I SA/Łd 998/08

Dnia 6 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 roku sprawy ze skargi F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązań podatkowych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i leśnym na 2008 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić doradcy podatkowemu A. K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych plus należny podatek od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia[...] nr[...]utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia[...] znak[...] ustalającą F.M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i leśnym za 2008r. w kwocie 19,00 zł. W uzasadnieniu decyzji powołało przepis art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 136, poz. 969 ze zm), wywodząc, iż osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Na F.M. jako właścicielu gospodarstwa rolnego i lasu ciążył, zdaniem organu odwoławczego, obowiązek podatkowy w podatku rolnym i leśnym, co oznaczało, iż wyżej wymieniony podatek należy pobierać w formie łącznego zobowiązania podatkowego. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów wynikało bowiem, według tego organu, iż F.M. jest właścicielem użytków rolnych oraz lasu położonych w O. N. i O. S. (obręb 3 i 4) o łącznej powierzchni odpowiednio 2,700 ha (0,6590 przeliczeniowych) oraz 0,2100 ha. Dalej organ odwoławczy zauważył, iż podstawę opodatkowania w podatku rolnym dla gruntów gospodarstwa rolnego stanowi, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a stawkę podatku od hektara przeliczeniowego ustala się w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy jako równowartość pieniężną 2,5 q żyta, obliczoną według średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę skupu za pierwsze trzy kwartały roku 2007 podał Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w komunikacie z dnia 17 października 2007r. (MP Nr 77, poz. 831) i wynosiła ona 58,29 zł za 1 q żyta. To zaś oznaczało, iż w 2008r. podstawowa stawka podatku rolnego od 1 ha przeliczeniowego gruntów winna wynosić 145,725 zł (58,29x2,5). Jednakże na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku rolnym rada gminy była upoważniona do obniżenia cen skupu, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy. Z uprawnienia tego Rada Gminy S. skorzystała, podejmując w dniu 15 listopada 2007r. uchwałę nr [...], w której ustaliła jako podstawę naliczenia podatku rolnego w 2008r. cenę skupu 1q żyta w kwocie 40 zł, co oznacza, iż stawka podatku od 1ha przeliczeniowego w tej Gminie w 2008r. wynosiła 100zł (40x2,5). W konsekwencji tej stawki podatek rolny od gruntów gospodarstwa rolnego skarżącego wyniósł, zdaniem organu odwoławczego, w 2008r. – 12 zł, przy czym do opodatkowania przyjęto z uwagi na zwolnienie z tego podatku na podstawie art. 12 tej ustawy powierzchnię 0,3600ha, co stanowiło 0,1150ha przeliczeniowych i 11,50 zł (0,1150ha x 100 zł/ha). Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż podstawę opodatkowania w podatku leśnym stanowił art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.), w myśl którego podstawę opodatkowania stanowiła powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Stawkę podatku leśnego ustala się zgodnie art. 4 ust. 1 tej ustawy jako równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę sprzedaży drewna za trzy pierwsze kwartały 2007r. podał Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w komunikacie z dnia 22 października 2007r. (M.P. Nr 79, poz. 864) i wynosiła ona 147,28 zł za 1m³. Uwzględniając zatem tą stawkę (0,2201m³ x 147,28 zł/1m³ = 32,4016 zł) oraz powierzchnię lasu, będącego własnością skarżącego podatek leśny za 2008r. wynosił 7 zł (0,2100hax32,4016 zł=6,80 zł). Zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał za nie zasługujące na uwzględnienie, stawka podatku rolnego przyjęta w decyzji pierwszoinstancyjnej jest bowiem prawidłowa, organy uwzględniły obniżoną przez Radę Gminy S. stawkę w podatku rolnym, przy czym bez znaczenia jest podnoszona przez stronę okoliczność, iż stawka w 2007r. była niższa niż w 2008r. Zdaniem tego organu, decyzja w sprawie wymiaru podatku nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany, co oznacza, iż organ podatkowy dokonując wymiaru podatku obowiązany był stosować określone przepisy prawa bez prawa do wyboru skutku ich zastosowania. Podniósł też, iż organ nie może zaniechać wymierzania podatku, czy też dowolnie obniżyć jego wysokość, kierując się trudną sytuacją