II SA/Łd 1041/15

Dnia 26 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu zdemontowania drzwi wejściowych oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. zwanej dalej k.p.a.) w związku z art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm.), zwanej dalej p.b., po rozpatrzeniu odwołania W.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...]z dnia [...] nakazującej zdemontowanie drzwi wejściowych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, orzekł w punkcie 1 decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożonego obowiązku, a w punkcie 2 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2014r. i wyznaczył nowy termin na dzień 16 lutego 2015 r. Z akt sprawy wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., nakazał W.G., w terminie do dnia 31 grudnia 2014 r. zdemontowanie drzwi wejściowych otwieranych na zewnątrz lokalu mieszkalnego nr 11 usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A nr 65 i zamontowanie drzwi otwieranych do wnętrza tego lokalu mieszkalnego, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W odwołaniu od powyższej decyzji W.G. podniosła, iż inne lokale mieszkalne również mają zamontowane drzwi otwierające się na klatkę schodową, w związku z czym wniosła o wydanie nowej korzystnej dla niej decyzji. Skarżąca wyjaśniła, iż nie poszerzała otworu drzwiowego, zamontowała nowe drzwi, gdyż jest osoba niepełnosprawną i to jej ułatwia poruszanie się. Zdaniem strony otwarcie drzwi nawet pod kątem 90° nie utrudnia przejścia na klatce schodowej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając powołaną wyżej decyzję wyjaśnił, że na skutek pisma z dnia 8 października 2014 r. mieszkańców nieruchomości w Ł. przy ul. A nr 65, PINB w Ł. przeprowadził w dniu 22 października 2014 r. czynności kontrolne, w wyniku których ustalił, że właścicielką lokalu nr 11 usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym jest W. G.; drzwi wejściowe zamontowane przez skarżącą do lokalu nr 11 (prawe) o szerokości 92 cm w świetle ościeży, otwierają się na zewnątrz lokalu w ten sposób, że całkowite (tj. o kąt 90°) ich otwarcie powoduje przesłanianie wejścia do lokalu nr 12 (położonego po prawej stronie) na ponad połowie szerokości drzwi, a brak jest możliwości otwarcia drzwi pod kątem większym niż 90°. Organ odwoławczy zauważył, że otwierane na zewnątrz lokalu nr 11 drzwi wejściowe, po ich całkowitym otwarciu zmniejszają szerokość wyjścia na korytarz, stanowiący drogę ewakuacyjną, co stanowi naruszenie § 236 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak również przepisu § 237 ust. 10 w/w rozporządzenia z którego wynika, iż w przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3 osób, jego szerokość musi wynosić, nie mniej niż 0,80 m. W omawianym przypadku po otwarciu drzwi wejściowych do lokalu nr 11 szerokość przejścia ewakuacyjnego zmniejsza się do 60 cm między krawędzią drzwi a pochwytem poręczy. Ponadto zgodnie z § 242 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia "szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,60 m na 100 osób, lecz niemniej niż 1,4 m". Zdaniem [...]INB, z materiału dowodowego organu I instancji, a w szczególności ze zwymiarowanego szkicu sytuacyjnego zamieszczonego w protokole oględzin z dnia 22 października 2014 r. wynika, że otwór drzwiowy w którym zamontowane są sporne drzwi znajduje się w odległości 150 cm od krawędzi spocznika klatki schodowej stanowiącej początek tzw. biegu schodów nachylonego w dół, tj. w kierunku wyjścia. Skrzydło drzwiowe po ich otwarciu o kąt 90° w stosunku do ściany, w której są zamocowane, znajdzie się zatem w odległości ok. 60 cm od krawędzi spocznika. Oznacza to, że osoba idąca klatką schodową, która znajdzie się na krawędzi spocznika w momencie otwierania tych drzwi przez osobę wychodzącą z lokalu nr 11 może zostać potrącona i w wyniku tego potrącenia spaść na niższy podest położony ok. 1,50 m niżej. Zatem jest oczywiste, że zamontowanie przedmiotowych drzwi powoduje zagrożenie bezpieczeństwa zdrowia a nawet życia osób korzystających z klatki schodowej. Organ zauważył, że skarżąca nie uzyskała na wykonanie robót budowlanych związanych z zamontowaniem spornych drzwi decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również nie dokonała zgłoszenia zamiaru ich wykonania do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Biorąc powyższe pod uwagę, organ podkreślił, że zwężenie biegu klatki schodowej do szerokości jedynie 60 cm może spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego w przypadku koniecznej bezzwłocznej ewakuacji osób mieszkających w budynku z powodu pożaru. Stan taki w sposób oczywisty narusza treść przepisów - zarówno art. 5 ust. 2 p.b., jak i § 236 ust. 1 oraz § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które miały w niniejszej sprawie zastosowanie. Jednocześnie organ odwoławczy mając na względzie upływ czasu związanego z rozpatrzeniem odwołania, a także fakt, iż w dacie wydania niniejszego rozstrzygnięcia upłynął termin wskazany