazał, że stanowiła ona nierozłączny element rozliczenia w podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r., które nie uległo przedawnieniu – decyzją z [...] r. Dyrektor UKS w Ł. określił Spółce zobowiązanie podatkowe m.in. za styczeń 2007 r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji co do nierzetelności faktur wystawionych przez PPHU B M. L. oraz Zakład Remontowo-Budowlany C J. D.. W odniesieniu do pierwszego wystawcy organ odwoławczy przypomniał, że M. L. w 2000 r. został zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego i wykreślony z rejestru podatników w 2005 r. Pod adresem firmy (Ł., ul. A 50A m.66) nie zamieszkiwał od 2002 r., zameldowany był w Ł. przy ul. B 37 m. 1. Następnie M. L. zarejestrował się jako podatnik VAT w lutym 2008 r., ale nie złożył żadnej deklaracji i został wykreślony z rejestru podatników z dniem 1 marca 2008 r. Jego firma figurowała jako płatnik składek ZUS do 31 grudnia 2006 r., jednak od 1 stycznia 2006 r. M. L. nie zatrudniał pracowników, nie dokonał zgłoszenia do ubezpieczeń osób współpracujących, nie opłacił też składek na własne ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy oraz nie składał rocznych informacji za 2006 r. dotyczących podatku dochodowego pracowników. W prowadzonym wobec niego odrębnym postępowaniu kontrolnym ustalono, że wszystkie faktury wystawione przez niego w 2006 r. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych a usługi wskazane w tych fakturach nie zostały przez niego wykonane. Przedstawiciele firm, na rzecz których wystawiał faktury, nie posiadali nawet szczątkowej wiedzy na temat pracowników firmy B, którzy mieli realizować roboty budowlane, nie potrafili wskazać, kto wykonywał prace oraz czy posiadał wymagane uprawnienia do realizacji specjalistycznych robót. Tymczasem realizacja oferowanych przez niego usług wymagała zaangażowania potencjału ludzkiego i technicznego, którym nie dysponował wystawca faktur. Decyzją z [...] r. Dyrektor UKS w Ł. na podstawie art. 108 ustawy VAT określił M. L. obowiązek zapłaty tego podatku z tytułu wystawienia faktur niedokumentujących rzeczywistego obrotu, w tym faktur wystawionych na rzecz spółki A. Mimo podjęcia szeregu działań, nie udało się ustalić miejsca jego pobytu. Z kolei jeżeli chodzi o działalności prowadzoną przez J. D., z informacji uzyskanych w Urzędzie Skarbowym w M. M. wynikało, że nie prowadził działalności pod zgłoszonym adresem, ostatnią deklarację VAT-7 złożył za styczeń 2001 r., a ostanie zeznanie roczne PIT-37 za 2003 r. Postanowieniem z [...] r. został wykreślony z rejestru podatników VAT. J. D. nie składał rocznych informacji (PIT-11) za 2006 r. dotyczących podatku dochodowego pracowników, zaś w okresie od 19 listopada 2009 r. do 3 lutego 2011 r. odbywał karę pozbawienia wolności za składanie fałszywych zeznań. J. D. oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż dokumenty te były w skradzionym samochodzie Peugeot leasingowanym od firmy D . Firma ta jednak nie zawierała jakiejkolwiek umowy z wyżej wymienionym. Ponadto J. D. nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego kradzież (czy zgłoszenie kradzieży) samochodu, nie potrafił wskazać zakresu wykonywanych prac, wyjaśnić w jaki sposób były nadawane numery wystawionym fakturom (wystawił faktury tylko dla spółki A), ani wskazać podwykonawców, którzy mieli na jego zlecenie wykonywać prace. Według jego zeznań firma A nie byłą podwykonawcą tylko inwestorem. J. D. przekazał też P. K. i ze spółki A dwie puste faktury z listem zawierającym sugestię wypisania tych faktur na dowolne kwoty i zakresy robót. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na art. 86 ust. 2 pkt 1 oraz 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT, a także uwzględniając uregulowania prawa unijnego i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, doszedł do przekonania, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z kwestionowanych faktur. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika spółki A, który wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie następujących przepisów: (1) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397, ze zm.), poprzez zakwestionowanie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prawidłowo udokumentowanych wydatków, (2) art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną interpretację i selektywną ocenę materiału dowodowego, nieuwzględnienie istotnego wniosku dowodowego skarżącej, niepełne zebranie materiału dowodowego i niewypełnienie wszystkich zaleceń organu drugiej instancji przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy, (3) art. 208 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten mógł być i powinien był zostać zastosowany, (4) art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit a) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy powinna zostać uchylona, a postępowanie umorzone jako bezprzedmiotowe, (5) art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieuznanie, że przedmiotowe zobowiązanie przedawniło się na skutek braku powiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przed upływem tego terminu. W uzasadnieniu skarżący podniósł między innymi, że wobec treści wspomnianego już wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w obecnie obowiązującym brzmieniu jest przepisem niezgodnym z Konstytucją RP. Stwierdzenie niekonstytucyjności tego przepisu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż doprowadziłoby do bezprzedmiotowości postępowania w odniesieniu do zobowiązań za styczeń–listopad 2006 r., z uwagi na ich wygaśnięcie na skutek przedawnienia. Zważywszy na powyższe fakty, jak również na związanie Sądu przepisami ustaw, w przekonaniu skarżącej zasadne w niniejszej sprawie jest uruchomienie procedury przewidzianej w art. 193 Konstytucji RP, tj. przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Pełnomocnik spółki przedstawił następnie szereg argumentów przemawiających w jego ocenie za wnioskiem o wadliwości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania wyjaśniającego oraz o błędach w ocenie zgromadzonego już materiału dowodowego. Analiza tych argumentów doprowadziła skarżącą do wniosku, że organy podatkowe bezzasadnie przerzuciły na działającego w dobrej wierze podatnika, skutki oszustwa podatkowego dokonanego przez osobę trzecią. Takie postępowanie pozostawało w sprzeczności z elementarnym poczuciem sprawiedliwości. Tymczasem, w przekonaniu skarżącej spółki, materiały zebrane przez organy podatkowe nie pozwalały na wysnucie wniosku, że usługi zafakturowane przez firmy B i C nie zostały wykonane przez te podmioty. