II SA/Łd 1074/12

Dnia 12 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 roku sprawy ze skargi I. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania I. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia jako: K.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [... Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą U. i D. małżonkom W. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku usługowego wraz z budową szczelnego zbiornika na ścieki o pojemności V=7 m³ na działce nr 463/34 położonej w miejscowości G., gmina B.. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż w dniu 19 grudnia 2011r. U. i D. małżonkowie W. wystąpili o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na rozbudowę opisanego powyżej budynku. Do wniosku załączyli wymagane prawem dokumenty m.in. 4 egzemplarze projektu budowlanego, decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 19 stycznia 2012r. I. C., właścicielka sąsiedniej działki, poinformowała organ o służebności dojazdu do jej działki poprzez działkę inwestorów. W odpowiedzi na wezwanie do wyjaśnienia tej kwestii oraz uzupełnienia dokumentacji projektowej inwestorzy przedłożyli dokumentację techniczną oraz wyjaśnienia dotyczące służebności, złożyli dokumentację sądową i odpis z księgi wieczystej, z których wynika, iż na działce nr 463/34 nie została ustanowiona żadna służebność przejazdu. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. .U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) stwierdziwszy, iż wnioskodawcy spełnili wymogi określone w art. 35 ustawy, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę obiektu. Na skutek odwołania I. C. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda zwrócił m.in. uwagę na konieczność uzupełnienia dokumentacji projektowej, odniesienie się do kwestii planowanej inwestycji w granicy z sąsiednią działką oraz zgodności tej lokalizacji z postanowieniami § 12 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływane jako: rozporządzenie), konieczność złożenia ekspertyzy technicznej stanu budynku istniejącego na sąsiedniej działce, stanu konstrukcji i elementów budynku podlegającego rozbudowie, z uwzględnieniem podłoża gruntowego, nadto konieczność określenia w projekcie zagospodarowania w części graficznej poszczególnych miejsc parkingowych i lokalizacji śmietnika czasowego gromadzenia odpadów stałych, informacje w tym zakresie zamieścić w części opisowej projektu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] ponownie prowadząc postępowanie, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę obiektu. Uwzględniając wytyczne organu odwoławczego, postanowieniem z dnia [...] inwestorzy zostali zobowiązani do uzupełnienia projektu budowlanego, co uczynili w dniu 30 maja 2012r.. Po analizie całego materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji projektowej, organ doszedł do przekonania, iż spełnione zostały wymogi z art. 35 ust. 1 ustawy i orzekł zgodnie z wnioskiem inwestorów. W odwołaniu od powyższej decyzji I. C. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołująca zwróciła uwagę na brak rozważań organu I instancji co do prawidłowości lokalizacji w granicy działek, wpływu inwestycji na jej nieruchomość z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego oraz możliwości korzystania z jej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. W ocenie strony organ nie wypełnił wytycznych organu odwoławczego, a co za tym nie jest możliwa obrona racji i praw, gdyż nie ma argumentów organu, z którymi można polemizować lub zgłaszać zarzuty. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Nie będąc związanym zarzutami odwołania organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji właściwy organ stwierdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Analizując całokształt materiału sprawy, w szczególności uzupełnionej dokumentacji projektowej, Wojewoda stwierdził, iż organ I instancji w pełni zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji z dnia [...]. Mając na uwadze obowiązek przeprowadzenia własnej analizy materiałów organ przywołał przepis § 12 rozporządzenia, zwracając uwagę, iż § 12 ust. 2 tego aktu dopuszcza sytuowanie budynku – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 – zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ podkreślił, iż w decyzji Wójta Gminy i Miasta B. z dnia [...] o warunkach zabudowy, widnieje zapis "dopuszcza się sytuowanie budynku w granicy z działka nr 463/41, 463/35 zwróconego ścianami bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tych granic". Nadto wyjaśnił, iż użyty w rozporządzeniu i w decyzji o warunkach zabudowy zapis "dopuszcza" nie oznacza, że każde usytuowanie budynku w granicy nie może być kwestionowane przez właściciela sąsiedniej nieruchomości i być przedmiotem analizy organu. Dlatego też organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] wezwał inwestorów do odniesienia się do tej kwestii. W