II SA/Łd 1104/09

Dnia 12 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2010 roku sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii cyfrowej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. stronie skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, zaksięgowanego w dniu 3 grudnia 2009 roku pod pozycją nr 2735. Prezydent Miasta R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...], którą organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...] roku nakazującą rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej oraz poprzedzające ją postanowienie tego organu nr [...] z dnia [...] roku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca argumentowała, iż jest organem administracji publicznej, na którym ciąży obowiązek dbałości o utrzymanie ładu przestrzennego na terenie miasta zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), a zatem podmiot dokonujący inwestycji na tym terenie z naruszeniem kompetencji planistycznych Prezydenta narusza interes prawny tego organu. Strona skarżąca wskazała także, iż wniosła skargę kierując się interesem społeczności lokalnej, która składa liczne protesty w związku z wykonaną inwestycją. Ponadto w skardze zarzucono organowi naruszenie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem kwestionowana decyzja nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga Prezydenta Miasta R. podlega odrzuceniu jako wniesiona przez podmiot do tego nieuprawniony. Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jedynie na podstawie skargi wniesionej przez podmiot do tego legitymowany. Brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. Natomiast art. 58 § 3 p.p.s.a. uprawnia sąd do odrzucenia skargi postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Należy podkreślić, iż w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej, a tym bardziej nie legitymuje go do tego wzgląd na interes społeczności lokalnej. Postępowanie przed sądem administracyjnym może być skutecznie wszczęte jedynie z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli tego sądu. Powyższe wnioski uzasadnione są treścią normy zawartej w art. 50 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przez interes prawny do wniesienia skargi rozumie się taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Zatem skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej skarżącego pojmowanej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2008 roku, sygn. akt III SA/Wa 628/08, LEX nr 486485, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2008 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, LEX nr 463905, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 344/08, LEX nr 499833). Konkludując, powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia skutkuje po stronie organu wyłącznie powstaniem uprawnień i obowiązków. Nie powoduje to jednak, że stanie się on nosicielem interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Bowiem, co istotne, organ taki, obowiązany działać w granicach i na podstawie przepisów prawa, powołany został jedynie do wykonywania przyznanych mu kompetencji w ramach administracji publicznej. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony przez nią wpis od pisma odrzuconego. Wprawdzie zgodnie z powołanym przepisem sąd z urzędu lub na wniosek zwraca cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi organowi administracji, którego decyzję zaskarżono, to jednak przepis ten ma zastosowanie również do takiej sytuacji, w której wraz ze skargą i aktami sprawy, organ administracji przekazuje sądowi odpowiedź na skargę. Po myśli art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Przepis ten dotyczy również sytuacji, w której stronie zwraca się całą kwotę uiszczonego przez nią wpisu. Stosownie do art. 232 § 2 p.p.s.a. postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając na względzie, iż Prezydent Miasta R. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach zaś sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 225 p.p.s.a. w związku z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a i § 2 p.p.s.a. m.ch.