II SA/Łd 1036/15

Dnia 5 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – przywoływana w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji na wniosek A Sp. z o.o. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budynku wartowni, zewnętrznych instalacji infrastruktury, dróg wewnętrznych z parkingami, wjazdu z drogi publicznej na nieruchomości położonej w Ł. ul. B 48/50. Od decyzji organu I instancji, w ustawowym terminie, odwołanie złożył Z. Ł. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej dopuścił się rażącego naruszenia art. 10 § 1 i art. 40 § 2 k.p.a., gdyż mimo ustanowienia pełnomocnika nie została mu doręczona skarżona decyzja, ani nie zawiadomiono o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto, w dniu 30 września 2011 r. odwołujący złożył w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. wniosek o wznowienie postępowania, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem odwołującego do dnia dzisiejszego organ celowo nie podjął jakichkolwiek czynności w tej sprawie. Dodatkowo zwrócił uwagę, iż ze względu na brak instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej oraz brak jakichkolwiek planów zbudowania takich sieci w tym terenie spółce "C" odmówiono wydania pozwolenia na budowę, zaś w tym samym czasie wydano pozwolenie firmie A Sp. z o. o. Zarzucił także brak odniesienia się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2004 r., sygn. II SA/Łd 1333/01 i nie dokonanie jego oceny jako dowodu. Reasumując, zdaniem strony organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 40 § 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co w aspekcie powyższego oznacza, że pozwolenia na budowę nie powinno zostać udzielone. Po analizie dokumentów zgromadzonych w sprawie organ odwoławczy, nie będąc związany granicami odwołania zważył, że zarzuty postawione w odwołaniu przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Na podstawie akt niniejszej sprawy stwierdził, że zawiadomieniem z dnia 9 marca 2012 r., na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., organ I instancji zawiadomił wszystkie strony tegoż postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie i wypowiedzenia się w kwestii przeprowadzonych dowodów. W dokumentach załączone jest zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia odebrane zarówno przez Z. Ł. w dniu 19 marca 2012 r. oraz pracownika pełnomocnika odwołującego - Kancelarii Adwokackiej [...] - w dniu 15 marca 2012 r. Z kolei decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. została doręczona Z. i Ł. w dniu 7 maja 2012 r., zaś jego pełnomocnikowi w dniu 28 maja 2012 r. Dalej organ II instancji wskazał, iż wniosek inwestora A Sp. z o.o. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji został złożony przez pełnomocnika inwestora w dniu 17 sierpnia 2011 r., a więc w dacie ważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji organu I instancji, decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu była decyzją ostateczną. Z kolei w dniu 26 czerwca 2012 r. zostało zakończone postępowanie wznowieniowe w sprawie decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję, którą stwierdził, że decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. o warunkach zabudowy została wydana za naruszeniem prawa. W trakcie postępowania wznowieniowego organ I instancji stwierdził, że Z. Ł. winien uczestniczyć w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji na prawach strony. Po sporządzeniu analizy urbanistycznej dla przedmiotowej inwestycji, organ stwierdził, że mogłaby zapaść pozytywna decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji odpowiadająca w istocie przywołanej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. W związku z powyższym właściwy organ w swojej decyzji zastosował art. 146 § 2 k.p.a. Przy czym niezależnie od wyniku kończącego postępowanie wznowieniowe oraz wydanego orzeczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie miałoby ono wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Ewentualne wyeliminowanie w przyszłości z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy dla niniejszej inwestycji może być przesłanką do wznowienia postępowania o pozwoleniu na budowę. W związku z faktem, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010 r. nadal pozostaje w obrocie prawnym jest ona wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wszystkich szczebli, w tym również dla organu odwoławczego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, iż zarzut dotyczący naruszenia ładu przestrzennego na obszarze, na którym ma powstać zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych nie może być przedmiotem analizy postępowania odwoławczego, jak również pierwszoinstancyjnego, gdyż ustalenia dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak to ma miejsce w analizowanej sprawie. Powyższe oznacza, że należy uznać argumenty skarżącego za bezprzedmiotowe, gdyż nie są one istotą niniejszego postępowania. Jednocześnie wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 1333/01, na