I SA/Łd 904/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Adamczyk sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia za 2008 rok zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od uzyskanego dochodu ze sprzedaży nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokat N. Z. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu wraz z należnym podatkiem od towarów i usług liczonym od tej kwoty. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 207, art. 220 § 2 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]., nr [...] w sprawie określenia G. K. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 30 214,00 zł od uzyskanego dochodu ze sprzedaży nieruchomości przed upływem pięciu lat od daty nabycia. Z akt sprawy wynika, że G. K. w dniu 29 sierpnia 2008 r. sprzedała nieruchomości położoną w T. przy ulicy A. 2 m. 12, za kwotę 160 000 zł. Nieruchomość ta została przez nią nabyta w dnia 13 marca 2008r., aktem notarialnym, którym ustanowiono odrębną własność lokalu i przeniesiono ową własność wraz z częścią ułamkowa nieruchomości wspólnej na rzecz G. K., jako członka spółdzielni mieszkaniowej. W trakcie postępowania G. K. złożyła do akt zaświadczenie z dnia 6 września 2013 r. wystawione przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej, z którego wynika, że posiadała spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego nr 12 położonego w T. M. przy ul. A. 2, koszty sfinansowania tegoż lokalu na dzień oddania budynku do eksploatacji tj. na 30 marca 1985 r. kształtowały się następująco: - 10% - wkład mieszkaniowy (15,43 zł.) - 40% - kredyt mieszkaniowy (61,73 zł.) - 50% - udzielone umorzenie (77,16 zł.) - 100% - koszt budowy (154,32 zł.) Z zaświadczenia wynika nadto, że w dniu 27 lipca 2007 r. G. K. złożyła wniosek o przeniesienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu w odrębną własność zgodnie z ustawą z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r., nr 119, poz. 1116 ze zm.), a w dniu 26 lutego 2008 r. dokonała wpłaty nominalnej kwoty umorzenia, tj. 77,16 zł, uzupełniając wskazany wkład budowlany. Ponadto do akt został złożony operat szacunkowy przedmiotowej nieruchomości, w którym określono jej wartość rynkową na kwotę 160.800 zł, według cen i stanu na dzień 13 marca 2008 r. W dniu 30 września 2013 r. spisany został protokół, z którego wynika, że w ustawowym terminie do złożenia zeznań za 2008 r., tj. do 30 kwietnia 2009 r. G. K. nie złożyła zeznania podatkowego, z którego wynikałby podatek z odpłatnego zbycia nieruchomości oraz oświadczenie o skorzystaniu z ulgi meldunkowej. W konsekwencji, uwzględniając, iż sprzedaż przedmiotowej nieruchomości została dokonana przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym ją nabyto Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., wskazaną wcześniej decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. określił G. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok we wskazanej wysokości. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła G. K., wnosząc o zmianę decyzji i umorzenie zobowiązania podatkowego ewentualnie o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kwestionowanej decyzji zarzuciła sprzeczność ustaleń dokonanych przez organ z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz pominięcie jej wniosku i oświadczenia z dnia 26 sierpnia 2013 r. Podkreśliła, że spełniła warunki merytoryczne do skorzystania z ulgi meldunkowej, gdyż w terminie 3 dni nabyła kolejny lokal przeznaczając środki uzyskane ze sprzedaży na zakup innego lokalu. Po wezwaniu dokonanym przez Urząd Skarbowy złożyła w dniu 26 sierpnia 2013 r. oświadczenie o spełnieniu warunków do skorzystania z ulgi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, jednak Urząd Skarbowy odmówił przyjęcia tego wniosku. Dodała, że nie była świadoma tego, że ulga przysługuje pod warunkiem zgłoszenia jej do Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...]. wyjaśnił, że poza sporem pozostaje zbycie przedmiotowej nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie. Kwestią sporną jest natomiast możliwość skorzystania przez G. K. z ulgi meldunkowej, przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej jako u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. Organ podkreślił, że strona nie złożyła oświadczenia w celu skorzystania z ulgi określonej w przepisie art. 21 ust. 126 u.p.d.o.f., zarówno w terminie czternastu dni liczonym od dnia zbycia nieruchomości, jak i w terminie przedłużonym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 2 kwietnia 2008 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. Tym samym nie spełniła przesłanek warunkujących możliwość skorzystania z owej ulgi, przewidzianych w przepisach art. 21 ust. 1 pkt 126 i ust 21 u.p.d.o.f., dodano, że termin do złożenia oświadczenia jest bowiem terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu przez organ podatkowy, zatem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia o skorzystaniu z ulgi meldunkowej, pozostaje bez wpływu na kwestię braku możliwości korzystania z ulgi. