II SA/Łd 117/08

Dnia 22 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008 roku sprawy ze skargi K. S. i P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. działając w oparciu o przepisy art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2001r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 29 września 2006r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla firmy A z siedzibą w Ł. obejmującą hotel – przebudowę i rozbudowę budynku istniejącego, zjazd publiczny, na terenie nieruchomości położonej w Ł. ul.A. [...], działki nr 275/19, 275/20, 190/14. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż w dniu 3 sierpnia 2007r. wpłynęła decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie A pozwolenia na budowę w/w inwestycji, z uwagi na brak określonych dokumentów. W toku ponownego postępowania wyjaśniającego inwestor załączył dokument, z którego wynika, iż R.B. reprezentuje firmę A oraz 4 egzemplarze orzeczenia technicznego dot. stanu obiektu istniejącego i wpływu jego rozbudowy na budynek sąsiada. Natomiast do projektu załączonego do poprzedniej decyzji o pozwoleniu na budowę załączony był projekt budowlany zjazdu oraz decyzja o jego lokalizacji z dnia 22 maja 2006r. Inwestor przedłożył również ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nakazującą R.K., K.S., D.K., A.S. i A.S.-. zamurowanie otworów okiennych, drzwiowych i wentylacyjnego w ścianie granicznej posesji sąsiedniej przy ul.A. [...] w terminie do 30 lipca 2007r. Nadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami wymaganymi przepisami szczególnymi. Organ wywiódł, iż analiza wszystkich złożonych dokumentów uzasadnia stwierdzenie, iż wymagana dokumentacja jest pełna i zgodna z przepisami Prawa budowlanego, zasadne jest udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K.S. zarzucając, iż decyzja z dnia [...]r. wydana została z naruszeniem prawa i zasługuje na uchylenie. Podniosła, iż doszło do wielu istotnych naruszeń, postępowanie było nierzetelne, stronnicze, organy manipulowały faktami i informacjami. Nie zostały usunięte uchybienia prawne i techniczne, jakie zostały wskazane w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. z zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Strona wskazała również, iż nie usunięto uchybień, jakie wystąpiły w decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił prawomocnym wyrokiem z dnia 17 października 2006r. (II SA/Łd 471/06). Podkreśliła, iż nie jest jej znane żadne orzeczenie techniczne dotyczące wpływu budowy na teren nieruchomości sąsiedniej i ewentualnych zagrożeń, nie istnieje żadna ekspertyza techniczna, która jest w stanie zapobiec katastrofie budowlanej, zaś jedynym sposobem zapobieżenia katastrofie jest nie podejmowanie działań zmierzających do realizacji inwestycji. Zwróciła uwagę na szereg wypadków, katastrof budowlanych, jakie miały miejsce na terenie całego kraju a które jej zdaniem również uzasadniają konieczność uniemożliwienia realizacji budowy. Kończąc wskazała, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., którą strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, tak jak i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nakazującą zamurowanie otworów okiennych, drzwiowych i wentylacyjnych. Kończąc pokreśliła, iż liczne uchybienia prawne występujące w zaskarżonej decyzji uzasadniają jej uchylenie. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyjaśniając podstawy rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż uchylając poprzednią decyzję o pozwoleniu na budowę Wojewoda [...] wskazał na pewne braki – brak ekspertyzy technicznej dot. prowadzenia prac oraz decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, jak również brak dokumentu potwierdzającego, iż Pan B. reprezentuje firmę A, które w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zostały uzupełnione. Inwestor złożył orzeczenie techniczne wykonane przez uprawnionego projektanta, z którego wynika, iż roboty budowlane przewidziane do wykonania pozwolą uniknąć naruszenia struktury jakiegokolwiek elementu budynku sąsiedniego. Wojewoda wyjaśnił, iż orzeczenie techniczne jest oświadczeniem wiedzy a nie woli, ustalenia w nim zawarte nie budzą wątpliwości organu udzielającego pozwolenie na budowę jak i organu odwoławczego. Podkreślił, iż jeżeli odwołująca nie zgadza się z przygotowaną ekspertyzą to aby podważyć jej prawidłowość powinna przedłożyć ekspertyzę wykonaną przez innego specjalistę. Stwierdził, iż na tym etapie postępowania zarzuty dot. ekspertyzy są bezzasadne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazał, iż obie powoływane przez stronę decyzje tj. decyzja WINB z dnia [...]r. oraz SKO z dnia [...]r., były ostateczne w dniu wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę a skarga do WSA nie wstrzymuje ich wykonania. Reasumując podniósł, iż przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Projekt jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, informacje dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b i zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Wojewoda stwierdził, iż w jego ocenie spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlanym, zatem stosownie do art.35 ust. 4 w/w ustawy organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli K.S. i P.W., zarzucając naruszenie prawa i konieczność ochrony ważnego interesu społecznego i słusznego interesu strony skarżącej wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Uzasadniając skarżący powołali argumenty słusznościowe, konieczność ochrony interesów mieszkańców, którzy zostaną pozbawienia dostępu światłą dziennego co w konsekwencji jest naruszeniem art. 23 Kodeksu cywilnego i również uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Stoją na stanowisku, iż wydane decyzje naruszają przepisy art. 156 §1 pkt 2, pkt 5, pkt 6 Kpa, również przepisy art. 24 §1, art. 144, art. 347 §1 Kodeksu cywilnego. Strona wywodzi, iż uzasadnienie zaskarżonych decyzji świadczy o ignorancji organów, lekceważeniu interesów właścicieli i najemców, legalizuje powstanie katastrofy budowlanej, a wszystkie te okoliczności dodatkowo uzasadniają wszczęcie postępowania karnego przeciw organom, które swym działaniem pozbawiają mieszkańców kamienicy dopływu światła dziennego. Powtórzyli, za odwołaniem, iż nie jest im znana żadna ekspertyza, która w sposób jednoznaczny stwierdza, że w przypadku realizacji inwestycji na terenie nieruchomości przy ul. A. [...] nie nastąpi utrata oparcia ściany nośnej kamienicy przy ul. A. [...]