I SA/Łd 908/08

Dnia 20 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 roku 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat B. A. kwotę 2 400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wraz z należnym podatkiem od towarów i usług liczonym od tej kwoty oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wskazując jako podstawę prawną art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 14 ust. 6, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 i ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] r. Nr [...] określającą A. T. wysokość zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, maj, sierpień, wrzesień, listopad 2003 r. w kwotach odpowiednio: 3.516 zł, 2.705 zł, 2.074 zł, 613 zł, 4.598 zł, 2.164zł. W uzasadnieniu tej decyzji, przedstawiając stan faktyczny, wskazał m.in., że w 2003 r. podatnik sprzedał osiem samochodów, które nabył z zamiarem ich dalszej sprzedaży, o czym świadczy ilość sprzedanych pojazdów i krótkie okresy czasu pomiędzy nabyciem a sprzedażą danego samochodu. Podniósł nadto, iż podatnik zamieszczał oferty sprzedaży samochodów w prasie, a samochody sprzedawał na giełdzie samochodowej lub za pośrednictwem komisu. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe okoliczności dowodzą, iż podatnik zorganizował i prowadził działalność gospodarczą w zakresie obrotu samochodami. Dalej powołując przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wywiódł, że podatnikami wymienionego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Użyty w tym przepisie zwrot "w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy", wobec braku ustawowej definicji pojęcia "zamiar" należy, w ocenie organu odwoławczego, interpretować opierając się na jego językowym znaczeniu. Odwołując się do Słownika Języka Polskiego PWN pod red. M. Szymczaka, podał, że "zamiar" oznacza "to, co ktoś zamierza", "dążyć do czegoś", "zamierza coś osiągnąć", bądź "intencję zrealizowania czegoś". A zatem, gdy ustawa o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy wiąże z określonymi czynnościami, to koniecznym jest wykazanie, że intencją podmiotu dokonującego określonej czynności, która wywołuje skutki prawnopodatkowe, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i że taki zamiar dokonywania czynności wielokrotnie istniał w chwili dokonywania tej pierwszej (jednorazowej) czynności. Stwierdził, że czynności związane ze sprzedażą samochodów podatnik dokonywał z takim właśnie zamiarem. Świadczy o tym zarówno ilość sprzedanych samochodów w roku 2003 (8 szt.), jak również ilość sprzedanych samochodów w latach poprzednich – w roku 2002 (10 szt.) i w roku 2001 (8 szt.). Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że powyższe okoliczności wskazują, iż wbrew argumentom zawartym w odwołaniu, podatnik wykonywał działalność gospodarczą, a art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie zawęża kręgu podatników jedynie do tych podmiotów, które prowadzą działalność gospodarczą. Wskazał również że przepisy wymienionej ustawy nie łączą powstania obowiązku podatkowego z dopełnieniem formalności, w zakresie zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej. Powołując art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) stwierdził, iż przez pojęcie działalności gospodarczej rozumie się każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność -do przedsiębiorców. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) - działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa (...) wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W ocenie organu odwoławczego, dokonywane przez podatnika we własnym imieniu i na własny rachunek oraz w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy transakcje sprzedaży nabytych wcześniej samochodów, stanowiły czynności, o których mowa w powołanym wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (...). Podniósł nadto, iż wykonywanie czynności opodatkowanych podatnik rozpoczął w dniu dokonania pierwszej sprzedaży, tj. w dniu 6 marca 2001 r., wobec czego, kwota sprzedaży do przekroczenia której podatnik miał prawo korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży wynosi 32.821,04 zł. Podatnik