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż skoro sprzedaż nieruchomości nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostały spełnione warunki do skorzystania ze zwolnienia z art. 21 ust 1 pkt 126 u.p.d.o.f., to dochód z tytułu odpłatnego zbycia owej nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 30 e ustawy. Odnosząc się do kwestii wysokości dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych organ przypomniał, że przychodem ze zbycia nieruchomości jest cena określona w umowie sprzedaży, tj. 160 000 zł. z przedstawionych przez stronę zaświadczenia ze spółdzielni mieszkaniowej o wysokości wydatków poniesionych na wkład mieszkaniowy (154,32 zł) oraz kosztu podpisania aktu notarialnego nabycia nieruchomości (823,03 zł), łączny koszt uzyskania przychodu ustalony został na kwotę 977,35 zł. Organ zaznaczył, że przedłożono również 41 sztuki faktur związanych z wydatkami na zbywaną nieruchomość poniesionymi w latach 2001 - 2004, tj. przed datą nabycia tej nieruchomości, na łączną kwotę 6.190,00 zł. Podkreślono, że spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, jakim strona dysponowała do 13 marca 2008 r., stanowi ograniczone prawo rzeczowe, a właścicielem mieszkania G. K. stała się dopiero 13 marca 2008 r. Zatem poczynione wydatki, udokumentowane fakturami VAT, poniesione były w okresie kiedy strona nie była właścicielem mieszkania, przez co nie dotyczyły rzeczy i prawa majątkowego. W konsekwencji nie mogą być uznane jako koszt uzyskania przychodu, co wynika z literalnego brzmienia art. 22 ust 6c u.p.d.o.f. Ponadto organ wyjaśnił, że warunkiem przekształcenia lokatorskiego prawa do lokalu w prawo odrębnej własności jest spłata przypadającej na ten lokal części kosztów budowy będących zobowiązaniami spółdzielni, tj. pokrycie w całości kosztów zadania inwestycyjnego w części przypadającej na lokal poprzez wniesienie wkładu mieszkaniowego, o ile oczywiście wkład ten nie został w całości wpłacony. Gdy członek spółdzielni mieszkaniowej nie wniósł jeszcze całego wkładu mieszkaniowego, ponieważ nadal spłaca kredyt zaciągnięty przez spółdzielnię, który służył pokryciu części wkładu mieszkaniowego zobowiązany jest pokryć odpowiednią część zadłużenia kredytowego wraz z odsetkami. Powyższe potwierdza, iż wartość rynkowa nieruchomości nie jest równa kwocie wpłaconej celem nabycia nieruchomości w związku z przekształceniem spółdzielczego lokatorskiego prawa na prawo własności. Tym samym, mając na uwadze treść art. 12 ust. 1, w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych brak jest podstaw do przyjęcia jako kosztu uzyskania przychodu kwoty innej niż kwota faktycznie wpłacona przez G. K., która została określona przez spółdzielnię mieszkaniową w piśmie z dnia 6 września 2013 r., jako 100% - kosztu budowy, tj. 154,32 zł. Tym samym jako koszt nabycia sprzedanego mieszkania należy przyjąć w/w kwotę i kwotę 823,03 zł, stanowiącą koszt podpisania aktu notarialnego, co skutkowało określeniem zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 30 214,00 zł. Powyższą decyzję G. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa, poprzez uznanie, że przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zakazują przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z ulgi podatkowej - tzw. ulgi meldunkowej oraz, że poniesione przez skarżącą nakłady nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu. Zdaniem skarżącej przepis art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., jako norma generalna jest podstawą materialno-prawną do zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Skarżąca spełniła warunki do skorzystania z ulgi meldunkowej, a środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowego lokalu przeznaczyła na zakup innej nieruchomości. Nadto poniosła nakłady nabycia przedmiotowego lokalu, tj. wkład mieszkaniowy i nakłady na wymianę okien, które winny stanowić koszt uzyskania przychodu. Podkreśliła, że z treści zaświadczenia wydanego przez spółdzielnię mieszkaniową wynika, że jej nakłady na lokal wynikające z wniesionego wkładu mieszkaniowego wyniosły 50% jego wartości. Zatem stanowią one koszt uzyskania przychodu w wysokości 50% otrzymanej ceny sprzedaży. Z uwagi na znaczny upływ czasu w którym następowały wpłaty na pokrycie wkładu mieszkaniowego i przeprowadzoną w 1994 roku denominację nie można bowiem stosować zasady nominalizmu wprost. Wyjaśniła, że pierwszej wpłaty dokonała w dniu 30 marca 1985 r. a ostatniej w dniu 26 lutego 2008 r. Wpłaty dokonywane były więc przez okres 23 lat i z tego względu wpłacone kwoty, stanowiące 50% wartości mieszkania, winny być kosztami uzyskania przychodu, jako nakłady zwaloryzowane do wysokości 50% wartości lokalu (80 000 zł.), na podstawie art. 358 § 31 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 października 2014 r. organ wyjaśnił, że kosztu uzyskania przychodu nie może stanowić postulowana przez skarżącą kwota w wysokości 50% wartości lokalu związana z wkładem mieszkaniowym i nakładami na wymianę okien. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że wartość rynkowa nieruchomości została ustalona w operacie szacunkowym, według cen i stanu z dnia 13 marca 2008 r. na kwotę 160 800 zł, podczas gdy faktycznie poniesione koszty sfinansowania przedmiotowego lokalu stanowiły, zgodnie zaświadczeniem spółdzielni mieszkaniowej, łącznie 154,32 zł. Zatem wycena rzeczoznawcy, określająca przybliżoną wartość nie jest dowodem potwierdzającym kwotę faktycznie poniesionych wydatków, związanych z nabyciem prawa do lokalu. Dyrektor Izby Skarbowej w konkluzji podkreślił, że wartość rynkową przedmiotu umowy należy odróżnić od kosztów uzyskania przychodu, którymi są wydatki rzeczywiście poniesione a nie szacowane. Kwota odpowiadająca 50% wartości lokalu nie została przez skarżącą poniesiona. Również nakłady poczynione przez skarżącą przed datą nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nie mogą być utożsamiane z nakładami, o których stanowi przepis art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, chociaż nie wszystkie podniesione w niej argumenty są zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę organy podatkowe dokonały błędnej wykładni przepisu art. 22 ust.6c u.p.d.o.f, w efekcie czego błędnie ustaliły koszty uzyskania przychodu z tytułu zbycia przedmiotowego lokalu. Wada ta ma wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. W myśl art. 8 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U 209 poz.1316 ze zmianami ) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w art. 1 ustawy zmienianej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Podatnicy, do których mają zastosowanie ust. 1, oświadczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., składają w terminie złożenia zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f., za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c). W przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, 14-dniowy termin określony w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., nie ma zastosowania. I tak, stosownie do obowiązującego na dzień 31 grudnia 2008 r. art. 30e u.p.d.o.f., od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19 % podstawy obliczenia podatku (ust. 1). Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw (ust. 2). Podatek jest płatny w terminie złożenia zeznania, o którym mowa w art. 45, za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie (ust. 4). Zgodnie z art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. W myśl art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., wolne od podatku dochodowego są: przychody uzyskane z odpłatnego zbycia: a) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, b) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, c) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, d) prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie - jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a)-d) na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22, a stosownie do art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f., zwolnienie, o którym mowa ma zastosowanie do przychodów podatnika, który, w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, złoży oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia, w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. W sprawie nie ma sporu, że strona nie złożyła oświadczenia we wskazanym wyżej terminie w przedmiocie skorzystania z ulgi meldunkowej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje w tym zakresie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 roku w sprawie sygn. akt II FSK 2071, który sprowadza się do tego, że termin wskazany w art.21 ust.21 u.p.d.o.f jest terminem prawa materialnego ( co oznacza, że jest nieprzywracalny ), a jego bezskuteczny upływ wywołuje skutek w postaci utraty prawa do skorzystania z ulgi wskazanej w art.21 ust.1 pkt.126 u.p.d.o.f. nawet wówczas, gdy spełnione są pozostałe warunki do skorzystania z niej. Reasumując: okoliczność wskazana przez podatniczkę – przeznaczenie w terminie 3 dni środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotowego lokalu na zakup innego lokalu jest bez znaczenia dla wyniku sprawy, a tym samym dochód uzyskany ze sprzedaży lokalu podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jak wyżej wskazano, w ocenie sądu organy podatkowe błędnie zinterpretowały przepis art.22 ust.6c u.p.d.o.f., w efekcie czego nie uznały za koszt uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez podatniczkę na remont i modernizację lokalu w latach 2001-2004, wywodząc, że w okresie tym podatniczka nie była jego właścicielem. Zgodnie z przepisami art.30e ust.2 u.p.d.o.f w związku z art.22 ust.6c u.p.d.o.f, dochód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego jest rozumiany jako różnica pomiędzy przychodem ze zbycia, a kosztami jego uzyskania. Kosztami uzyskania takiego przychodu są udokumentowane koszty nabycia powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych poczynione w czasie ich posiadania. Należy wskazać, że wykładnia gramatyczna art.22 ust.6c nie wskazuje na to, aby warunkiem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu udokumentowanych wydatków modernizacyjnych i remontowych było poniesienie ich w czasie, kiedy podatnikowi przysługiwało wyłącznie prawo własności lokalu. Ustawodawca nie wprowadził takiego warunku, gdyż przepis art.22 ust.6c pozwala zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki zwiększające wartość rzeczy poniesione w okresie ich posiadania. Oznacza to, że podatniczce, która w okresie poniesienia przez siebie wydatków na remont i modernizację lokalu posiadała ów lokal, może o te wydatki obniżyć swój dochód z tytułu sprzedaży lokalu, o ile są one właściwie udokumentowane ( w sposób wskazany w art.22 ust.6e u.p.d.o.f ). W związku z tym stwierdzić należy, iż okoliczność faktyczna polegająca na posiadaniu przez podatniczkę lokalu w okresie kiedy poniesione zostały przez nią sporne wydatki nie jest kwestionowana. Podatniczce przysługiwało wówczas spółdzielcze lokatorskie prawo do niego. Sąd stwierdza, że w prawie podatkowym nie istnieją podstawy do waloryzowania kosztów poniesionych przez podatniczkę na rzecz spółdzielni mieszkaniowej w związku ze sfinansowaniem lokalu objętego spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu, w sposób przez nią zaproponowany ( 50% wartości rynkowej, jako analogia do wysokości udzielonego umorzenia ), nie ma również podstawy do zastosowania art.22 ust.6f u.p.d.o.f, gdyż w stanie faktycznym sprawy przepis ten nie ma zastosowania. Z drugiej jednak strony należy podnieść, że w okresie od dnia 30 marca 1985 roku ( oddanie budynku, w którym znajdował się sporny lokal do użytkowania ) do momentu, w którym lokal został sprzedany ( 29 sierpnia 2008 roku ) nastąpiły zdarzenia, które w istotnym stopniu zmieniły wartość pieniądza ( hiperinflacja, zmiana systemu politycznego i gospodarczego oraz denominacja złotego ). W związku z tym przyjęcie, że kwota 154,32 złotych jest w jakimkolwiek stopniu kwotą realną, oddającą ciężar ekonomiczny, który poniosła podatniczka w związku z uzyskaniem prawa do lokalu jest sprzeczne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak się wydaje problem ten dostrzegł także ustawodawca obligując spółdzielnie mieszkaniowe do dokonania waloryzacji wkładów mieszkaniowych i budowlanych w terminie do dnia 31 grudnia 1995 roku. Obowiązek ten wynikał z art.11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U 90 poz.419 ) w związku z wprowadzeniem nowej definicji wkładów mieszkaniowych. Tak określoną wysokość wkładu mieszkaniowego spółdzielnie miały obowiązek wprowadzić do ksiąg rachunkowych, z powiadomieniem członków. Wypada dodać, że w sprawie, która była przedmiotem oceny przez WSA w Krakowie ( prawomocny wyrok z dnia 13 czerwca 2014 roku, sygn..akt I SA/Kr 534/14 ) organy podatkowe przyjęły koszty nabycia lokalu w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię mieszkaniową, w analogicznym do niniejszego stanie faktycznym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy: - organy ocenią, czy wydatki remontowe i modernizacyjne poniesione przez podatniczkę w latach 2001-2004 były prawidłowo udokumentowane, jeśli tak zaliczą te wydatki w ciężar kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży przedmiotowego lokalu, - organy ustalą, czy spółdzielnia dokonała waloryzacji wkładu mieszkaniowego skarżącej na dzień 31 grudnia 1995 roku i rozważą, czy kwota taka ( po zwaloryzowaniu ) winna obniżać podstawę opodatkowania w stosunku do podatniczki analogicznie jak to miało miejsce w sprawie I SA/Kr 534/14. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.145 § 1 pkt.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj.Dz.U z 2012 roku, poz.270 ze zmianami ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.244 § 1, art.250 powołanej wyżej ustawy, w związku z § 19, § 18 ust.1 pkt.1 lit.a i § 6 pkt.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tj. Dz.U z 2013 roku, poz.461 ) dc.