materialną czy zdrowotną podatnika. W skardze na powyższą decyzję F.M. podniósł, iż Rada Gminy S. przyjęła "ustawę 15.11.2007 ustalającą podstawę naliczania podatku rolnego 2008r.". W roku 2008 wszystko zdrożało, np. olej opałowy, gaz, światło, żywność, węgiel, drewno, zboże, ziemniaki. Stwierdził, iż SKO w S. uznało, iż "należy przyjąć poziom 0,3600ha, reszta gruntów zwolniona od podatku, lecz zobowiązanie podatku nie zostało zmniejszone. Dalej wskazał wynagrodzenie radnych w gminie S. i innych gminach. W złożonym zaś w dniu 13 sierpnia 2008r. piśmie procesowym skarżący stwierdził, iż Wójt Gminy S. "wykonywał chodniki, które winny być odliczone od gruntów posiadanych", z nakazu płatniczego nie wynika natomiast, by tę okoliczność uwzględniono. Podniósł też, iż obecnie wymiary działki wynoszą 20 x1,5m. Zauważył nadto, iż była wykonywana melioracja. W piśmie procesowym z dnia 21 października 2008r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik w osobie doradcy podatkowego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania, tj. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 67a § 1, art. 122, art. 233 § 1 pkt 2, art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. z 2005r., Nr 165, poz. 1371 poprzez błędną ich wykładnię w wyniku czego SKO wydało decyzje nie będąc do tego upoważnione, oraz naruszenie art. 122 Ordynacji w zw. z art. 210 oraz art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku rolnym poprzez błędną interpretację. Uzasadniając powyższe żądania stwierdził, iż organ odwoławczy niewłaściwie odczytał składane przez skarżącego wnioski, a w konsekwencji wydał błędne decyzje nie odnoszące się do treści tych wniosków. Zdaniem pełnomocnika, wskazywanie przez skarżącego w toku postępowania na trudną sytuację materialną i zły stan zdrowia świadczyło, iż skarżący w istocie żądał zastosowania w sprawie ulgi podatkowej. Skoro zatem SKO nie było uprawnione do rozpoznania tego żądania, obowiązane było przekazać sprawę do organu właściwego, a to oznacza, iż sprawę rozpoznał organ niewłaściwy i zaskarżona decyzja winna być uznana za nieważną. Zachodzi wszak przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji. Podniósł nadto, iż pewna bezradność skarżącego, widoczna w składanych przez niego pismach, powinna być dla organów podatkowych sygnałem do dokładnego i wszechstronnego rozpoznania sprawy. W opinii pełnomocnika, organy podatkowe rozpoznając niniejszą sprawę pominęły też podnoszoną przez podatnika okoliczność wykonania melioracji, a w konsekwencji nie zastosowały zwolnienia z art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku rolnym. W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieni u zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując na podstawie załączonych akt administracyjnych w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez F.M. decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, w sprawie doszło bowiem do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), zwanej dalej Op. Stosownie do powołanych przepisów, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyrażona w powołanych przepisach zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. W myśl tej zasady, ustalenie stanu faktycznego, tj. faktów zgodnie z rzeczywistością, a także prawidłowa ocena prawna prawotwórczych faktów, jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA W-wa z dnia 26 pażdziernika 2005r., I FSK 188/05, LEX nr 173261, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 marca 2005r., I SA/Bk 30/05, LEX nr 187925). Prawidłową decyzję organ podatkowy może zatem podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym, zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego. Niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie może zatem służyć prawidłowej jego subsumcji do odpowiednich norm prawa materialnego (por. wyrok NSA W-wa z dnia 22 lutego 2005r., FSK 1444/04, PP 2006/6/53). W konsekwencji sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007r., III SA/Wa 1047/06, LEX nr 336721). Analiza powołanych przepisów prowadzi nadto do wniosku, iż inicjatywa do zbierania materiałów dowodowych, a więc obowiązek udowodnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów spoczywa na organie podatkowym, chyba że przepisy szczególne obowiązek ten przenoszą na stronę postępowania. Organ podatkowy musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych by wydać stosowne orzeczenie (por. wyrok NSA W-wa z dnia 11 