uzyskał, jak wywodził organ odwoławczy, w roku 2001 wartość sprzedaży w kwocie 51.300 zł i tym samym przekroczył wartość sprzedaży towarów zwolnioną od podatku od towarów i usług (przekroczenie wartości sprzedaży nastąpiło w dniu 9 października 2001 r.), o której stanowi art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, tj. przewidywaną wartość sprzedaży towarów nie przekraczającą w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty w złotych odpowiadającą kwocie 10.000 EURO. Do dokładnego określenia ww. kwoty w złotych polskich na każdy rok został zobligowany Minister Finansów, który w drodze rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2000r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 115, poz. 1202) określił powyższą kwotę na 39.800 zł. Wobec powyższego w październiku 2001 r. podatnik utracił prawo do korzystania z podmiotowego zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług i w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 w.w. ustawy stał się podatnikiem tego podatku i powinien dokonać zgłoszenia rejestracyjnego (VAT-R), założyć stosowną ewidencję i wykonywać obowiązki podatnika wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz składać miesięczne deklaracje VAT-7 i uiszczać podatek należny na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Z powyższego wynika, że także w roku 2002 i 2003 podatnik winien rozliczać podatek, albowiem utracił zwolnienie podmiotowe już w 2001 r. Organ odwoławczy uznał nadto, że sprawa karna, na którą powołał się podatnik nie ma wpływu na postępowanie podatkowe i obowiązki wynikające z ustawy podatkowej. W skardze na powyższą decyzję podatnik podniósł, że cel nabycia samochodów wynika z wyroku sądu karnego. Podał, że samochody były mu potrzebne do "...wykonywania określonych czynności...". Podkreślił, że traktował samochód jako narzędzie pracy, który sprzedawał jeśli przestawało być potrzebne. W ocenie skarżącego sprzedaż ośmiu samochodów w danym roku nie świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej. W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2008 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i podatku od towarów i usług oraz art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając naruszenie pierwszego ze wskazanych przepisów pełnomocnik skarżącego podniósł, że podatnik nabywał samochody na własne potrzeby z zamiarem ich używania, a nie sprzedaży. Ponadto zamiarem skarżącego było skorzystanie z "ulgi" w postaci polisy OC, wykupionej przez poprzedniego właściciela pojazdu, która była ważna przez 30 dni od nabycia samochodu. Strona skarżąca wskazała, że w sytuacji gdy działania skarżącego nie miały zorganizowanego charakteru i nie miały na celu osiągnięcia zysku, ani też zysku nie przynosiły, to nie może on być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Pełnomocnik skarżącego przyznał, że jakkolwiek ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, definiując pojęcie podatnika nie zawęża kręgu podatników do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, to jednak podatnikami tego podatku były z reguły podmioty wykonujące zawodowo czynności podlegające opodatkowaniu. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania dowodowego pełnomocnik skarżącego podniósł, że organy podatkowe nie przeprowadziły dowodu w celu ustalenia przebiegu pojazdów, co pozwoliłoby na ustalenie, że skarżący używał samochody do własnych potrzeb. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które miałoby lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, co oznacza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej ustawą o VATiAK. Stosownie do tego przepisu, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Zgodnie zaś z art. 2 ustawy o VATiAK, opodatkowaniu tym podatkiem podlega m.in. sprzedaż towarów. