II SA/Łd 1034/15

Dnia 18 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. S., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015r. poz. 199), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." – uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie warsztatu samochodowego wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A nr 18, na działce nr ewid. 457/1 w obrębie [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. zarzuciła, iż planowana inwestycja stanowi znaczną uciążliwość dla mieszkańców osiedla z uwagi na charakter zamierzonej działalności (warsztat samochodowy). W ocenie odwołującej, w tej sprawie nie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa, bowiem warsztat zlokalizowany będzie w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej. Następnie organ odwoławczy, powołując się na treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) – zwanego dalej: "rozporządzeniem" – wyjaśnił zasady ustalania warunków dla nowej zabudowy i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy tej wynika, że w badanym obszarze zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna oraz zabudowa usługowa. W ocenie organu I instancji, to właśnie ten ostatni rodzaj zabudowy przesądza o tym, że planowana inwestycja (warsztat samochodowy) kontynuuje funkcję występującą w obszarze analizowanym. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, pomimo występowania w obszarze analizowanym obiektów realizujących funkcję usługową i handlową (biblioteka, biuro nieruchomości oraz sklep z częściami samochodowymi), to charakter tych usług nie pozwala na stwierdzenie, że planowany warsztat samochodowy kontynuuje funkcję już w tym obszarze realizowaną. Bezspornym jest, zdaniem Kolegium, że dla stwierdzenia kontynuacji funkcji nie jest wystarczające wskazanie, że w obszarze analizy istnieją jakiekolwiek obiekty, realizujące funkcję usługową. Koniecznym jest wykazanie, że obiekty te stanowią przykłady zbliżonej do siebie działalności usługowej. Za takie natomiast, jak już wyżej wskazano, nie można uznać istniejących w sąsiedztwie terenu inwestycji obiektów o odmiennym charakterze od planowanego, takich jak: biblioteka, biuro nieruchomości oraz sklep z częściami samochodowymi. Organ II instancji dodał, że kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Dlatego przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. W ocenie Kolegium, funkcja przypisana warsztatowi samochodowemu nie przystaje do funkcji zabudowy mieszkaniowej na analizowanym terenie i nie daje się z tą funkcją pogodzić. Funkcji mieszkaniowej może wprawdzie towarzyszyć zabudowa uzupełniająca, jak budynki gospodarcze, garaże oraz usługi podstawowe powiązane z tą zabudową, do których jednakże nie należy warsztat samochodowy, niezależnie od deklarowanego przez inwestora zakresu prowadzonych usług motoryzacyjnych. Prowadzenia warsztatu mechaniki pojazdowej z uwagi na jego uciążliwość, nie można bowiem porównywać z funkcjonowaniem opisanych wyżej rodzajów działalności usługowej. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że organ I instancji, dokonując analizy wyznaczonego w sposób prawidłowy obszaru z punku widzenia przesłanki "dobrego sąsiedztwa", wadliwie ustalił, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym. Nie kontynuuje ona bowiem ani nie uzupełnia funkcji mieszkaniowej, jak też nie kontynuuje funkcji usługowej istniejącej w tym obszarze. Istniejące i planowane usługi nie tylko nie są tożsame, ale nie są to nawet przykłady działalności zbliżonej. Inny jest ciężar gatunkowy działalności usługowej, związanej z prowadzeniem biblioteki, sklepu osiedlowego, czy biura nieruchomości, które są dopuszczalne w ramach realizacji funkcji mieszkaniowej, a inny działalności związanej z prowadzeniem warsztatu samochodowego. W ocenie Kolegium, nie ulega wątpliwości, że warsztat samochodowy w otoczeniu opisanej wyżej zabudowy mieszkaniowej i usługowej stanowi funkcję uciążliwą, a tym samym nie jest możliwy do realizacji z punktu widzenia wymogu kontynuacji funkcji zabudowy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył M.W. podnosząc, że wniosek dotyczył nieruchomości, na której znajduje się budynek mieszkalny, pełniący funkcję zgodnie z jego przeznaczeniem, a planowana rozbudowa działki o budynek garażowy (warsztat samochodowy) jest tylko dodatkiem pełniącym funkcje pomieszczenia gospodarczego i drobnych usług. Budynek warsztatu będzie murowany i docieplony wełną mineralną, dach w konstrukcji drewnianej docieplony będzie również wełną mineralną, która ma właściwości nieprzenoszenia dźwięków a wręcz ich tłumienia. Prace będą prowadzone tylko w zamkniętym budynku i w godzinach 8-17. Uciążliwość ruchu pojazdów nie będzie odczuwalna, a wszelkie prace będą planowane i umawiane, gdyż będzie to mały zakład, wykonujący podstawowe prace, polegające na drobnych naprawach mechanicznych, nie emitujących wielkich hałasów. Ponadto ulica A nie jest ulicą brukową jak stwierdziła w piśmie Spółdzielnia Mieszkaniowa A tylko jest ulicą asfaltową, a pojazdy przyjmowane do naprawy będą umieszczane na terenie warsztatu a nie po za nim. Skarżący stwierdził, że decyzja SKO jest dlań krzywdząca i nie ma żadnych podstaw, aby uważać, że planowana przez niego działalność będzie uciążliwą dla mieszkańców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Pismem z dnia 1 marca 2016r., pełnomocnik skarżącego z urzędu uzupełniła skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 75 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne rozważenie całokształtu materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy, w szczególności wydanie rozstrzygnięcia bez dokładnej i szczegółowej analizy zabudowy występującej w najbliższej okolicy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że działalność gospodarcza, którą zamierza wykonywać skarżący będzie uciążliwa dla mieszkańców, a ponadto sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, w sytuacji gdy, analizując budynki usytuowane w najbliższej okolicy, przede wszystkim znajdujące się w pobliżu punkty usługowe, działalność w postaci warsztatu samochodowego daje się pogodzić z dotychczasową funkcją terenu. Dodatkowo, zważywszy na odległości od zabudowań mieszkalnych, ich mieszkańcy nie będą narażeni na hałas czy inne uciążliwości. Ponadto decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji, które w sposób dokładny i nie budzący wątpliwości uzasadniałoby dlaczego przy wydawaniu decyzji przez organ II Instancji, uznano, że działalność gospodarcza, którą zamierza prowadzić skarżący będzie szczególnie uciążliwa, w sytuacji gdy nie zostały wskazane jakiekolwiek konkretne przyczyny uzasadniające takie stanowisko. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, tj. akt. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu, która doprowadziła do uznania, że nie są spełnione wszystkie warunki uzasadniające wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasadzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały poniesione ani w całości, ani w części. Pełnomocnik uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest bowiem, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art.4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust.2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa), co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa, wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W celu zatem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Przy czym przez "front działki" należy rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie wyznaczony obszar analizowany, spełnia wymogi § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wykreślony został bowiem w promieniu 50 metrów (front działki ma szerokość 12,5 m) od granic terenu inwestycji i jego ramach dokonano analizy istniejącej zabudowy pod kątem jej funkcji, cech i zagospodarowania terenu. Okolicznością niesporną jest zatem spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy (zagwarantowany dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu, brak wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne, godność z przepisami odrębnymi). Spór i rozbieżność pomiędzy organami obu instancji dotyczył natomiast oceny spełnienia przesłanki z punktu 1 powołanego art. 61 ust. 1 w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. W tym kontekście wskazać natomiast należy, iż przy analizie ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy opowiedzieć się za funkcjonalną interpretacją pojęcia "działki sąsiedniej" przyjmując, iż wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym są działkami sąsiednimi. Takie samo, szerokie rozumienie, należy zastosować w odniesieniu do pojęcia "działki dostępnej z tej samej drogi publicznej" uwzględniając definicję zawartą w art. 2 pkt 14 u.p.z.p, gdzie przez "dostęp do drogi publicznej" - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Choć bowiem z literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wymóg, by działka sąsiednia dostępna była z tej samej drogi publicznej, to jednak niespełnienie go nie może być a limie przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji w sytuacji, gdy w okolicy tworzącej urbanistyczna całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy. Wszystkie działki, znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.kwietnia 2009r., sygn.akt II OSK 582/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 562841, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.listopada 2008r., sygn.akt IV SA/Wa 1555/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 529569). Tak więc do analizy, będącej podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy, należy wziąć pod uwagę zarówno działki posiadające bezpośredni dostęp do drogi publicznej, przy której znajduje się nieruchomość z planowaną inwestycją jak i działki mające dostęp do tej drogi publicznej za pośrednictwem innych dróg (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1440/05, Lex nr 331606 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 677/04, ONSAiNSA 2006/2/54) Sąd orzekający w tej sprawie opowiada się również za szerokim rozumieniem pojęcia "kontynuacji funkcji" zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora, po to by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania tylko budynków tego samego rodzaju, co już istniejące. Sąd podziela w tym względzie pogląd doktryny, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego ("Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz" pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 501). Za szerokim rozumieniem pojęcia "działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej" oraz "kontynuacji funkcji" przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zasada wolności zagospodarowania terenu, oczywiście z uwzględnieniem cech nowej zabudowy określonych szczegółowo w powoływanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście nie do zaakceptowania jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że z uwagi na "uciążliwy" charakter usług planowanych przez inwestora, zasada kontynuacji funkcji nie jest zachowana, pomimo występowania w obszarze analizowanym zabudowy usługowej. Po pierwsze bowiem nie jest jasne, wedle jakiego kryterium Kolegium ocenia ową "uciążliwość", po wtóre, nawet ewentualna uciążliwość przedmiotu planowanej działalności nie wiąże się z oceną realizacji zasady dobrego sąsiedztwa, może być natomiast regulowana przez organ urbanistyczny poprzez określenie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi (art. 54 pkt 2 lit b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) czy wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) w decyzji ustającej warunki zabudowy. Jeżeli chodzi o projektowany przez skarżącego warsztat samochodowy, to niewątpliwie wpisuje się on w szeroko pojęte usługi. Te zaś w obszarze analizowanym, jak wyżej wskazano, występują. Z informacji o przedsięwzięciu wynika również, że warsztat prowadzony będzie na terenie zabudowanym domem mieszkalnym, pełniąc funkcję uzupełniającą w stosunku do funkcji podstawowej (mieszkaniowej). Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że zasada kontynuacji funkcji w niniejszej sprawie zostanie przełamana. W odniesieniu do zabudowy usługowej nie ma bowiem jakiegokolwiek rozróżnienia, co oznacza, że budynki związane z wszelakimi rodzajami usług mieszczą się w tej kategorii. Jeśli zatem w obszarze analizowanym występują budynki z funkcją usługową (niezależnie jakiego dokładnie rodzaju usługi są wykonywane) będzie dopuszczalna, co do zasady funkcja usługowa, niezależnie od jej rodzaju. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sadów Administracyjnych w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1814/14 i w Łodzi z dnia 21 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Łd 297/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)) Biorąc pod uwagę powyższe, w związku z wadliwą konkluzją organu odwoławczego o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach zastępstwa prawnego, udzielonego skarżącemu z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1801) i w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 461 w zw. z .), wobec złożonego przez pełnomocnika z urzędu oświadczenia, iż koszty te nie zostały pokryte nawet w części. IB