odpowiedzi w części opisowej do projektu zagospodarowania terenu projektant wskazał, iż projektowana rozbudowa ma na celu dostosowanie obiektu do obowiązujących wymagań w zakresie funkcji sanitarno – socjalnej oraz ułatwienia odbioru dostaw i magazynowania towarów handlowych bez zwiększenia i zmiany obecnego profilu i skali sklepu obsługującego lokalnych mieszkańców (rozbudowa nie wiąże się ze zwiększeniem powierzchni sprzedaży). Wobec powyższego nie nastąpi zwiększenie uciążliwości związanej z obiektem, nie wykraczającej poza granice własnej działki. Z uwagi na podobną (usługową – stacja paliw, magazyny, sklep) zabudowę działek sąsiednich projektowana inwestycja nie zakłóca obecnego sposobu użytkowania sąsiednich nieruchomości, oraz raczej zwiększa możliwości ewentualnych przekształceń tj. zabudowy w przyszłości poprzez umożliwienie zgodnie z przepisami ewentualnej bezpośredniej dobudowy do przedmiotowego obiektu (również w granicy). Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja nie narusza zasad współżycia społecznego oraz nie ogranicza możliwości korzystania z sąsiedniej nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Organ stwierdził, iż rozbudowa przedmiotowego obiektu jest zgodna z rozporządzeniem, nadto wykazano, iż planowane zamierzenie nie naruszy zasad współżycia społecznego oraz nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Zauważył, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu przed organem pierwszej instancji I. C. nie składała zastrzeżeń i wniosków. Niemniej odnosząc się do wcześniej składanych zastrzeżeń organ wyjaśnił, iż nie sposób zgodzić się z zarzutem, iż działka odwołującej zostanie pozbawiona dojazdu dla opróżnienia szamba oraz zaopatrzenia sklepu, gdyż z akt sprawy wynika, iż działka odwołującej przylega do drogi powiatowej G. – J.. Nadto w dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie odcinka w/w drogi, w związku z tym projektowany jest zjazd z tej drogi na działkę odwołującej. Tym samym organ uznał, że działka ta posiada dostęp do drogi publicznej. Jednocześnie organ zgodził się, iż planowana rozbudowa uniemożliwi dostęp do nieruchomości odwołującej przez działkę inwestorów. Jednocześnie organ podkreślił, iż odwołująca nie dysponuje żadnym dokumentem świadczącym, iż działka objęta wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę obciążona jest ograniczonym prawem rzeczowym – służebnością drogi koniecznej. Zwyczajowe korzystanie z działki inwestorów w celu opróżniania szamba i dostaw do sklepu, który odwołująca prowadzi nie daje, bez umocowania prawnego podstaw do negowania projektowanej rozbudowy. W tym zakresie organ wskazał także, iż inwestorzy przedłożyli kopię postanowienia sądu rejonowego oddalającego wniosek I. C. o ustanowienie drogi koniecznej oraz postanowienie sądu okręgowego oddalające apelację od tegoż orzeczenia. Reasumując organ wskazał, iż odwołująca nie może domagać się od inwestorów respektowania prawa, które w niniejszej sprawie nie zostało ustanowione przez sąd powszechny. Przechodząc do analizy sprawy pod kątem wymogów wynikających z przepisów art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy organ odwoławczy stwierdził, iż z akt administracyjnych wynika, że inwestorzy spełnili wymagania przewidziane w przywołanych przepisach. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ustawy. Przeprowadzone postępowanie czyni zaś zadość zasadom rządzącym postępowaniem administracyjnym. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ stwierdził, iż faktycznie w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji nie odniósł się do kwestii wpływu planowanego zamierzenia na interes osób trzecich, ale uchybienie to zostało konwalidowane w postępowaniu odwoławczym. Organ wskazał, iż nie znajduje oparcia w aktach sprawy zarzut nie odniesienia się do zastrzeżeń składanych przed organem pierwszej instancji, skoro w ponownie prowadzonym postępowaniu organu I instancji, strona odwołująca nie składała żadnych zastrzeżeń i wniosków. Po uzupełnieniu przez inwestorów projektu budowlanego organ I instancji, na podstawie art. 10 K.p.a. poinformował strony, w tym odwołującą, o możliwości zapoznania się z aktami i składania ewentualnych zarzutów i wniosków. Z uprawnienia tego odwołująca nie skorzystała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. C. wniosła o uchylenie zarówno decyzji Wojewody[...], jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy, z uwagi na brak, zarówno w decyzji organu I jak i II instancji, rozważań w kwestii wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość strony, brak rozważenia podnoszonego przez stronę ograniczenia możliwości korzystania z jej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem i utrwalonym zwyczajowo sposobem jej użytkowania. W ocenie strony te zaniechania uzasadniają zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 ustawy i § 12 rozporządzenia. Uzasadniając zarzuty skargi strona podkreśliła, iż działka stanowiąca jej własność od 2002r., posiadała w dacie nabycia czynny faktycznie dojazd do zaplecza od drogi publicznej. Stan ten istniał od czasu upadłości pierwotnego właściciela tj. Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w B., co nastąpiło w 1994r. i pierwsi prywatni właściciele tych zabudowań z tego korzystali. Służebność dojazdu była zapisana w decyzji o podziale działki pierwotnej jako warunek prawny i ujawniona w planach ewidencji gruntów. W ocenie strony, służebność ta, będąca drogą wewnętrzną na zaplecze nieruchomości skarżącej, nie została zapisana w księdze wieczystej w wyniku zaniedbania notariusza i urzędników państwowych. Obecnie, pomimo starań skarżącej sąd powszechny nie naprawił tego niedopatrzenia., nadto sąd ten nie jest władny dokonywać korekty ograniczenia własności w oparciu o zasady współżycia społecznego, natomiast ustawodawca w § 12 rozporządzenia dał takie uprawnienia organowi administracji architektoniczno – budowlanej, z którego jednak bezpodstawnie w niniejszej sprawie organy nie skorzystały. Skarżąca zwróciła uwagę, iż realizacja zamierzenia narazi ją na straty materialne, zakłóci dotychczas prowadzoną działalność i sposób użytkowania nieruchomości. Powtórzyła za odwołaniem, iż organ nie przeprowadził w istocie oceny oddziaływania zamierzenia na jej nieruchomość, nie rozważył skutków inwestycji znajdującej się w obszarze oddziaływania, tym samym nie rozpatrzono, pomimo postanowienia z dnia [...] nakazów dotyczących ocen wpływu projektowanej inwestycji z uwzględnieniem zachowania zasad współżycia społecznego oraz możliwości korzystania z sąsiedniej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczenie. Na koniec strona przywołała stanowisko Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2009r., w sprawie sygn. akt [...], który orzekł o nieważności umowy zbycia działki bez warunku dostępu do drogi wewnętrznej lub publicznej, o ile decyzja o podziale nieruchomości umożliwiająca obrót pod względem geodezyjnym, zawierała zastrzeżenie w/w dostępu służebnościowego dojazdowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane wskazuje jakie dokumenty winny być załączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Mając na uwadze charakter projektowanej w niniejszej sprawie zabudowy, załącznikami do pozwolenia na budowę winny być 1. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 34 tejże ustawy stanowi natomiast, iż projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a jego zakres i treść powinna być dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien w szczególności zawierać: 1. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2. projekt architektoniczno – budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, 3. stosownie do potrzeb stosowne oświadczania czy wyniki badań. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1). zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2). zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3). kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4). wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 – sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia powyższych wymagań oraz warunków określonych w art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma zatem charakteru uznaniowego, a organ architektoniczno – budowlany nie może dowolnie oceniać przedłożonych przez inwestora dokumentów. Analizując poprawność zastosowania powyższych uregulowań prawnych w niniejszej sprawie wskazać wypada, iż organy w sposób usprawiedliwiony okolicznościami uznały, że inwestorzy przedłożyli do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie tym uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Projekt ten został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, aktualne na dzień opracowania projektu. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. Odnosząc się do zarzutów stawianych w toku prowadzonego postępowania należy wskazać, iż przepisy przywoływanego już powyżej rozporządzenia jasno wskazują, iż co do zasadny – jeśli z przepisów § 13, 60 i 271 – 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania – budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1). 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2). 