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, wedle którego status podatnika podatku od towarów i usług, na gruncie ustawy z 8 stycznia 1993 r., jest zdeterminowany przez wykonywanie czynności opodatkowanych (przede wszystkim sprzedaż towarów i świadczenie usług), wykonywanie tych czynności we własnym imieniu i na własny rachunek oraz w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma sporna między stronami kwestia zamiaru przy dokonywaniu spornych czynności. W tej spornej kwestii, Sąd podzielił zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, wedle którego, wobec braku legalnej definicji "zamiaru", jak również braku jakichkolwiek ustawowych kryteriów tego pojęcia, należało przyjąć językowe (słownikowe) znaczenie słowa "zamiar". W tym znaczeniu zamiar zaś to dążenie do określonego celu bądź intencja zrealizowania czegoś. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organy podatkowe ustaliły, że skarżący w 2003r. nabywał, a następnie w krótkich odstępach czasu sprzedawał, kolejne samochody, a mianowicie w 2003 r. zakupił i sprzedał 8 samochodów, jeden z pojazdów nabył zaś pod koniec 2002r. i sprzedał w styczniu 2003 r. Z ustaleń organów wynika nadto, iż w przypadku 7 samochodów skarżący dokonywał ich sprzedaży osobiście zawierając z nabywcami umowy sprzedaży, jeden z ośmiu samochodów został zaś sprzedany za pośrednictwem komisu, skarżący posiadał też przez większą część roku 2003, tj. do 12 października 2003 r. samochód marki Citroen CX, który nabył w 2001 r., co oznacza, iż posiadał ten pojazd przez ponad dwa lata. Powyższe okoliczności nie pozwalają, zdaniem Sądu, przyjąć, jak twierdzi skarżący, że sporne samochody, z wyjątkiem ostatniego z wymienionych, nabywał do własnego użytku. Ilość zakupionych, a następnie sprzedanych pojazdów, krótkie odstępy czasu między ich nabyciem a sprzedażą świadczą bowiem, jak zasadnie uznały organy podatkowe, o zamiarze ich zakupu w celu dalszej ich odsprzedaży. Istotne znaczenie ma też okoliczność, iż przez większą część roku 2003 skarżący posiadał zakupiony w 2001r. samochód Citroen CX. Skoro zatem samochód ten był w posiadaniu skarżącego przez tak długi czas i był przez niego używany, to jako sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego należy uznać twierdzenia skarżącego, że do własnego użytku nabywał i sprzedawał kolejne samochody. Podkreślić również należy, że okoliczność, iż pomiędzy datą nabycia i sprzedaży skarżący używał określony samochód nie wyłącza sprzedaży tego samochodu z opodatkowania. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług dotyczy bowiem zarówno towarów nowych, jak i używanych. Sprzedaż tych ostatnich podlegała pod pewnymi warunkami zwolnieniu z opodatkowania, jako towary używane, przy czym towarem używanym były jeśli chodzi o ruchomości, towary których okres używania przez podatnika dokonującego ich sprzedaży wyniósł co najmniej pół roku (art. 4 pkt 7 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT). Skarżący, oprócz samochodu Citroen CX, nie używał żadnego ze sprzedanych w 2003 r. samochodów dłużej niż pół roku. Nie sposób też dać wiarę wyjaśnieniom pełnomocnika skarżącego, wedle którego skarżący nabywał i sprzedawał samochody po tak krótkim okresie czasu by skorzystać z polisy OC wykupionej przez sprzedających, a to dlatego, że polisy te były ważne przez 30 dni od nabycia samochodu. W ocenie Sądu, gdyby taka była w istocie intencja skarżącego, to okres pomiędzy nabyciem a sprzedażą samochodu byłby zbliżony do 30 dni. Tymczasem analiza dat zakupu i sprzedaży poszczególnych pojazdów dowodzi, iż niejednokrotnie skarżący dokonywał sprzedaży samochodu po kilku dniach od jego nabycia, np. samochód Peugeot 106 został zakupiony 22 maja i sprzedany 29 maja 2003 r., Polonez Truck nabyty 7 sierpnia i sprzedany 12 sierpnia 2003 r. Powyższe nie potwierdza więc wskazywanych przez skarżącego intencji. Ale gdyby nawet uznać, iż rzeczywiście skarżący nabywał dla własnego użytku i sprzedawał samochody po krótkim okresie ich używania by w ten sposób skorzystać z polisy ubezpieczeniowej poprzednich właścicieli samochodów, to w istocie potwierdza to tezę organów podatkowych, wedle której nabywając samochody skarżący nosił się z zamiarem ich sprzedaży i czynił to w sposób częstotliwy. To zaś uczyniło go podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Zasadnie też organ podatkowy odmówił przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący sprzedane samochody faktycznie używał. Okoliczność ta miałoby znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyby okres używania poszczególnych samochodów wyniósł przynajmniej pół roku, a to z uwagi na możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym wspomniano wyżej. Również nie budzący wątpliwości Sądu zamiar skarżącego przy nabyciu spornych samochodów nie pozwala zarzutu nie wyjaśnienia tych okoliczności uznać za istotny w sprawie. Zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest zasadny, tym bardziej, że w ocenie Sądu, organy podatkowe, a w zasadzie organ I instancji, podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i załatwienia sprawy. Nie można również zarzucić organom, iż nie wyjaśniły bądź nie zebrały i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego sprawy. Za chybiony Sąd uznał też argument skarżącego, który, odwołując się do wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł., V Wydział Karny z dnia [...] r., sygn. akt [...], podniósł, że nie prowadził działalności gospodarczej, co wywodził Sąd w uzasadnieniu wskazanego wyroku. Przede wszystkim dlatego, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a., przywołany wyrok nie jest wiążący dla sądów administracyjnych. Stosownie bowiem do wymienionego przepisu wiążące dla sądu administracyjnego są jedynie prawomocne wyroki karne skazujące. Wyrok na który wskazał skarżący nie jest wyrokiem skazującym, zatem nawet jeśli stał się prawomocny, to dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie jest wiążący. Nadto okoliczność, czy sprzedaż samochodów przez skarżącego stanowiła działalność gospodarczą, nie ma, zdaniem Sądu, znaczenia dla rozstrzygnięcia o obowiązkach w zakresie podatku od towarów i usług za 2003 r. Analiza przywołanego na wstępie niniejszych rozważań przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o VATiAK prowadzi wszak do wniosku, że status podatnika podatku od towarów i usług nie jest uzależniony od tego, czy podmiot wykonujący czynności opodatkowane czyni to w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2000r., I SA/Lu 1256/98, Lex nr 42906). Z tej przyczyny dokonana przez organy podatkowe ocena w zakresie zakwalifikowania działań podatnika jako działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), była zbędna dla ustalenia, czy skarżący jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Ustawa o VATiAK nie zawęża również kręgu podatników podatku od towarów i usług do osób wykonujących czynności opodatkowane zawodowo, tj. w sposób zorganizowany, stały, powtarzalny, w celu osiągnięcia zysku. Należy zgodzić się z tezą strony skarżącej, iż z reguły podatnikami podatku od towarów i usług są podmioty wykonujące działalność gospodarczą – wykonujące czynności podlegające opodatkowaniu w sposób powtarzalny (częstotliwie jak określa to ustawa o VAT) i dla osiągnięcia zysku. Strona skarżąca zdaje się jednak nie dostrzegać, iż cytowany powyżej art. 5 ust. 1 ustawy o VATiAK zalicza do podatników również osoby, które dokonały jednorazowo sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Z powyższego wynika, że o ile wykonywanie działalności gospodarczej zasadniczo przesądza, że dany podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, o tyle wykonywanie czynności opodatkowanych przez podatnika nie musi przybierać formy profesjonalnego obrotu gospodarczego (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FSK 579/06 (niepubl. dostępny w CBOIS). Podkreślić przy tym należy, że omawiany przepis "milczy" – nie uzależnia posiadania statusu podatnika od wyniku ekonomicznego wykonywanych czynności opodatkowanych. Innymi słowy niezależnie od tego, czy podmiot wykonujący czynności opodatkowane działał z zamiarem osiągnięcia zysku i czy ów zysk osiągnął, podmiot który czynności tych dokonał jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Skoro zatem ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT definiując pojęcie podatnika nie posłużył się kryterium zysku, to jako nieuzasadniony należy ocenić zarzut strony skarżącej, iż skoro skarżący nie osiągnął zysku ze sprzedaży samochodów, to nie dokonywał sprzedaży tych samochodów jako podatnik towarów i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu przyznano zaś na podstawie art. 250 p.p.s.a.. t.n.