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik strony powołał się między innymi na orzeczenie TSUE wydane w sprawie C-438/09, wywodząc, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego jako podatnik podatku od wartości dodanej, w sytuacji gdy odnośne faktury zawierają wszystkie informacje wymagane przez wskazany art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy, a w szczególności zawierają informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury, oraz rodzaju wykonanych usług. Brak rejestracji jako podatnika VAT w przez M. L. w 2006 r. nie stał zatem na przeszkodzie odliczeniu VAT z faktur wystawionych przez ten podmiot (J. D. był w dokumentowanym okresie zarejestrowanym podatnikiem VAT). Co do orzecznictwa TSUE powołanego przez organ odwoławczy pełnomocnik strony doszedł do przekonania, że dotyczyło ono kwestii niezwiązanych z istotą sprawy. Reasumując, w przekonaniu skarżącej spółki, wobec powołanych argumentów, należało uznać, że zachowała ona prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez PPHU B M. L. oraz Zakład Remontowo-Budowlany C J. D.. Wystawione przez te firmy na rzecz spółki A faktury dokumentowały bowiem rzeczywiście wykonane usługi i generowały obowiązek podatkowy u wystawców. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl tego unormowania, w przypadku braku okoliczności powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia, zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. (z wyjątkiem grudnia) przedawniają się z upływem 31 grudnia 2011 r. Decyzje organów obu instancji zostały wydane po upływie tego terminu (decyzja Dyrektora UKS w dniu r., zaś decyzja Dyrektora IS w dniu [...] r.). Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem 30 listopada 2011 r. kiedy Dyrektor Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. wszczął wobec spółki dochodzenie w trybie art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, za okresy od stycznia do grudnia 2006 r. Jak wynika z pism: Dyrektora UKS z [...] r. oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. (organu właściwego dla skarżącej spółki) z dnia [...] r. – przed dniem upływu przedawnienia, tj. przed [...] r. podatnik nie został powiadomiony o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym. Fakt ten ma istotne znaczenie wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11. Mocą tego wyroku Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia wskazanego wyroku (s. 25) wynika, że dla wywarcia skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, konieczna jest zmiana art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w sposób gwarantujący podatnikowi, aby z chwilą upływu 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, podatnik został poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie biegu tego terminu. Na 23 stronie uzasadnienia Trybunał stwierdził, że informację o wszczętym postępowaniu karnym lub karnym skarbowym, która rodzi skutek w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia, podatnik uzyskuje dopiero w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, które zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oznacza to, że samo wezwanie do stawiennictwa w urzędzie skarbowym nie rodzi takiego skutku, choćby nawet wezwanie takie zostało skutecznie doręczone przed upływem okresu przedawnienia. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w dniu 24 lipca 2012 r. w Dzienniku Ustaw (Dz. U poz. 848), co oznacza, że wszedł w życie (art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art. 190 ust. 1 Konstytucji). Mają także charakter prawotwórczy, co oznacza, że przepis, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał traci moc obowiązującą w zakresie stwierdzonej niezgodności (por. B. Banaszak Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009 s. 835-853 ). W tej sytuacji należy stwierdzić, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu, co powoduje ich wygaśnięcie z mocy prawa. Wydanie decyzji obu instancji po upływie terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, spowodowało naruszenie tego przepisu w zw. z art. 70 § 6 pkt 1, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazana okoliczność ma znaczenie decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy w omawianym zakresie, powodując niecelowość oceny zarzutów skargi pod kątem ewentualnego naruszenia innych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Odnośnie zobowiązania za grudzień 2006 r. (które co do zasady przedawnia się z upływem 31 grudnia 2012 r.), organ wskazał, że w dniu 15 maja 2012 r. w ramach wymienionego dochodzenia została przesłuchana w charakterze świadka B. K. – Prezes Zarządu spółki A. W ocenie Sądu okoliczność ta nie oznacza automatycznie, że organ przedstawił jej zarzuty, wskazał podejrzanego, określił zarzucany czyn i jego kwalifikację prawną. Nie jest wiadome zatem czy w dniu [...] r. podatnik rzeczywiście został powiadomiony o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym, która to czynność powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Brak wyjaśnienia tej kwestii, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, stanowi również wadę uzasadnienia decyzji, naruszając art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie grudnia 2006 r., organ zobowiązany będzie do wyjaśnienia tej kwestii. W przypadku zaistnienia okoliczności wskazujących na zawieszenie biegu terminu przedawnienia za wymieniony okres, organ zobowiązany będzie ponadto do dokonania jednoznacznej oceny czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w wyroku TSUE z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt C-80/11 w sprawie Mahagében kft (PP 2012/8/57, www.eur-lex.europa.eu), tj. czy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 200 i 205 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd orzekł jak w sentencji. P.C.