I SA/Łd 8/22

Dnia 8 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na czynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 25 listopada 2021 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., dalej: "Spółka", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Prezydenta Miasta S. w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za miesiąc październik 2021 r. na kwotę 776,26 zł. W uzasadnieniu spółka podniosła między innymi, że organ administracji, pomimo wypełnienia przesłanek uzyskania dotacji na rzecz Szkoły Policealnej A w S. za październik 2021 r., nie wypłacił dotacji w pełnej wysokości. W konsekwencji, zdaniem strony, organ administracji dopuścił się naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 17); dalej: u.f.z.o. Jako podstawę prawną skargi pełnomocnik spółki wskazał między innymi art. 47 u.f.z.o. oraz art. 50 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r, poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. i w związku z art. 53 § 2, art. 54 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a. Spółka wniosła o stwierdzenie bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej w miesiącu październiku 2021 r. oraz uznanie obowiązku jej wypłaty we właściwej kwocie, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Pismem z 27 stycznia 2022 r. pełnomocnik Spółki złożył wniosek o umorzenie postępowania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej w kwocie 270 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 54 § 3 i w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800). W treści pisma pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że 15 grudnia 2021 r. organ wypłacił dotację bieżącą w kwocie przewyższającej dotację należną za miesiąc grudzień 2021 r. – obejmującej także wyrównanie za poprzednie miesiące 2021 r., w którym powstała niedopłata, w tym za październik 2021 r. i należności dochodzone w przedmiotowym postępowaniu, przedkładając na dowód tych okoliczności potwierdzenie przelewu. Pełnomocnik stwierdził, że w ten sposób organ dokonał autokontroli swojego działania, wypełniając dyspozycję art. 54 § 3 p.p.s.a. W piśmie z dnia 8 lutego 2022 r. organ przyłączył się co do zasady do wniosku pełnomocnika Spółki o umorzenie postępowania, wyjaśnił jednak, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej, nie dokonał autokontroli swojego działania a skarga była bezzasadna już w chwili jej wniesienia. Organ wyjaśnił, że Miasto S., jako organ dotujący m.in. Szkołę Policealną A w S., jak każdego roku, w miesiącu grudniu ponownie przelicza dotację należną za dany rok. W związku z tym zdarza się, że zaktualizowane stawki dotacji są większe lub mniejsze od tych przed aktualizacją. W przypadku zawodów dotowanych w Szkole Policealnej A w S., takich jak technik bezpieczeństwa i higieny pracy, czy opiekunka środowiskowa Miasto S. jako organ dotujący zwiększyło średnią arytmetyczną kolejnych części o 7.10 zł w celu zastosowania zapisów ustawowych wynikających z art. 43 ust 5 u.f.z.o. Taka sytuacja powoduje zaś konieczność ponownego przeliczenia należnej dotacji na koniec roku budżetowego w celu wypełnienia zapisów art. 26 ust. 2 u.f.z.o. Zdaniem organu, nie dał on stronie skarżącej pretekstu do złożenia skargi, więc nie ma przesłanek do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres właściwości sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a. W myśl § 1 powołanej regulacji, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, oprócz skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia wskazane w art. 3 § 2 pkt 2–3 p.p.s.a., obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka, powołując się na cytowany art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kwestionuje czynność polegającą na wypłacie zaniżonej kwoty dotacji oświatowej przysługującej na uczniów prowadzonych przez nią szkół. Podstawą zaskarżonej czynności organu jest art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Zgodnie z tym przepisem, dotacje o których mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1–4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30 oraz 31 ust. 1 tej ustawy, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6–8 ustawy — Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane w terminie odpowiednio do dnia 20 stycznia oraz do dnia 15 grudnia roku budżetowego; a w przypadku dotacji, o której mowa w art. 31 ust. 1, liczba części należnej dotacji odpowiada liczbie miesięcy, w których prowadzony jest dany kwalifikacyjny kurs zawodowy. Zauważyć jednak należy, że ustawodawca w art. 47 u.f.z.o. wprost wskazał te czynności organu, które są czynnościami z zakresu administracji publicznej podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15–21, art. 25, art. 26, art. 28–32, art. 40 i art. 41, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15–21, art. 25, art. 26, art. 28–32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżona przez stronę czynność w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji nie wchodzi w zakres któregokolwiek z przepisów wymienionych w art. 47 u.f.z.o., a zatem nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Sąd podziela ukształtowaną w tym zakresie linię orzeczniczą (por. postanowienia NSA z 30 czerwca 2020 r., I GSK 629/20 oraz z 10 kwietnia 2019 r., I GSK 453/19, postanowienie WSA z 31 lipca 2020 r., I SA/Bd 346/20, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Stanowiąca przedmiot skargi czynność ma charakter rachunkowo-księgowy i nie jest podejmowana w celu władczego ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, lecz stanowi jedynie jej techniczną wypłatę w drodze przelewu środków pieniężnych na rachunek bankowy podmiotu prowadzącego szkołę. Została zatem nieprawidłowo zaskarżona do sądu administracyjnego, gdyż właściwą drogą dochodzenia roszczenia związanego z wypłatą dotacji, będącego w istocie roszczeniem o zapłatę, jest droga postępowania cywilnego. Odnosząc się do wniosku Spółki o umorzenie postępowania należy wskazać, że badanie merytorycznej strony skargi, w tym wniosków stron postępowania po wniesieniu skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Sąd z urzędu bada najpierw dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. Postanowienie NSA z 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Pierwszą z tych przesłanek jest ustalona w niniejszym postępowaniu niewłaściwość sądu (pkt 1). Jak stanowi art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi bądź wniosku o umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu może mieć zatem miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy strona skutecznie wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Ponieważ badanie dopuszczalności skargi w niniejszym postępowaniu zakończyło się stwierdzeniem jej niedopuszczalności z powodu niewłaściwości sądu a sama skarga okazała się niedopuszczalna, Sąd nie mógł rozpoznać merytorycznego wniosku o umorzenie tego postępowania. Umorzyć można tylko takie postępowanie sądowoadministracyjne, które zostało najpierw skutecznie wszczęte, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. wyrok WSA w Opolu, I SA/Op 155/13, LEX 1344362). W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. A.Rz.