który powołuje się skarżący dotyczy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu usługowo-rzemieślniczo-mieszkalnego do realizacji w Ł. przy ul. D – B - E, nie może być objęty analizą w postępowaniach obydwu instancji, gdyż dotyczy on postępowania niezależnego, jakim jest zawsze uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy braku planu miejscowego dla konkretnej inwestycji i co więcej dotyczy innej inwestycji. Chybiony jest również zarzut skarżącego dotyczący braku ustaleń co do istnienia wyposażenia technicznego w wodę i możliwości odbioru ścieków dla potrzeb projektowanego zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Organ zwrócił uwagę, że załącznikiem do wniosku inwestora jest między innymi pismo Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. z dnia 27 maja 2010 r., zgodnie z którym ZWiK Sp. z o.o. wyraża zgodę na podłączenie działek z posesji przy ul. B 48/50 do sieci wodociągowej i rozbudowę kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej. Ponadto, zgodnie z załączonym projektem budowlanym pt. "Instalacje sanitarne" organ stwierdza, że w projekcie tym zostały zaprojektowane i zilustrowane na mapach między innymi instalacje wodno-kanalizacyjne dla wszystkich projektowanych budynków, jak również kanalizacja sanitarna, deszczowa, instalacje ogrzewcze, instalacja wentylacyjna. Dodatkowo fakt, iż organ I instancji prowadził, zdaniem skarżącego, dwa równoległe postępowania dla tego samego terenu z wniosku firmy C Sp. z o.o. i A Sp. z o.o. nie ma w niniejszym postępowaniu wpływu na jego rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy rozstrzyga w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę firmie A Sp. z o. o., która wykazała, o czym świadczą akta sprawy, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek o numerach ewid. 92/67, 92/68, 92/69, 93/5, 93/7, 93/10, 93/12, 120/2, 122/2 oraz 83/7, 83/17, 123/3 położonych w Ł. Organ dodał, że w ramach projektowanego osiedla mieszkaniowego zostanie przebudowany przepływający w zachodniej części osiedla ciek z R. (lewobrzeżny dopływ rzeki [...]), na którym zostanie wykonana budowla piętrząca i mały zbiornik wodny. Projektowany zbiornik wodny powstający na gruntach własnych inwestora będzie napełniany wodami własnymi cieku z R. i nie będzie miał wpływu na stosunki wodne na terenach przyległych. Ciek nie figuruje w ewidencji urządzeń wodnych Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., nie znajduje się również na terenie chronionym (decyzja środowiskowa z dnia [...] sierpnia 2011 r., pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lutego 2011 r.). Dla przedmiotowej inwestycji ustalono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi w Ł. przy ul. B dla ww. działek, określone w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Oceniając projekt budowlany organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji uzyskanej przez inwestora w dniu [...] stycznia 2010 r. Projekt budowlany spełnia wymagania dotyczące, m.in.: wysokości nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wielkości powierzchni zabudowy, koncepcji architektonicznej. Nadto, projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest kompletny i posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa). Projekt został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust.7 ustawy. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, podjętej po analizie materiałów sprawy, nie budzi wątpliwości okoliczność spełnienia przez inwestora wszystkich określonych w przepisach wymagań do uzyskania pozwolenia na budowę a skoro tak to, stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 9, art. 10, art. 77, art. 81 i art. 107 § 3, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 32, art. 33 ust. 2 ustawy wobec pominięcia, iż w toku jest postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji prezentowanej w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A Spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budynku wartowni, zewnętrznych instalacji infrastruktury, dróg wewnętrznych z parkingami, wjazdu z drogi publicznej na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 48/50. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów nie zaś celowość, czy też potrzeba ich realizacji w konkretnym miejscu. