I SA/Łd 94/17

Dnia 14 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi J. M. – P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...]. określającej J. M.-P. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnych miesiącach oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług, za miesiące od kwietnia do grudnia 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania oraz ustalenia dotyczące nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku za wskazane wyżej okresy rozliczeniowe. Podał m.in., że głównym przedmiotem działalności J. M.-P. są usługi fryzjerstwa oraz zabiegi kosmetyczne. Od 2009 r. podatniczka prowadzi również działalność handlową poza terytorium kraju. Poczynione ustalenia wykazały w rozliczeniach podatku od towarów i usług (dokonanych w ramach deklaracji korygujących złożonych przez podatniczkę w dniu 18 lipca 2014 r.) następujące nieprawidłowości: 1. Niezasadne uwzględnienie (zwiększenie) w rozliczeniu korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2013 r. podatku naliczonego w kwocie 844 zł dotyczącego nabycia środka trwałego (samochodu osobowego Skoda Octavia) zakupionego przed dniem dokonania zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług (13 maja 2009 r.) – według faktury VAT z dnia [...]. nr [...] - wartość netto 31.967,21 zł, podatek VAT 7.032,78 zł. Kwota 844 zł stanowi 1/5 kwoty podatku naliczonego przy nabyciu, tj. 7032,78 zł x 60% = 4219,67 zł. Mając na względzie obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne, tj. art. 91 ust. 1-3, ust. 7-7a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. powoływanej dalej w skrócie "p.t.u.") organy podatkowe stwierdziły, że powyższa korekta podatku naliczonego powinna być dokonana w rozliczeniu za styczeń 2014 r.; 2. Ujęcie w lipcu 2013 r. podatku naliczonego związanego z nabyciem usług od kontrahenta ze Szwajcarii (A AG, A. 87, CH-60005 L.) z tytułu dzierżawy stoiska w okresie 26 kwietnia 2013 r. - 5 maja 2013 r. według faktur: z dnia [...]. nr [...] (wartość 2430 CHF, po przeliczeniu wykazano w fakturze VAT wewnętrznej z dnia [...]. nr [...]: wartość netto - 8186,91 zł, podatek VAT według stawki 23% - 1.882,99 zł); z dnia [...]. nr [...] (wartość 464,40 CHF, po przeliczeniu wykazano w fakturze VAT wewnętrznej z dnia [...]. nr [...]: wartość netto – 1.576,64 zł, podatek VAT według stawki 23% - 362,63 zł). Na ww. fakturach wskazano nabywcę B (Frau A. B.), B. 88, PL [...] Ł. Organy podatkowe oceniły, że skoro usługa została zakończona w dniu 5 maja 2013 r. jak również zapłata za usługę została dokonana w dniu 4 maja 2013 r., to kwoty wynikające z ww. faktur VAT wewnętrznych (łącznie: wartość netto – 9.763,55 zł, podatek VAT 2.245,62 zł) winny być wykazane w rejestrach sprzedaży i nabycia VAT za maj 2013 r. i rozliczone w korekcie deklaracji VAT-7 za maj 2013 r. po stronie podatku należnego jako import usług oraz po stronie podatku naliczonego - w nabyciu towarów i usług pozostałych. 3. Nieuwzględnienie w rejestrach oraz złożonych deklaracjach korygujących faktur dotyczących nabyć usług (opłat związanych z dzierżawą stoisk), wystawionych przez kontrahenta z Austrii – B GbH, C. 1, 6854 D., O. (faktura z dnia [...]. nr [...] na wartość 99,90 EUR dotycząca opłaty za stoisko dzierżawione w okresie od 4 do 7 kwietnia 2013 r. - do ww. faktury strona przedłożyła dokument korygujący z dnia 18 czerwca 2013 r. nr 51560 na kwotę zmniejszającą (-) 99,90 EUR; faktura z dnia [...]. nr [...] na wartość 66,60 EUR dotycząca usług zabudowy ścianki na stoisku dzierżawionym w okresie od 4 do 7 kwietnia 2013 r.; faktura z dnia [...]. nr [...] na kwotę 658,20 EUR dotycząca usług opłaty za stoisko oraz opłaty administracyjnej i zabudowy ścianki na stoisku dzierżawionym w okresie od 4 do 8 września 2013 r. - do ww. faktury podatniczka przedłożyła fakturę korygującą z dnia [...]. nr [...] na wartość zmniejszającą (-) 84,00 EUR) oraz kontrahenta z Niemiec C GmbH, D. 26, 65-D-30026 H. (faktura z dnia [...] nr [...] na kwotę 1.385,70 EUR dotycząca opłaty za dzierżawę stoiska i media w okresie od 12 do 20 października 2013 r.; faktura z dnia [...]