I SA/Łd 86/12

Dnia 19 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia Ł. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2012 roku o odrzuceniu skargi (sygn. akt I SA/Łd 86/12) w sprawie ze skargi Ł. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za marzec 2006 roku p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Ł.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za marzec 2006 roku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za marzec 2006 roku w imieniu Ł.D. wniósł doradca J.A. Ż., opatrując ją własnym podpisem. Z tego względu w pierwszej kolejności wezwano wnoszącego skargę do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, uprawnienia do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w charakterze pełnomocnika strony, zgodnie z art. 35 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże J.A. Ż. nie wykazał, że jest jednym z podmiotów wymienionych w tym przepisie uprawnionym do występowania w charakterze pełnomocnika skarżącego. W żadnej bowiem mierze umocowanie do działania przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie nie wynika z nadesłanych przez niego dokumentów, a w szczególności z przedstawionej umowy o zarząd majątkiem o stałym stosunku zlecenia. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd wskazał, że wobec faktu wniesienia skargi w imieniu skarżącego przez osobę nieuprawnioną do występowania w charakterze pełnomocnika, celem zachowania prawa strony do sądu, wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej osobiste podpisanie - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd podzielił przy tym w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 20/05 (Lex nr 173359), w świetle którego "brak jest podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na wadliwe pełnomocnictwo osoby, która ją sporządziła w imieniu skarżącego, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (a do końca 2003 r. także przed NSA) nie ma wymogu sporządzania skargi przez zawodowego pełnomocnika. Dlatego skargę podpisaną w imieniu skarżącego przez osobę, która nie może go reprezentować, można odrzucić dopiero wówczas, gdy nie zatwierdzi tej czynności swoim podpisem skarżący, po prawidłowym wezwaniu go do takiego działania (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270)". W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że pomimo doręczenia w dniu 12 marca 2012 roku wezwania, skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi, nie podpisał także skargi, a tym samym nie uzupełnił braku formalnego skargi i w związku z tym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. Postanowienie to wraz z pouczeniem o możliwości i trybie jego zaskarżenia w drodze skargi kasacyjnej zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 maja 2012 roku. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżący w dniu 12 maja 2012 roku wniósł zażalenie wraz z "wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - art. 60 kpa". Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: - błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiocie błędnego przyjęcia, że J.Ż. nie może reprezentować Ł.D. w oparciu o umowę o stały nadzór nad prowadzeniem jego spraw majątkowych, w tym spraw wynikających z jego działalności gospodarczej w oparciu o ustawę o prowadzeniu działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 155, Nr 180, poz. 1095 i 1280) – art. 2 i następne, - naruszenie przepisów ustawy – prawo podatkowe w zakresie błędnego ustalenia, że pełnomocnik nie jest pracownikiem Mandanta w rozumieniu tej ustawy w oparciu o zdarzenie prawne – zawartą umowę zlecenia o stały nadzór i art. 87 kpc w zw. z art. 300 ustawy kodeks pracy, - naruszenie zasady równości konstytucyjnej stron wobec prawa z art. 8 Konstytucji RP, - bezpodstawne naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a. przez błędną subsumcję prawną w przedmiocie rzekomego braku legitymacji procesowej. Jednocześnie skarżący zarzucił, że Sąd nie rozważył rozszerzającej interpretacji i działał na szkodę Mandanta i strony wnioskującej, tj. Ł.D.; strona skarżąca nie doznała tym samym ochrony prawnej w słusznej sprawie. Wskazał przy tym, że zażalenie opiera na nowych faktach i dowodach w postaci: uzupełnionego podpisu Ł.D. na skardze z dnia 14 grudnia 2011 r. w przedmiotowej sprawie, "którym Ł.D. konwaliduje wszystkie czynności J.Ż." oraz wniosku Ł.D. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. w przedmiotowej sprawie. Ponadto Ł.D. wskazał, że każdy skarżący (on i J.A. Ż.) wnosi, aby WSA i NSA zwróciły się do Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały w przedmiocie wykładni i stosowania art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obaj też wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym oraz naruszającym art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, przyjęcie skargi i nadanie sprawie procesowego biegu. Nadto każdy ze skarżących na podstawie art. 60 kpa wnosi o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi zaskarżającej przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest zażalenie skarżącego wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2012 roku o odrzuceniu skargi (sygn. akt I SA/Łd 86/12). Postanowienie to należy do kategorii postanowień kończących postępowanie przed sądem pierwszej instancji, gdyż poprzez odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej zamyka ono drogę do wydania wyroku w sprawie. Wyjaśnić przy tym należy, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwana dalej "p.p.s.a"., przewiduje dwa odmienne rodzaje środków odwoławczych od orzeczeń sądu pierwszej instancji, którymi są skarga kasacyjna i zażalenie. A mianowicie od wyroków i postanowień kończących postępowanie wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast zażalenie przysługuje na postanowienia niekończące postępowania w sprawie wskazane w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz w innych przepisach tej ustawy. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Należy zaznaczyć, że o terminie i sposobie zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę skarżący został pouczony w piśmie sądowym z dnia 30 kwietnia 2012 roku przesyłanym przy doręczeniu postanowienia z dnia 26 kwietnia 2012 roku. Mimo jednak prawidłowego pouczenia, skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w drodze zażalenia, a zatem z pominięciem ustawowego sposobu i trybu zaskarżania postanowień kończących postępowanie sądowoadministracyjne. Fakt ten dobitnie potwierdzają także zarzuty i wnioski zawarte w zażaleniu. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należało, że wniesienie przez stronę zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, powoduje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie skarżącego. Końcowo, jedynie na marginesie niniejszej sprawy odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 60 kpa, Sąd stwierdza, że jest on niedopuszczalny. Przepis ten nie znajduje bowiem zastosowania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, gdyż instytucja wstrzymania wykonania decyzji uregulowana w tym przepisie znajduje zastosowanie jedynie na etapie wnoszenia odwołania od decyzji organu I instancji do organu wyższego stopnia w administracyjnym toku instancji. (MSi)