I SA/Łd 851/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Miasta Ł. na prawach powiatu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2010 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Skargą z 1 września 2016 r. Ł.-Miasto na prawach powiatu zakwestionowało decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. nr [...] wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2010 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wydatki poczynione przez podatnika na cele promocji miasta, odliczone w odpowiedniej proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT), pozostawały w związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, a w szczególności czy mieściły się w formule określonej w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W ocenie podatnika wydatki promocyjne pozostawały w związku zarówno z czynnościami nieopodatkowanymi, należącymi do zadań własnych gminy, realizowanymi w ramach władztwa publicznego, jak i czynnościami opodatkowanymi, w tym przede wszystkim z ofertą komercyjną z zakresu nieruchomości. Podatnik podkreślił, że odpowiednie wypromowanie miasta, jako miejsca dogodnego dla prowadzenia biznesu, w ostatecznym rozrachunku pozwala na wynegocjowanie wyższej ceny z potencjalnym nabywcą nieruchomości, czy też osobą, która weźmie ją w dzierżawę. Zdaniem organu odwoławczego poczynione wydatki miasto było zobowiązane ponosić w ramach wykonywania zadań nałożonych odrębnymi przepisami (ustawą o samorządzie gminnym), w stosunku do których nie było podatnikiem. Wobec tego art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w ocenie organu, nie znajdował zastosowania w sprawie. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podatnik wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podniósł zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, to jest: art. 86 ust. 1 w zw. art. 90 ust. 2 i 3 oraz art. 15 ust. 6 ustawy o VAT i art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest: art. 121 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy pełnomocnicy strony skarżącej wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia pytania prawnego wystosowanego w sprawie o sygn. akt I FSK 294/15. Pełnomocnik organu sprzeciwił się temu wnioskowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że postanowieniem z 25 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 294/15, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy realizując inwestycję polegającą na budowie infrastruktury wodociągowo- kanalizacyjnej gmina występuje jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) czy też występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), wobec czego czy gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami poniesionymi na tę inwestycję?" Uznając zatem, że problem będący przedmiotem skargi wiąże się bezpośrednio z zagadnieniem przedstawionym do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, Sąd stwierdził, że podjęta w tej kwestii uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie, do czasu podjęcia przez NSA stosownej uchwały w przedmiocie zagadnienia przedstawionego w powyższym postanowieniu. P.C.