października 2005r., FSK 2326/04, POP 2006/5/79, wyrok NSA W-wa z dnia 16 czerwca 2005r., FSK 2488/04, LEX nr 173207). Wbrew powołanym przepisom organ odwoławczy, utrzymując w niniejszej sprawie w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, oparł się, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na danych nie znajdujących potwierdzenia w załączonych do skargi aktach administracyjnych. Odwołał się bowiem do ewidencji gruntów, której brak w załączonych aktach, do obliczenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego przyjął zaś, jak się wydaje, dane podane przez samego skarżącego, w dodatku zawarte w informacji o gruntach i lasach z dnia 07 maja 2003r. Nie można jednak wykluczyć, iż dane te w roku 2008r. mogły stracić swoją aktualność chociażby wskutek wskazywanej przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego melioracji. Nie powołanie tej okoliczności przed organami podatkowymi nie usprawiedliwia naruszenia przez te organy prawa procesowego w niniejszej sprawie, stosownie bowiem do powołanych wyżej przepisów, obowiązane one były uwzględnić znane im z urzędu okoliczności faktyczne mające wpływ na wynik sprawy, w tym podnoszoną przez stronę skarżącą w piśmie procesowym z dnia 13 sierpnia 2008r. przed Sądem okoliczność melioracji czy wykonywania chodników zmniejszających powierzchnie gruntów rolnych. Nie sposób też przyjąć, iż organy podatkowe nie posiadały wiedzy czy nie mogły jej posiąść o okolicznościach faktycznych o charakterze prawnopodatkowym zaistniałych na terenie objętym ich właściwością miejscową, zwłaszcza w tak małej gminie jak S.. Istotne znaczenia dla przyjętego przez Sąd w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w sprawie legalności zaskarżonej decyzji ma też nie wynikająca w żaden sposób z akt sprawy okoliczność przyjętego przez organ podatkowy do wyliczenia podatku rolnego okręgu podatkowego, do którego zaliczana jest Gmina S.. Ma to istotne znaczenie bowiem wysokość podatku rolnego dla gruntów gospodarstw rolnych, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zależy od czynników, tj. ha przeliczeniowy oraz okręg podatkowy, do którego należy dana gmina. Stosownie bowiem do przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Istotne jest także to, iż ustawodawca w ust. 4 tegoż przepisu ustalił 4 okręgi podatkowe, do których zalicza się gminy oraz miasta w zależności od warunków ekonomicznych i produkcyjno-klimatycznych, zaś w ust. 5 tegoż przepisu w zależności od klasy użytków rolnych i okręgu podatkowego przewidział różne przeliczniki stosowane do przeliczania ha fizycznego gruntu na ha przeliczeniowy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż w przyjętej przez organ podatkowy jako podstawa ustalenia podatku rolnego informacji o gruntach z 2003r. strona skarżąca wskazała grunty orne różnej klasy i różnej powierzchni, w tym klasy V i VI, podlegające zwolnieniu od opodatkowania podatkiem rolnym. Organy podatkowe obowiązane były więc wykazać w sposób jednoznaczny, do jakiego okręgu podatkowego zaliczane są grunty skarżącego i jaki w związku z tym należy stosować przelicznik, biorąc też pod uwagę klasę tych gruntów. Zauważyć nadto należy, iż organ odwoławczy zastosował, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zwolnienie podatkowe w podatku rolnym na podstawie art. 12 ustawy o podatku rolnym. Nie wskazał jednak okoliczności faktycznych uzasadniających zastosowanie tej ulgi, a mianowicie, czy podstawą zastosowania tej ulgi była okoliczność V i VI klasy części gruntów rolnych, czy też okoliczność wykonanej melioracji, czy jedna i druga. W myśl ust. 1 pkt 1 i 3 powołanego przepisu zwalnia się bowiem od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych; grunty orne, łąki i pastwiska objęte melioracją - w roku, w którym uprawy zostały zniszczone wskutek robót drenarskich. Za chybiony Sąd uznał zarzut pełnomocnika co do zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 1 i 2 Op poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy i niezgodnie z treścią wniosków strony, tj. rozpoznanie odwołania zamiast wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż pismem z dnia 5 marca 2008r., wniesionym z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania, strona skarżąca wyraźnie wskazała, iż wnosi odwołanie od decyzji nr[...], tj. decyzji ustalającej łączne zobowiązanie podatkowe za 2008r., oraz wskazała klasę i powierzchnie gruntów rolnych i leśnych, jak również oświadczyła, iż nie zapłaci