. nr [...] na wartość 53,78 EUR dotycząca opłat związanych z dzierżawą stoiska w ww. okresie). Na ww. fakturach jako nabywca wskazana jest firma: A , ul. B. 88, [...] Ł. - POLEN, NIP [...]. Zdaniem organów podatkowych wartości wynikające z tych dokumentów powinny zostać wykazane w rozliczeniach za kwiecień, czerwiec, lipiec sierpień i październik 2013 r. - po stronie podatku należnego (jako import usług) oraz podatku naliczonego (jako nabycie towarów i usług pozostałych). Organ podatkowy stwierdził, że nieprawidłowości wskazane w pkt 2 i 3 spowodowane zostały naruszeniem regulacji zawartych w art. 19 ust. 19a, art. 29 ust. 17, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 4 lit. a, ust. 10 pkt 2, a także art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. 4. W kwietniu 2013 r. podatniczka dokonała nabycia od francuskiego kontrahenta - D., 13-15 rue des E., 93150 L., FR [...] - preparatów do depilacji według faktur z dnia [...]r. nr [...] na wartość 2708,44 EUR i nr [...] na wartość 296,64 EUR. Na ww. fakturach wskazano nabywcę A, B. 88, [...] Ł., Pologne, NIP [...] Kwoty wynikające z ww. faktur zostały rozliczone w korekcie deklaracji VAT-7 za kwiecień 2013 r. jako podatek naliczony (nabycie towarów i usług pozostałych) oraz po stronie podatku należnego jako import usług, powinny zaś być – zdaniem organów podatkowych, rozliczone wyłącznie po stronie podatku należnego jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Ponadto podatniczka przedłożyła do kontroli faktury, które nie zostały uwzględnione w rejestrach oraz w korektach deklaracji VAT-7 dokumentujące nabycie towarów w postaci słodyczy oraz materiałów kosmetycznych do depilacji od unijnych kontrahentów: - włoskich - E s.r.l, Via F., 46, 12045 F. (CN), Włochy, NIP [...] (faktury z dnia [...]. nr [...], z dnia [...]. nr [...], z dnia [...]. nr [...]); F s.r.l., Via G. 63, 12011 B. S, D. (CN), Włochy, NIP [...] (faktury z dnia [...]. nr [...], z dnia [...]. nr [...]); G, Via H. 76/E - 12010 C. (CN), [...] (faktury z dnia [...]. nr [...], z dnia [...]. nr [...]) - na ww. fakturach jako nabywca wskazana jest firma i adres skarżącej w Polsce oraz polski numer identyfikacji podatkowej; - francuskich - D, 13-15 rue E., 93150 Le B., NIP [...] (faktura z dnia [...]. nr [...]): H, 13/15 rue E.1, 93-150 Le B., NIP [...] (faktura z dnia [...]. nr [...]) – na ww. fakturach jako nabywca wskazana jest firma i adres skarżącej w Polsce oraz polski numer identyfikacji podatkowej. Podatniczka z tytułu nabycia towarów od ww. kontrahentów nie złożyła do urzędu skarbowego informacji podsumowujących za III i IV kwartał 2013 r. Na okoliczność nabywania towarów i ich sprzedaży poza terytorium kraju w dniu 17 listopada 2014 r. przedłożyła oświadczenie z dnia 31 października 2014 r., z którego wynika, że materiały kosmetyczne do depilacji kupione we Francji i słodycze kupione we Włoszech przewiozła własnym transportem do Niemiec, Austrii i Szwajcarii i tam sprzedawała. Należny podatek VAT uiściła w Austrii i Niemczech. Towar nie przekroczył granicy RP. W ocenie organów podatkowych towary udokumentowane ww. fakturami winny być opodatkowane na terytorium kraju, wyłącznie po stronie podatku należnego jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z uwagi na to, że: - wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów zostały udokumentowane fakturami, do których podatniczka jako nabywca podała polski numer przyznany dla transakcji wewnątrzwspólnotowych; - informacja zawarta w ww. oświadczeniu strony wskazuje, że towar nie przekroczył granicy RP; - nie okazano potwierdzenia, że zakupiony towar udokumentowany ww. fakturami dla celów wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów został opodatkowany na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdowały się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu; - podatniczka pomimo wielokrotnych wezwań organu podatkowego nie