w skarżonej decyzji, postanowił korzystając z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożonego obowiązku, natomiast uchylił w części dotyczącej wskazanego terminu na dzień 31 grudnia 2014 r. i wyznaczył nowy termin na dzień 16 lutego 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W.G. podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Strona zarzuciła organowi, iż nie odniósł się do jej twierdzeń o niepełnosprawności oraz, że w lokalu nr 10 również zamontowano drzwi otwierane na klatkę schodową, które są jeszcze bliżej stopni. W ocenie skarżącej odległość między spornymi drzwiami a poręczą wynosi 78 cm, zaś otwarcie skrzydła nie powoduje niedogodności w korzystaniu z lokalu nr 12. Skarżąca podkreśliła, iż nie stać jej na ponowną wymianę drzwi, gdyż jest wdową i osobą niepełnosprawną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została decyzja nakazująca W.G. zdemontowanie drzwi wejściowych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż przeprowadzenie robót budowlanych polegających na montażu drzwi wejściowych do lokalu w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawa materialnego może być weryfikowane przez organy nadzoru budowlanego w oparciu o przepis art. 51 p.b., który odnosi się bezpośrednio do procesu inwestycyjnego (zobacz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1196/09; www.cbois.gov.pl). Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie co do zasady dopuszczają możliwość montażu drzwi otwierających się na zewnątrz mieszkania. Ograniczenie takiej możliwości następuje wówczas, gdy takie rozwiązanie stoi w kolizji z wymogami bezpieczeństwa ludzi określonymi przepisami dotyczącymi zagrożeń przeciwpożarowych, w szczególności, jeżeli sposób umieszczania i otwierania zwęża drogę ewakuacyjną (por. wyroki NSA z dnia 13 lipca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 980/98 oraz z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2304/12, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 387/06 i z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 355/09; www.cbois.gov.pl). Stosownie do § 236 ust. 1 tego rozporządzenia z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej "drogami ewakuacyjnymi". Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi (§ 242 ust. 1-2, ust. 4 w/w rozporządzenia). Ponadto szerokość przejścia ewakuacyjnego w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi, co do zasady, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji ono służy, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 0,9 m, a w przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3 osób - nie mniej niż 0,8 m (§ 237 ust. 10 w/w rozporządzenia). Organ rozpoznając niniejszą sprawę poczynił wyczerpujące ustalenia i dokonał ich oceny prawnej, w zakresie wymogów wynikających z powyższych przepisów. Ze szkicu znajdującego się w aktach sprawy wynika, że sporne drzwi po całkowitym otwarciu zawężają poziomą drogę ewakuacyjną poniżej normy przewidzianej prawem, bowiem tylko do 60 cm, co stoi w wyraźnej sprzeczności z § 242 ust. 2 i 4 w/w rozporządzenia, który przewiduje minimum 120 cm szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej. Twierdzenia skarżącej, która kwestionuje te ustalenia i podnosi, iż szerokość zawężonej drogi ewakuacyjnej wynosi 78 cm nie ma wpływu na prawidłowość oceny organu, gdyż jest to nadal stan niezgodny z analizowanymi wymogami. Ponadto z ustaleń organu wynika, że otwarcie drzwi do mieszkania skarżącej powoduje zmniejszenie szerokości przejścia ewakuacyjnego z lokalu nr 12 do szerokości poniżej 80 cm wymaganej przepisem § 237 ust. 10 omawianego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, ustalenia poczynione przez organ znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a jego ocena w odniesieniu do obowiązujących przepisów pozwala na konstatację, iż obowiązek nałożony zaskarżoną decyzją odpowiada prawu. Bowiem zamontowane drzwi wejściowe do mieszkania skarżącej zawężają poziomą drogę ewakuacyjną dla użytkowników budynku oraz powodują zmniejszenie szerokości przejścia ewakuacyjnego z lokalu nr 12, w obu przypadkach poniżej normy dopuszczonej prawem. Stąd konieczność wykonania robót budowlanych polegających na zdemontowaniu istniejących drzwi i zamontowaniu otwieranych do wewnątrz lokalu, w celu doprowadzenia do zgodności z prawem. Argumentacja skarżącej dotycząca jej stanu niepełnosprawności i wygody w użytkowaniu nie mogła zostać uwzględniona w świetle obowiązujących regulacji. Podobnie jak twierdzenia, iż wiele innych lokali posiada drzwi otwierane na zewnątrz i nie są w stosunku do nich podejmowane działania prawne. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie może jednak wychodzić poza granice rozpoznawanej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , przywoływanej p.p.s.a.), dlatego nie mógł w tym postępowaniu odnieść się do działań innych osób, które mogłyby być kwalifikowane jako naruszające prawo. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. IB