podwyżki podatku o 40%. Okoliczności tej nie zmienia, w ocenie Sądu, fakt, iż w toku postępowania międzyinstancyjnego w piśmie z dnia 26 marca 2008r., będącym odpowiedzią na pismo pierwszej instancji o przekazaniu odwołania do organ u odwoławczego oraz na pismo Wójta Gminy S. z dnia 14 stycznia 2008r. informujące publicznie o przystąpieniu do ustalania zobowiązań podatkowych za 2008r. i zapoznaniu się z aktami sprawy w trybie art. 200 Op, strona skarżąca oprócz informacji co do wzrostu cen różnych produktów, oraz wzrostu podatku z 3 do 5 zł, wskazała również swoja trudną sytuację materialną i zdrowotną, potwierdzoną zwolnieniami lekarskimi. Nie można wszak zapominać o tym, iż pismo to zostało złożone w sytuacji gdy wysokość podatku nie została jeszcze ostatecznie ustalona. Tymczasem zastosowanie ulgi podatkowej jest możliwe dopiero wówczas, gdy wysokość zobowiązania nie jest sporna, a więc wówczas gdy decyzja podatkowa stanie się ostateczna. Okoliczność ta wyłącza zatem uznanie spornego pisma, tak jak wnosi pełnomocnik, jako wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej. Podnieść nadto należy, iż w piśmie tym podatnik kwestionuje zasadność przyjętej przez gminę stawki podatkowej na 2008r., skoro wprost w tym piśmie stwierdza, iż w tej kwestii powinno odbyć się zebranie. Ale gdyby nawet nieporadny podatnik taki wniosek złożył w toku postępowania wymiarowego, to nie oznacza to obowiązku organu odwoławczego umorzenia postępowania odwoławczego bez wyraźnego oświadczenia podatnika o cofnięciu odwołania. W załączonych aktach brak takiego oświadczenia. Złożenie w toku postępowania wymiarowego wniosku o udzielenie ulgi podatkowej mogłoby co najwyżej skutkować zastosowaniem przez organ odwoławczy przepisu art. 170 § 1 Op, tj. rozpoznaniem zarzutów odwołania i jednoczesnym przekazaniem wniosku w sprawie ulgi zgodnie z właściwością organowi pierwszej instancji do rozpoznania. Stosownie bowiem do tego przepisu, jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. W konsekwencji organy podatkowe toczyłyby dwa odrębne oparte o różne podstawy materialnoprawne postępowania. Dodatkowo podnieść należy, iż uznanie analizowanego tu zarzutu pełnomocnika skutkowałoby pozbawieniem strony skarżącej uprawnienia do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2008r. W takiej sytuacji organ odwoławczy obowiązany byłby bowiem jedynie do umorzenia postępowania odwoławczego, to zaś byłoby niezgodne, w ocenie Sądu, z wolą strony skarżącej. Nadto organ podatkowy nie posiada uprawnienia do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. Pośrednim dowodem wniesienia przez stronę odwołania nie zaś wniosku o zastosowanie ulgi, jest też wniesiona skarga do sądu administracyjnego, w której strona kwestionuje wyraźnie wymiar podatku, a w której brak jest jakichkolwiek informacji o jej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Także w piśmie procesowym złożonym w Sądzie w dniu 13 sierpnia 2008r. skarżący podnosi okoliczności, mające istotne znaczenie wyłącznie dla sprawy wymiaru podatku. Dla porządku wypada tylko podnieść, iż organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Wójta Gminy S. bez wątpienia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., a to oznacza, iż zarzut nieważności decyzji, jako wydanej przez organ niewłaściwy, jest bezzasadny. Zarzut nie ustosunkowania się przez organy podatkowe do podnoszonej przez podatnika okoliczności wykonania melioracji jest nieuzasadniony, bowiem na tą okoliczność podatnik zwrócił uwagę dopiero w toku postępowania sądowoadministarcyjnego, tj. w piśmie z dnia 13 sierpnia 2008r. To zaś oznacza, iż organy podatkowe w swoich decyzjach nie mogły się nie odnieść do tego zarzutu. Były natomiast obowiązane, co wskazano wyżej, do uwzględnienia z urzędu okoliczności melioracji. Skoro jednak tego zaniechały skargę należało, jak wywodził Sąd w niniejszym uzasadnieniu, uwzględnić. Problematykę wynagrodzenia doradcy podatkowego z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu reguluje art. 250 ppsa oraz przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez doradcę podatkowego (Dz. U. Nr 212, poz. 2075). Wynagrodzenie należało przyznać, strona skarżąca była bowiem reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił, zaś na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez doradcę podatkowego (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) zasądził koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu. P.Pie.