I SA/Łd 894/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi M. W. i J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzje nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz M. W. i J. W. solidarnie kwotę 11.734 (jedenaście tysięcy siedemset trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt I SA/Łd 894/08 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] roku Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w kwocie 484.414 zł. Kwota ta jest wyższa od podatku zadeklarowanego przez M. i J. małż. W. o 451.660,76 zł. Organy uznały za wadliwą i nierzetelną podatkową księgę przychodów i rozchodów, prowadzoną w związku z działalnością gospodarczą J. W.. W wyniku kontroli stwierdzono bowiem, że ilość zakupionych przez skarżącego silników do produkcji mieszalników i betoniarek, z uwzględnieniem inwentaryzacji na początek i koniec 2001 roku, była znacznie wyższa aniżeli ilość silników zmontowanych w sprzedawanych wyrobach. Ponieważ podatnik nie był w stanie wyjaśnić różnicy 720 szt. konieczne było, w ocenie organu, dokonanie oszacowania podstawy opodatkowania, którego dokonano na podstawie art. 23 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej o.p.). Sprawa opodatkowania M. i J. małż. W. podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok była już przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 1204/06 uchylił zaskarżoną wówczas decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (z 22.05.2006 r.). W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd przyznał, że dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez podatnika nie pozwalają na określenie prawidłowej podstawy opodatkowania. W związku z tym organy były uprawnione do określenia tej podstawy w drodze oszacowania. Jednakże dokonane wówczas oszacowanie, na podstawie art. 23 § 4 o.p., nastąpiło z naruszeniem art. 23 §3 – 5 o.p. W ocenie Sądu organy podatkowe zwiększając wielokrotnie podstawę opodatkowania i związany z nim przychód oraz dochód J. W. nie zbadały nawet zdolności produkcyjnej jego firmy w zakresie ustalenia możliwości wytworzenia przyjętej ilości dodatkowych wyrobów. Dokonując szacunkowego określenia wysokości części podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 4 o.p., czyli w inny sposób niż przewidziany w § 3 cytowanego artykułu, nie uzasadniły, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek do którego nie można zastosować żadnej z metod oszacowania, przewidzianej w § 3 tego przepisu. Ostatecznie Sąd wskazał, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania i sprzedaży mieszalników i betoniarek jest dość typową działalnością wytwórczą i brak jest dostatecznego uzasadnienia do przyjęcia, iż żadna z metod oszacowania przewidzianych w art. 23 § 3 o.p. (np. metoda porównawcza wewnętrzna lub zewnętrzna) nie mogła mieć zastosowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organy stwierdziły zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 256.932,54 zł oraz zaniżenie przychodu ze sprzedaży określone w drodze szacunku – 873.420,32 zł. Określając podstawę opodatkowania organ kontroli skarbowej odstąpił od zastosowania metod wskazanych w treści art. 23 § 3 o.p. uzasadniając niniejsze stanowisko. Między innymi nie zastosowano metody wewnętrznej z uwagi na to w kontrolowanej firmie z roku na rok wzrastała ilości sprzedawanych mieszalników i betoniarek, a tym samym wzrastał przychód ze sprzedaży, co wskazuje na rozwój firmy i ciągły wzrost obrotów przy jednoczesnej tendencji malejącej średniego przychodu ze sprzedaży 1 szt. wyrobu. W związku z niniejszym do określenia podstawy opodatkowania nie można zastosować opisanej metody, która polega na porównaniu obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu. Nie można również porównać obrotu tego samego przedsiębiorstwa za dwa różne okresy jednego roku – 2001, gdyż w tym roku stwierdzono nierzetelność ksiąg polegającą na nie ewidencjonowaniu obrotów ze sprzedaży. Organ nie zastosował również metody zewnętrznej polegającej na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i podobnych warunkach. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podniósł, że zwracał się do czterech podmiotów produkujących mieszalniki bębnowe i betoniarki, ale w wyniku porównania uzyskanych od nich danych stwierdzono, że tylko jeden podmiot uzyskał w 2001 roku obroty zbliżone do wykazanych przez podatnika. Stosując natomiast opisywaną metodę należy porównać wysokość obrotów co najmniej dwóch lub większej ilości podatników prowadzących działalność gospodarcza w tym samym zakresie i w podobnych warunkach, gdy znany jest obrót w liczbie bezwzględnej jednego z tych przedsiębiorstw. Organ nie zastosował również metody produkcyjnej polegającej na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa. Według tej metody podstawę opodatkowania należy określić w oparciu o stopień wykorzystania zdolności produkcyjnych. Organ I instancji wskazał, iż z uwagi na to, że postępowanie kontrolne toczyło się w 2003 roku i 2004 roku, to ustalenie zdolności produkcyjnej za 2001 rok posiadałoby wiele wad. W toku postępowania podatnik wykazał, że w 2001 roku częściowo wykorzystywał dla celów prowadzonej działalności budynki znajdujące się na nieruchomości położonej w Opocznie, jednakże organowi nie jest znany stopień ich wykorzystania. W związku z powyższym zastosowano metodę oszacowania przychodu przyjmując zaewidencjonowane przez jednostkę przychody powiększone o przychody ustalone jako iloczyn ilości brakujących gotowych wyrobów i silników wyliczony na podstawie struktury sprzedaży wykazanej w podatkowej księdze i przeciętnej ceny sprzedaży ustalonej na podstawie dokumentów źródłowych kontrolowanej jednostki "A", której właścicielem jest J. W. W odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 4 grudnia 2007 roku podatnicy zarzucili jej naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu kontrolnym, przez zaniechanie przez organ kontroli powiadomienia o dokonywanych czynnościach a w szczególności o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego, ustanowionego w sprawie pełnomocnika (art. 123, art. 136, art. 145 § 2 o.p. w zw. z art. 24 ust. 2 i art. 31 ust. 1 u.k.s.), nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy (art. 122, art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s.) a w szczególności daty sporządzenia inwentaryzacji z 2002 roku oraz ilości silników do mieszalników przeznaczonych na złom, a także naruszenie art. 23 § 2, § 4 i 5 o.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne zrezygnowanie z jednej z metod szacowania dochodu wymienionej w § 3 niniejszego artykułu, a zastosowanie własnej metody, która doprowadziła do ustalenia podstawy opodatkowania w sposób zdecydowanie odbiegający od rzeczywistości na niekorzyść podatnika. W piśmie z dnia 1 lutego 2008 roku pełnomocnik stron wniósł o uznanie powyższego odwołania za przedwczesne i umorzenie postępowanie odwoławczego oraz zwrócenie akt Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w celu doręczenia decyzji z dnia [...] roku pełnomocnikowi podatników, ewentualnie o uchylenie niniejszej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z treścią pełnomocnictwa udzielonego mu 31 maja 2006 roku, które zostało złożone do akt administracyjnych organu, został on umocowany przez podatników do działania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku przed sądami o organami administracji wszystkich instancji z prawem substytucji. Pomimo tego zaskarżona decyzji nigdy nie została mu doręczona. Po przeanalizowaniu opisanego odwołania oraz uzupełniającego go pisma z dnia 1 lutego 2008 roku organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnośnie kwestii pełnomocnictwa organ podniósł, iż zgodnie z treścią art. 137 § 3 o.p. pełnomocnictwo winno być dołączone do akt w oryginale lub jako urzędowo poświadczony odpis. Zatem zdaniem organu dopiero od chwili doręczenia pełnomocnictwa organowi prowadzącemu postępowanie wskazany przez stronę pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, gdyż to zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu. Od tego momentu pominięcie pełnomocnika przez organ prowadzący postępowanie musiałoby być traktowane jako pominięcie samej strony i stanowiłoby o istotnej wadliwości takiego postępowania. Organ podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie pełnomocnictwo nie zostało złożone ani przed wszczęciem postępowania ani też w trakcie jego trwania. Pełnomocnictwo załączone bowiem zostało do skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ówczesną decyzję organu odwoławczego. Zdaniem organu fakt przekazania przez organ odwoławczy akt sprawy Sądowi wraz z załączonym do skargi pełnomocnictwem nie potwierdza równoczesnego przekazania dokumentu pełnomocnictwa organowi odwoławczemu, ani tym bardziej organowi I instancji. Dopiero od dnia powiadomienia organu podatkowego o ustanowieniu pełnomocnika aktualizują się wszelkie obowiązki tego organu względem pełnomocnika. Wolą ustawodawcy jest bowiem aby fakt udzielenia pełnomocnictwa był w aktach sprawy pisemnie udokumentowany. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie w postępowaniu przed organem I instancji nie doszło do naruszenia uprawnień strony przez pominięcie udziału pełnomocnika i decyzja tego organu została doręczona w sposób prawidłowy. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 roku, powoływanym na wstępie, wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1204/06 uznał w sposób jednoznaczny, iż dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej w 2001 roku przez J. W. nie pozwalają na określenie prawidłowej podstawy opodatkowania, a zatem zgodnie z treścią art. 23 § 1 pkt. 2 o.p. organy są uprawnione do określenia tej podstawy w drodze oszacowania. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji do szacunku użył innej metody aniżeli wymieniona w § 3 powoływanego przepisu, uzasadniając to szczegółowo. Organ II instancji wskazał jedynie, że zastosowana metoda polega na określeniu podstawy opodatkowania jako iloczynu ilości brakujących wyrobów gotowych (mieszalników bębnowych i betoniarek) oraz silników z uwzględnieniem struktury ich sprzedaży wskazanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów ZP-U "A" i przeciętnej ceny sprzedaży ustalonej na podstawie dokumentów źródłowych i ich ewidencji. Zdaniem organu II instancji tak określona podstawa opodatkowania jest w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania w myśl art. 23 §5 o.p. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2001 rok, gdyż wygasło ono wskutek zapłaty należności w dniu 7 grudnia 2007 roku, tj. przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania. Na powyższą decyzję M. i J. małż. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w treści której podnieśli argumenty takie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w związku z zakresem zaskarżenia wnieśli o uchylenie zaskarżonej części decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu podatkowego z punktu widzenia legalności. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza zasada związania organu ponownie rozpatrującego sprawę, wyrażona w art. 153 p.p.s.a., dotyczy zarówno sentencji orzeczenia jak i jego uzasadnienia. W uzasadnieniu bowiem sąd wyraża ocenę prawną zaskarżonego aktu oraz udziela organom wskazań co do dalszego postępowania. W treści uzasadnienia wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1204/06 uznał w sposób jednoznaczny, iż dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej w 2001 roku przez J. W. nie pozwalają na określenie prawidłowej podstawy opodatkowania, a zatem zgodnie z treścią art. 23 § 1 pkt. 2 o.p. organy są uprawnione do określenia tej podstawy w drodze oszacowania. Jednocześnie podniósł, że dokonane oszacowanie, na podstawie art. 23 § 4 o.p., nastąpiło z naruszeniem art. 23 §3 – 5 o.p. W ocenie Sądu organy podatkowe zwiększając wielokrotnie podstawę opodatkowania i związany z nim przychód oraz dochód J. W. nie zbadały nawet zdolności produkcyjnej jego firmy w zakresie ustalenia możliwości wytworzenia przyjętej ilości dodatkowych wyrobów. Dokonując szacunkowego określenia wysokości części podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 4 o.p., czyli w inny sposób niż przewidziany w § 3 cytowanego artykułu, nie wykazały, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, dla którego nie można zastosować żadnej z metod oszacowania, przewidzianej w § 3 tego przepisu. Ostatecznie Sąd wskazał, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania i sprzedaży mieszalników i betoniarek jest dość typową działalnością wytwórczą i brak jest dostatecznego uzasadnienia do przyjęcia, iż żadna z metod oszacowania przewidzianych w art. 23 § 3 o.p. (np. metoda porównawcza wewnętrzna lub zewnętrzna) nie mogła mieć zastosowania. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w zakresie uzasadnienia nie przyjęcia żadnej z metod w skazanych w cytowanym § 3 powołał się jedynie na wyczerpujące uzasadnienie tej kwestii przez organ I instancji. Organ I instancji natomiast w sposób powierzchowny dokonał uzasadnienia niemożności zastosowania metody porównawczej zewnętrznej oraz metody produkcyjnej. Pomimo wyraźnych wskazań w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 roku, organ wskazuje, że nie mógł zastosować metody porównawczej zewnętrznej, gdyż z czterech podmiotów, do których się zwrócił, tylko jeden uzyskał w 2001 roku obroty zbliżone do wykazanych przez podatnika. Uniemożliwiło to wykorzystanie niniejszej metody, gdyż stosując ją należy porównać wysokość obrotów co najmniej dwóch lub większej liczby podatników prowadzących działalność gospodarczą w takim samym zakresie i w podobnych warunkach, gdy znany jest obrót w liczbie bezwzględnej jednego z tych przedsiębiorstw. Organ wskazując, iż z czterech podmiotów, do jakich się zwracał, tylko jedno przedsiębiorstwo spełniało warunki do zastosowania omawianej metody, nie uzasadnił nie zwrócenie się jeszcze do innych firm, które mogłyby spełniać te warunki. Odnalezienie jeszcze jednego podmiotu umożliwiałoby być może zastosowanie metody porównawczej zewnętrznej wskazanej uprzednio przez Sąd jako jednej z najbardziej miarodajnych w tej sprawie. Nadto pomimo wskazania Sądu, iż organy nie zbadały nawet zdolności produkcyjnej firmy skarżącego w zakresie ustalenia możliwości wytworzenia przyjętej ilości dodatkowych