II SA/Łd 1041/09

Dnia 31 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2010 roku sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na E. i W. K. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w sprawie o wydanie pozwolenia na rozbudowę o część mieszkalną budynku mieszkalno-usługowego, położonego w W., przy ul. A. Organ zawarł w postanowieniu pouczenie o przysługującym stronom prawie wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. W wyniku złożonego przez A.D. i L.D. zażalenia, Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...], stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że na postanowienie wydane w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nie służy zażalenie, a strona może je zaskarżyć w ewentualnym odwołaniu od decyzji wydanej w następstwie tego postanowienia, czyli od decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A.D.. W uzasadnieniu skargi strona podniosła przede wszystkim kwestie związane z lokalizacją projektowanej rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego na terenie sąsiedniej nieruchomości, stanowiącej własność inwestorów – E. i W. K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodzić się należy z Wojewodą [...], że przepis ten nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia stwierdzonych przez organ nieprawidłowości, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane - a więc dotyczącym nieprawidłowości czy to w projekcie budowlanym, czy też w projekcie zagospodarowania działki, bądź po stwierdzeniu niekompletności projektu budowlanego lub stwierdzeniu wykonania projektu przez nieuprawnioną osobę. W orzecznictwie sądowym nie jest sporne stanowisko, że jeżeli ustawa - Prawo budowlane nie wskazuje środka zaskarżenia postanowienia w postaci zażalenia, to na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2008 r., II SA/Ol 452/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 listopada 2009 r., II SA/Łd 719/09). Zatem w sytuacji, gdy na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] zażalenie nie przysługiwało, to organ II instancji prawidłowo wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Zgodnie z art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zażalenie na postanowienie, co do którego ustawodawca nie przewidział uprawienia do jego zaskarżenia, tak jak to miało miejsce właśnie w niniejszej sprawie, jest zażaleniem niedopuszczalnym (art. 141 § 1 k.p.a. a contrario). Rozpoznanie niedopuszczalnego środka odwoławczego przez Wojewodę [...]ego stanowiłoby zatem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie oznacza to oczywiście, że legalność postanowienia Starosty [...] z dnia [...] pozostanie poza zakresem kontroli organów administracji publicznej, bądź też sądu administracyjnego. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Zatem zarzuty przeciwko postanowieniu o nałożeniu obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości skarżąca winna podnosić w odwołaniu od decyzji, którą organ nadzoru budowlanego wyda po uzupełnieniu przez inwestorów wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje przy tym fakt zamieszczenia przez organ I instancji błędnego pouczenia o przysługującym stronie prawie do wniesienia zażalenia. Samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia nie tworzy automatycznie uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu I instancji. Wprawdzie, stosownie do art. 112 k.p.a., błędne pouczenie co do prawa wniesienia odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, jednakże nie można w ten sposób ani przyznawać stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania, wskazanych przez organ I instancji. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 518/09). Na legalność kwestionowanego postanowienia nie mogły również wpłynąć zarzuty skargi dotyczące kwestii typowo merytorycznych, które nie były przedmiotem rozważań Sądu w niniejszym postępowaniu, dotyczącym wyłącznie spraw proceduralnych. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. LF