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest również merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy). Projektant w szczególności ma obowiązek opracować projekt zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej, zapewnić w jego opracowaniu udział osób posiadających uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz zapewnić sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Zarówno projektant jak i osoba sprawdzająca dołączają do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie takie znajduje się w dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie. Dołączone są również decyzje oraz dokumenty poświadczające posiadanie przez osoby projektujące i sprawdzające wymaganych uprawnień w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Przechodząc do kontroli zaskarżonych decyzji podkreślić trzeba, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. I co istotne, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Użyty w art. 35 ust. 4 ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ architektoniczno - budowlany w razie spełnienia przesłanek ustawowych, jest związany i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym też zakresie powołany przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11; wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 454/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje zaś, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości sądu, że dla potrzeb przedmiotowej inwestycji wydana została ostateczna, funkcjonująca w obrocie prawnym w momencie wydawania kwestionowanego rozstrzygnięcia, decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010 r. o warunkach zabudowy. Jak wynika to z akt sprawy, na skutek wniosku skarżącego w wyniku wznowionego postępowania, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa, uznając jednak, że zastosowanie znajduje art. 146 § 2 k.p.a., który przewiduje, że nie uchyla się decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygniecie to zyskało aprobatę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. ( decyzja z dnia [...] października 2012 r.), a następnie w wyniku kontroli sądowo-administracyjnej tutejszy sąd wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 82/13 oddalił skargę Z. Ł. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3052/13 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Powyższe ma o tyle znaczenie, że obecnie nie mogą odnieść skutku argumenty skarżącego co do wadliwości decyzji o warunkach zabudowy, których nie stwierdzono w ramach kontroli sądowo-administracyjnej. Podobnie nie mogą odnieść skutku zarzuty dotyczące naruszenia ładu przestrzennego czy też innych merytorycznych ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, a wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( j.t. Dz. U z 2015 r., poz. 199 ze zm.) a to z uwagi na treść art. 55 w związku z art. 64 tejże ustawy. W ocenie sądu organy słusznie wywiodły, szczegółowo odnosząc się do podnoszonych przez stronę wątpliwości, że inwestycja odpowiada ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy a ustalenia organów architektoniczno – budowlanych, poczynione w zakresie zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z wymaganiami owej decyzji są prawidłowe. Jak wynika to z uzasadnienia rozstrzygnięcia i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone należycie i organ prawidłowo ustalił, że parametry przedmiotowej inwestycji przewidziane w projekcie budowlanym odpowiadają szczegółowym dyspozycjom i danym określonym w warunkach zabudowy. Inwestor złożył nadto oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością zajętą pod inwestycję. Należy ponadto przypomnieć, iż art. 33 ust. 2 ustawy wskazuje jakie dokumenty winny być załączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Mając na uwadze charakter projektowanej w niniejszej sprawie zabudowy, załącznikami do pozwolenia na budowę winny być : 1. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazane dokumenty zostały przez inwestora złożone wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, co jednoznacznie ustalił organ architektoniczny i co dokumentują akta sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 32 i 33 ust. 2 ustawy ocenić należy jako bezpodstawny. Odnosząc się do sygnalizowanego wyżej faktu kontestowania przez skarżącego materii regulowanej decyzją o warunkach zabudowy, wyjaśnić należy, iż przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej jest wyłącznie decyzja wydana na wniosek inwestorów o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tylko w tym zakresie rozstrzygały wniosek organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach tej sprawy i wyłącznie w oparciu o szeroko rozumiane przepisy prawa budowlanego. Tak zamknięte ramy postępowania w pełni wykluczają, aby organ administracji, a za nim sąd administracyjny kontrolował prawidłowość decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, którą to decyzję skarżący kwestionował już w innym postepowaniu. Z uwagi na powyższe wszystkie zarzuty i argumentacja dotyczące tejże decyzji o warunkach zabudowy pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Każda z przywołanych decyzji jest wydawana w odrębnym, samodzielnym postępowaniu, przez właściwe organy, na podstawie konkretnych przepisów, a skoro tak, to nie sposób oczekiwać, aby na etapie postępowania sądowo-administracyjnego ta odrębność postępowań była niwelowana. Reasumując wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Jednocześnie organy administracji architektoniczno – budowlanej w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżącego w toku postępowania, nie uchybiając przepisom prawa procesowego przywołanym przez skarżącego. W tej sytuacji, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi. ds