I SA/Łd 990/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP:[...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 18 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga A. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...]r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 21 lutego 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sprzeciw od tego postanowienia został odrzucony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 4 lipca 2018 r. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FZ 560/18. Zarządzeniem z 13 września 2018 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał ponownie stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego. Powyższe wezwanie doręczono 25 września 2018 r. W odpowiedzi strona złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. W myśl art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.). W tym miejscu zauważyć należy, że ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, złożony po prawomocnym rozpoznaniu wcześniejszego wniosku w tym samym przedmiocie, nie przerywa terminu do uiszczenia opłaty sądowej, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę. Ponowne rozstrzyganie w przedmiocie prawa pomocy jest zatem dopuszczalne, ale możliwe tylko w sytuacji powołania przez stronę takich okoliczności, które powstały (wyszły na jaw) później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. Jagielska, Jagielski, Gołaszewski, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, str. 775 i 777 oraz powołane tam orzecznictwo). Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie – skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (por. postanowienia NSA z 19 lutego 2010 r., II FSK 621/09 oraz z 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. W piśmie przewodnim do wezwania Sąd poinformował stronę, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie tamuje biegu terminu do uiszczenia wpisu. Pomimo tak sformułowanego wezwania, skarżąca nie uiściła wpisu. Wystąpiła natomiast po raz kolejny o przyznanie prawa pomocy w tym samym co poprzednio zakresie. Analiza treści ponownego żądania prowadzi do wniosku, że nie nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej. Z lapidarnej treści obu wniosków wynika, że podatnik nie prowadzi już działalności gospodarczej, nie posiada majątku ani jakichkolwiek przychodów. W konsekwencji, skoro skarżąca spółka nie uiściła wpisu od skargi w wyznaczonym przez sąd terminie, a nie zachodziły okoliczności sprawiające, że wezwanie do uiszczenia wpisu utraciło swoją aktualność, Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. AKE.