przedłożyła oryginałów dokumentów złożonych w postępowaniu odwoławczym przy piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. wraz z urzędowym tłumaczeniem na język polski dokumentów obcojęzycznych oraz rozliczenia ilości i wartości faktycznej sprzedaży towarów zakupionych w kwietniu i we wrześniu 2013 r. we Francji i sprzedanych w Szwajcarii. Podatniczka w korekcie deklaracji VAT-7 za kwiecień 2013 r. wykazała dostawę towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju w kwocie 7.336 zł. Ustalenia wykazały, że sprzedaży tej dokonywano na targowiskach poza granicami RP (terytorium UE). Z uwagi, że nabycie tych towarów również nastąpiło poza terytorium kraju i podatniczce nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, wartość dostawy od wykazanej sprzedaży nie podlega uwzględnieniu w deklaracji VAT-7. 6. Strona nie przedłożyła paragonów z kasy rejestrującej. Wyjaśniła, że paragony zaginęły podczas remontu. Organy podatkowe oceniły, że strona naruszyła art. 111 ust. 3a pkt 6, art. 112 p.t.u., a także z § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2013 r., poz. 363). W skardze na decyzję organu odwoławczego podatniczka zarzuciła ogólnie naruszenie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania podatkowego oraz ustawy o podatku od towarów i usług. Zarzuciła, że organ odwoławczy zaaprobował naruszenie przez organ pierwszej instancji obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej organy podatkowe naruszyły przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ oceniły, że transakcje dokonywane przez skarżącą za granicą Polski (nabycie towarów we Francji i Włoszech i sprzedaż w Niemczech i Szwajcarii) w wyniku których towar nie był przywożony na terytorium kraju, winny być rozliczone w Polsce. Zdaniem skarżącej również w przypadku pozostałych stwierdzonych przez organy uchybień nie doszło do naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 23 maja 2017 r. na rozprawie, ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik złożył wniosek o przeprowadzenie przez sąd dowodu z dokumentów. Pełnomocnik oświadczył, że część ze złożonych dokumentów została sporządzona w języku francuskim i niemieckim, wobec czego wnosi o udzielenie terminu w celu ich przetłumaczenia. Sąd przychylił się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej i odroczył rozprawę, wyznaczając kolejny termin na dzień 14 czerwca 2017 r. W dniu 7 czerwca 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył kolejny wniosek dowodowy, którego treść w znacznej części pokrywa się z treścią poprzedniego wniosku. Do wniosku dołączono fotokopie dokumentów (m.in. faktur) wraz z tłumaczeniami. W dniu 9 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. złożył pismo procesowe, w którym wniósł o oddalenie wniosku dowodowego, wskazując m.in. że od 31 października 2014 r. strona miała wystarczająco dużo czasu na złożenie dokumentów wraz z tłumaczeniem na język polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności odnieść się należy do kwestii naruszenia norm proceduralnych wynikających z ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej "o.p."(tekst jedn. Dz.U.2017.201 ze zm.), albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Rozważenia wymaga zatem czy organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia, czy dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów skarżąca dokonała rozliczenia podatku VAT w państwie członkowskim, na terenie którego towary znajdowały się w momencie ich wysyłki lub transportu. Przypomnieć tu należy, że zgodnie z art.9 ust.1 p.t.u. przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Przepis ten ma zastosowanie do będących nabywcami podatników, o których mowa w art. 15, lub podatników podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej tych podatników (art.9 ust.2 pkt.1a p.t.u.). Skarżąca podała do faktur dokumentujących wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów numer przyznany dla transakcji wewnątrzwspólnotowych to jest NIP [...]