wyrobów, nadal nie uczyniły tego przy ponownym rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do niniejszej kwestii organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż z uwagi na czas w jakim było prowadzone postępowanie kontrolne, tj. 2003 rok i 2004 rok, ustalenie zdolności produkcyjnej za 2001 rok posiadałoby wiele wad. Organ nie podjął jednak w tym zakresie żadnych starań (czynności) aby uwiarygodnić tego rodzaju wniosek, pomimo wyraźnych wytycznych Sądu. W dalszej części uzasadnienia niniejszej kwestii organ wskazał, iż w toku postępowania podatnik wskazywał, że w 2001 roku częściowo wykorzystywał dla celów prowadzonej działalności budynki znajdujące się na nieruchomości położonej w Opocznie ale organowi kontroli skarbowej nie jest znany stopień wykorzystywania wskazanych nieruchomości. Organ I instancji nie wskazał natomiast czy podjął jakiekolwiek działania w celu ustalenia tego stopnia wykorzystania w celach działalności gospodarczej nieruchomości w Opocznie, a jeśli nie podjął to z jakich względów. Mając powyższe na uwadze, Sąd w orzekającym składzie, podziela zarzut skarżących, iż organy nie wykonały w sposób należyty zaleceń co do dalszego prowadzenia postępowania zawartych w treści uzasadnienia orzeczenia z dnia 12 kwietnia 2007 roku, pomimo związania uregulowanego w treści art. 153 p.p.s.a., co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 70 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt. 3, art. 51 § 2 i art. 59 § 1 pkt 9 o.p. poprzez wydanie decyzji określającej pomimo przedawnienia się zobowiązania podatkowego, Sad podziela w pełni stanowisko organu. Bezspornym jest, że pięcioletni termin upływu przedawnienia rozpatrywanego zobowiązania, o którym mowa w art. 70 o.p., winien upłynąć 31 grudnia 2007 roku. Jednakże okolicznością nie kwestionowaną przez stronę jest fakt uiszczenia zobowiązania przed nadejściem tego terminu, tj. dnia 7 grudnia 2007 roku. Nie ma żadnego znaczenia z jakich pobudek nastąpiła zapłata liczy się bowiem to, że nastąpiła. Skutkiem uregulowania zobowiązania jest jego wygaśnięcie. Skoro zatem zobowiązanie podatkowe za 2001 rok wygasło na skutek jego uregulowania przez skarżących nie może ono wygasnąć po raz drugi tylko z innej przyczyny. W tym zakresie skargę należy uznać za bezzasadną. Rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu podlegała również kwestia prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji oraz skutków związanych z ewentualnym nieprawidłowym jej doręczeniem. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż decyzja została doręczona stronie, zamiast pełnomocnikowi, który był już wówczas przez skarżących ustanowiony. Na uwagę jednak zasługuje fakt, iż strona w odpowiednim terminie złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, które zostało rozpatrzone wraz z pismem złożonym w okresie późniejszym przez pełnomocnika. Należy podnieść, że w piśmie z dnia 1 lutego 2008 roku pełnomocnik skarżących odniósł się jedynie do kwestii związanych z faktem ustanowienia go pełnomocnikiem oraz prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji. Nie zgłosił natomiast żadnych merytorycznych zastrzeżeń oraz wniosków dowodowych. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż skutek doręczenia opisanej decyzji jedynie stronie a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, nie spowodował dla niej żadnych ujemnych skutków procesowych, pomimo naruszenia w tym względzie unormowania zawartego w treści art. 145 § 2 o.p., zdaniem Sądu uchybienie to nie miało wpływu na treść rozpatrywanej decyzji. W ocenie Sądu okoliczność, że doręczenie było wadliwe i nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 o.p., bowiem strony ustanowiły pełnomocnika, którego pominięto przy doręczaniu nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia. Podkreślić bowiem należy, iż doręczenie pisma stronie mimo, iż ustanowiła ona pełnomocnika, nie może być uznane za skuteczne, jeżeli wywołuje dla niej ujemne skutki procesowe (por. wyrok NSA z dnia 03 sierpnia 2001 r. w sprawie I SA/Wr 2995/98 niepubl.; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 457). W niniejszej sprawie wadliwe doręczenie decyzji organu I instancji nie spowodowało ujemnych skutków procesowych dla strony, która skorzystała ze stosownego środka odwoławczego wnosząc go we właściwym terminie. Reasumując Sąd stwierdził, iż doręczenie decyzji stronie z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika tj. z naruszeniem art. 145 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, może być uznane za skuteczne, jeżeli nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, oraz zgodnie z art. 152 p.p.s.a., określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a) oraz § 6 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). t.n.