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 rozporządzenia). Od powyższej zasadny przepisy rozporządzenie przewidują jednak wyjątki i jeden z nich statuuje § 12 ust. 2 wskazując, iż sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W realiach niniejszej sprawy organy zasadnie akcentowały, iż inwestorzy legitymują się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, z której wynika, iż "dopuszcza się sytuowanie budynku w granicy z działkami o nr ewidencyjnych 463/41 i 463/35 zwróconego ścianami bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tych granic zgodnie z załącznikiem graficznym". Analiza przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego nie nasuwa wątpliwości co do jego zgodności z powyższym zapisem decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zatem decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.)), to owo związanie oznacza z jednej strony konieczność sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy – co wynika wprost z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – z drugiej zaś stanowi zakaz postępowania wbrew wszystkim wymogom wynikającym z decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy polega nie tylko na określeniu parametrów samego obiektu kubaturowego, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja. (vide: wyroki NSA z dnia 13 lipca 2012r., w sprawie sygn. akt II OSK 720/11, Lex nr 1217448; z dnia 19 kwietnia 2012r., w sprawie sygn. akt II OSK 94/11, Lex nr 1219178). W realiach niniejszej sprawy organy architektoniczno – budowlane bazując na treści decyzji o warunkach zabudowy dokonały analizy okoliczności sprawy w zakresie możliwości lokalizacji projektowanej rozbudowy w granicy z działką sąsiednią i bazując na takich przesłankach jak: - niewielkie rozmiary działki inwestorów uniemożliwiające inny sposób rozbudowy istniejącego obiektu, - polepszenie warunków funkcjonowania obiektu bez zmiany aktualnego przeznaczenia, - brak zwiększenia powierzchni sprzedażowej sklepu i związany z tym brak zwiększenia dotychczasowej uciążliwości obiektu, która zamykała się w granicach działki, - podobny charakter zabudowy na działkach sąsiednich (stacja paliw, magazyn, sklep), - istnienie obiektów zbliźniaczonych na działkach sąsiednich doszedł do wniosku o możliwości udzielenia pozwolenia na rozbudowę obiektu w granicy z działką sąsiednią. Powyższy wniosek organów – w świetle okoliczności niniejszej sprawy – wypada podzielić, bowiem został on wyprowadzony z wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i niewątpliwie uwzględnia słuszny interes stron postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012r., w sprawie sygn. akt II OSK 2312/10) . Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi tyczący nieuwzględnienia przez organy administracji praw osób trzecich, w szczególności prawa skarżącej do dotychczasowego korzystania z działki, na której inwestorzy zaplanowali realizację przedmiotowej inwestycji. Wbrew zarzutom skargi kwestii tej organy administracji poświeciły wiele uwagi, a wydane rozstrzygnięcie uwzględnia postanowienia sądu powszechnego w kwestii uprawnienia strony do działki stanowiącej teren inwestycji. Prawomocne oddalenie roszczeń strony skarżącej o ustanowienie służebności na gruncie będącym terenem inwestycji nie pozwala podzielić stanowiska skarżącej o naruszeniu jej praw wskutek wyrażenia przez organ administracji zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, iż inwestorzy projektowali rozbudowę obiektu na gruncie, do którego mają prawo i który mogą przeznaczyć na dowolny – acz zgodny z prawem – cel. Skoro tak czynią, to skarżącej, która nie dysponuje jakimkolwiek prawem do owego gruntu – nie przysługuje uprawnienie mogące storpedować proces inwestycyjny. Powyższe uprawnienie nie wynika także z faktu, iż nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 omawianej ustawy, w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia. Z powyższego wnika niewątpliwie, że skarżąca nabyła uprawnienie procesowe do bycia stroną niniejszego postępowania. Aby jednak móc ograniczać lub nawet tamować proces inwestycyjny konieczne jest wskazanie uprawnień wynikających z przepisów prawa, wprowadzających związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art. 3 pkt 20 ustawy). Skoro w powyższym zakresie skarżąca podnosi jedynie zarzut nierozważenia oraz nieuwzględnienia zasad współżycia społecznego wyprowadzanych z faktu dotychczasowego sposobu korzystania z terenu planowanej inwestycji, w sytuacji gdy ten sposób korzystania okazał się bezprawny, to zasadnie organy administracji zignorowały powyższy sposób argumentowania skarżącej koncentrując się na zbadaniu zgodności projektowanej inwestycji z prawem nie zaś z zasadami słuszności (art. 6 K.p.a.). Na marginesie wypada jeszcze dodać, iż sąd administracyjny, zgodnie z zakresem swych kompetencji, nie jest władny oceniać rozstrzygnięć sądów powszechnych. Co więcej – badając wyłącznie legalność, a więc zgodność z prawem działań organów administracji – nie ocenia tych działań z punktu widzenia kryterium celowości bądź słuszności. Tym samym w niniejszym postępowaniu nie podejmuje się ocenić zarówno prawidłowości, jak i słuszności postanowienia sądu powszechnego oddalającego wniosek o ustanowienie drogi koniecznej. Skoro zatem sąd powszechny działając w granicach swej kognicji zdecydował, iż skarżącej nie służy prawo rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości, to wypada uznać za legalne stanowisko organów pomijające argumenty skarżącej oparte na bezpodstawnej pretensji do terenu inwestycji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.