. Nabywała towar od kontrahentów: francuskiego, włoskiego i niemieckiego, a nabyte towary sprzedała, jak wyjaśniła, na targowiskach państw członkowskich i w Szwajcarii. Podkreślenia wymaga, że organ uznał wyjaśnienia skarżącej dotyczące nieprawidłowości w zakresie transakcji dotyczących nabycia towarów we Francji i ich sprzedaży w Szwajcarii i stwierdził, że transakcje te nie mają wpływu na rozliczenie podatku VAT za okresy objęte zaskarżoną decyzją. W postępowaniu podatkowym nie dokonano jednak ustaleń potwierdzających, że skarżąca opłaciła podatek VAT w Niemczech i w Austrii od sprzedanych tam towarów zakupionych przez skarżącą we Francji i we Włoszech i przetransportowanych bezpośrednio do Niemiec i Austrii i to z przyczyn leżących po stronie skarżącej. Skarżąca przedstawiła dokumenty obcojęzyczne potwierdzające w jej ocenie fakt zapłaty podatku we wskazanych krajach członkowskich. Mimo wielokrotnych monitów ze strony organów nie przedłożyła jednak tych dokumentów w tłumaczeniu na język polski. Organ nie wziął więc pod uwagę tych dokumentów i uznał, że towary których nabycie udokumentowane zostało fakturami kontrahentów skarżącej z Francji i Włoch, powinny być opodatkowane na terytorium kraju wyłącznie po stronie podatku należnego, jako wspólnotowe nabycie towarów. Brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organów w tym stanie faktycznym. Wprawdzie artykuły 122 i 187 §1 O.p. statuują zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, oznaczającą obowiązek organu podatkowego do zgromadzenia dowodów, co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Powołana zasada uważana jest za naczelną zasadę postępowania administracyjnego, w tym także podatkowego. Z zasady tej wynika obowiązek organu podatkowego do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz. Podkreślić należy, że realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, a prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Skoro jednak organ podatkowy podejmuje wszelkie działania do zgromadzenia dowodów, co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a strona dowodów takich nie dostarcza mimo wielokrotnych wezwań organu i mimo możliwości ich dostarczenia, to nie można zarzucić organowi niewypełnienia obowiązku zgromadzenia dowodów, co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu, który w tej sprawie mógł przedstawić tylko podatnik. Dowodem takim nie mogły być dokumenty w brzmieniu obcojęzycznym. Dokonywanie ustaleń dowodowych na podstawie obcojęzycznych dokumentów nie przetłumaczonych na język polski mogło prowadzić do naruszenia art.121, art.122, art.180 § 1 art.187 § 1 O.p. w zw. z art. 4 pkt.3 i art.5 ust.1 ustawy z dnia 7.10.1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz.U.2011.43.224 ze zm.). Zgodnie z art.4 pkt.3 ustawy o języku polskim język polski jest językiem urzędowym terenowych organów administracji publicznej. Z art.5 ust.1 i ust.2 wynika natomiast, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. Nie zastosowanie się do wezwań o przetłumaczenie dowodów obcojęzycznych na język polski słusznie skutkowało nie wzięciem przez organy podatkowe tych dowodów pod uwagę, przy ocenie stanu faktycznego sprawy w świetle przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do stanowiska organu w kontekście zarzutów skargi i prowadzonego postępowania Sąd stwierdza, że organ odwoławczy słusznie uznał za niezasadne zwiększenie w rozliczeniu korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2013 r. podatku naliczonego w kwocie 844 zł, dotyczącego nabycia środka trwałego (samochodu osobowego Skoda Octavia) zakupionego przed dniem dokonania zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług (13 maja 2009 r.) – według faktury VAT z dnia [...]. nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1-3 i ust. 7-7a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. powoływanej dalej w skrócie "p.t.u.") powyższa korekta podatku naliczonego powinna być dokonana w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, to jest w rozliczeniu za styczeń 2014 r. Zasadne jest też w ustalonym stanie faktycznym sprawy stanowisko organu, że strona niewłaściwie ujęła w fakturach wewnętrznych z lipca 2013 r. podatek naliczony związany z nabyciem usług od kontrahenta ze Szwajcarii (A1 AG, A. 87, [...] L.) z tytułu dzierżawy stoiska w okresie 26 kwietnia 2013 r. - 5 maja 2013 r. według faktur: z dnia [...] r. i z dnia [...], na których wskazano nabywcę A (Frau A. B.), B. 88, [...] Ł.. Skoro usługa została zakończona w dniu 5 maja 2013 r. jak również zapłata za usługę została dokonana w dniu 4 maja 2013 r., to kwoty wynikające z faktur VAT wewnętrznych (łącznie: wartość netto – 9.763,55 zł, podatek VAT 2.245,62 zł) winny być wykazane w rejestrach sprzedaży i nabycia VAT za maj 2013 r. i rozliczone w korekcie deklaracji VAT-7 za maj 2013 r. po stronie podatku należnego jako import usług oraz po stronie podatku naliczonego - w nabyciu towarów i usług pozostałych. Strona powinna także uwzględnić w rejestrach oraz złożonych deklaracjach korygujących faktury dotyczące nabyć usług (opłat związanych z dzierżawą stoisk), wystawionych przez kontrahenta z Austrii - B GmbH, C. 1, 6854 D., O. w okresach od 4 do 8 kwietnia 2013 r i od 4 do 8 warześnia 2013 r. oraz kontrahenta z Niemiec C GmbH, D. 26, [...] H. w okresie od 12 do 20 października 2013 r. Na fakturach wystawionych przez tych kontrahentów wskazana jest także jako nabywca firma: A, ul. B. 88, [...] Ł. - POLEN, NIP [...]. Kwoty wynikające z tych faktur powinny zostać wykazane w rozliczeniach za kwiecień, czerwiec, lipiec sierpień i październik 2013 r. - po stronie podatku należnego (jako import usług) oraz podatku naliczonego (jako nabycie towarów i usług pozostałych). Powyższe znajduje uzasadnienie w treści art.19 ust.1 art. art. 29 ust. 17, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 4 lit. a, ust. 10 pkt 2, a także art. 109 ust. 3 p.t.u. Z powołanych przepisów wynika, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest ich usługobiorca. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Prawo to w przypadkach, o których mowa w: ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d -powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem, że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek. Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, art. 134 oraz art. 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Strona nie stosowała się do tych regulacji. Podkreślić tu należy, że strona nie wykazała, że od tych transakcji uregulowała podatek za granicą. Podatniczka przedłożyła także do kontroli faktury, które nie zostały uwzględnione w rejestrach oraz w korektach deklaracji VAT-7 dokumentujące nabycie towarów w postaci słodyczy oraz materiałów kosmetycznych do depilacji od unijnych kontrahentów włoskich i francuskich. Na fakturach tych jako nabywca wskazana jest firma i adres skarżącej w Polsce oraz polski numer identyfikacji podatkowej. Podatniczka z tytułu nabycia towarów od ww. kontrahentów nie złożyła do urzędu skarbowego informacji podsumowujących za III i IV kwartał 2013 r. W odniesieniu do tej kwestii sąd akceptuje tezę organu, iż doszło do naruszenia powołanych przez organy przepisów ustawy o VAT, i że kwoty podatku wynikające z faktur wystawionych przez podmiot francuski powinny być wykazane w rozliczeniu podatku należnego jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Brak jest bowiem dowodów, iż transakcje te zostały opodatkowane na terytorium kraju, na którym towary znajdowały się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, a strona oświadczyła ,że towar z owych faktur nie przekroczył granicy Polski. Jak ustaliły organy strona nie przedłożyła także paragonów z kasy fiskalnej twierdząc, że zaginęły. W tym miejscu przypomnieć należy, że obowiązek ich przechowywania wynika z prawidłowo powołanych przez organy przepisów podatkowych, i to przez czas do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ( art. 70 §1 OP. , art. 86 § 1 Op. oraz art. 111 ust. 3a pkt 6 i art. 112 ustawy o VAT) . Decyzja o wydrukowaniu paragonów z pamięci komputera należała do strony. Ustawodawca nie przewidział dla konkretnych zdarzeń o skutkach podatkowych z jakimi spotyka się podatnik – przedsiębiorca w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej , takich regulacji procesowych, które nakładałyby na organy obowiązek uprzedniego wezwania podatnika do określonego zachowania, z pouczeniem o negatywnych skutkach z nich wynikających w przypadku nie zastosowania się do nich. Odnosząc się do wniosku zgłoszonego przez skarżącą w trybie art.106 § 3 p.p.s.a. na podstawie którego domagała się przeprowadzenia dowodów z załączonych dokumentów, które mają wskazywać na brak poprawność zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził brak podstaw do jego uwzględnienia. Art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi , że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na tle tej regulacji wskazuje się w orzecznictwie, że celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. (wyrok NSA z 3.12.2013 r., sygn. akt I OSK 3082/12. LEX nr 1455417). W postępowaniu sądowo-administracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ze względu na kontrolne funkcje sądu administracyjnego sąd może dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Sąd nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc – nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego. (wyrok NSA z 7.6.2013 r., sygn. akt II GSK 2251/11. LEX nr 1356306). Ponadto, zauważyć należy, że orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. ( por. wyrok NSA z 4 marca 2015 r. sygn.. akt II FSK 1935/13 ). Tymczasem jak wynika z załączonych do wniosku dokumentów strona skarżąca zmierza do ustalenia stanu faktycznego na co wskazuje ich treść, co jest niedopuszczalne w oparciu o cytowany przepis p.p.s.a. Wyrazem są dowody mające zaświadczać o uregulowaniu należnego podatku z tytułu zawartych transakcji przeprowadzonymi poza granicami kraju, w których stroną była skarżąca . Istotne jest to, jak już wcześniej wskazano, że strona była wielokrotnie wzywana do przedstawiania dowodów, które miały wpływ na rozliczenie podatku VAT. Z tej możliwości nie skorzystała. Z tej perspektywy złożony wniosek nie dotyczy dowodów uzupełniających z dokumentów ale dowodów o charakterze podstawowym i nie może być uwzględniony w oparciu o § 3 art.106 p.p.s.a. Przechodząc do zarzutu opartego na nieuwzględnieniu w niniejszej sprawie stanowiska organu zawartego w wydanej dla strony indywidualnej interpretacja prawa podatkowego z [...]. zauważyć należy, że interpretacja jest wypowiedzią na tle przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego ( zdarzenia przyszłego) wraz z własną jego prawną oceną ( stanowiskiem) , które jest analizowane przez aparat podatkowy. Z tego punktu widzenia nie jest trafny zarzut nie uwzględnienia rzeczonej interpretacji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy albowiem organ był związany przedstawionym stanem faktycznym, z którego wynikało, że firma wnioskodawczyni regulowała podatek od transakcji zawieranych poza granicami kraju, w Niemczech i Austrii, gdzie jak przedstawiono, jest zarejestrowana dla potrzeb tego podatku, a towar nigdy nie przekraczał granicy Polski. Prawidłowo w akcie tym stwierdzono, że w takiej sytuacji transakcje te nie spełniają warunku uznania ich za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz wewnątrzwspólnotowe nabycie na terytorium Polski. W konsekwencji sprzedaż taka, jak słusznie wskazano w interpretacji, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. Tymczasem w niniejszej sprawie strona nie wykazała, że doszło do uregulowania podatku od transakcji zrealizowanych poza granicami kraju w innych państwach, pomimo, że na fakt ten się powoływała. Stad też wydany akt w postaci cytowanej interpretacji nie mógł mieć wpływu na kierunek orzekania w tej sprawie. W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., po. 270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji. dc.