. Takiej gwarancji nie daje ekspertyza przedłożona przez inwestora. Kończąc skarżący zwrócili uwagę na szereg katastrof budowlanych, jakie miały miejsce na terenie kraju oraz konieczność zapobieżenia kolejnej, podkreślili, że organy lekceważą zaistniały stan i zdaje się nie rozumieją, iż jedynym sposobem zapobieżenia katastrofie jest nie podejmowanie działań, które takie zagrożenie mogą wywołać. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa, sądy administracyjne zostały zaś powołane do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a". Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Podkreślić należy także, iż sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które skutkowałyby jej uchyleniem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie A w Ł. pozwolenia na budowę obejmującego hotel – przebudowę oraz rozbudowę budynku istniejącego (zabudowa frontowej części działki) i zjazd publiczny, na nieruchomości położonej w Ł. ul.A. [...]. Postępowanie zakończone przedmiotową decyzją wszczęte zostało na wniosek inwestora – firmy A, z dnia [...]r., po którego rozpoznaniu, a przede wszystkim dokumentów i projektów przedłożonych wraz z nim, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]r. zatwierdził przedmiotowy projekt i udzielił pozwolenia na budowę. Jednakże w wyniku wszczętego postępowania odwoławczego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. uchylił w całości decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia organ wskazał na braki formalne uniemożliwiające wydanie pozwolenia na budowę, do złożonego projektu budowlanego nie była bowiem załączona ekspertyza techniczna dot. prowadzenia prac oraz decyzja zezwalająca na lokalizację zjazdu, jak również brak było dokumentu potwierdzającego, iż Pan B. reprezentuje firmę A. Obecnie zaskarżona decyzja wydana została po analizie całego materiału sprawy, który w ramach postępowania wyjaśniającego został uzupełniony przez inwestora. Pan B. złożył dokument potwierdzający jego umocowanie do reprezentacji Firmy A – zaświadczenie z ewidencji działalności gospodarczej, przedłożył również orzeczenie o stanie technicznym istniejącego budynku przemysłowego przewidzianego do rozbudowy, sporządzone przez podmiot legitymujący się stosownym zaświadczeniem. Ustalono także, iż projekt budowlany zjazdu publicznego oraz decyzja o jego lokalizacji załączone były do projektu złożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu. W związku z uzupełnieniem materiału sprawy organ administracji architektoniczno-budowlanej przystąpił do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego, w zakresie ściśle określonym przez ustawodawcę w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, tj. m.in. z ustaleniami ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Wyjaśnić należy, iż decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi konkretyzację warunków, określonych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, które muszą mieścić się w ramach wyznaczonych tą decyzja. Zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy można badać wyłącznie na podstawie decyzji ostatecznej, tj. takiej, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Reguła ta ma związek z kwestią wykonalności decyzji administracyjnych. Wydana w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy niewątpliwie jest decyzja ostateczną, nie ma wpływu na taki stan prawny okoliczność zaskarżenia do tutejszego Sądu decyzji o warunkach zabudowy przez stronę skarżącą, tym bardziej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2008r. oddalił skargę K. S. i P.W. na decyzję SKO z dnia [...]r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle powyższego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżących związane z przedmiotową decyzją, tym bardziej, iż w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany decyzja o warunkach zabudowy była decyzją ostateczną i złożony projekt budowlany sporządzony został z uwzględnieniem wszystkich wytycznych i warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia ( art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawo budowlane) uprawnienia budowlane. Organ sprawdzał również zgodność projektu z ustaleniami dotyczącymi środowiskowych uwarunkowań inwestycji, w tym zakresie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]r. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji gdyż po zapoznaniu się z treścią informacji o planowanym przedsięwzięciu, organ stwierdził, iż budynek biurowy, który ma być zaadaptowany dla potrzeb hotelu nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane byłoby prowadzenie procedury ocen o oddziaływaniu na środowisko. Zatwierdzony projekt został zweryfikowany prawidłowo także pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, inwestor przedłożył wszystkie wymagane projekty przyłączy mediów, uzgodnienie Prezydenta Miasta Ł. w zakresie usytuowania inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego. Ponieważ planowana inwestycja ma być usytuowana przy ścianie istniejącego budynku wielorodzinnego przy ul.A. [...], organ uwzględniając treść § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zobowiązał inwestora do złożenia oceny technicznej stanu obiektu istniejącego. W myśl § 204 ust. 5 w/w rozporządzenia, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Natomiast stosownie do § 206 ust. 1 w/w aktu, w przypadku o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczna stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Wymaganą ekspertyzę, sporządzoną przez wykwalifikowany podmiot posiadający wymagane przepisami prawa budowlanego uprawnienia, inwestor przedłożył, wynika z niej, iż budynek znajduje się w zadawalającym stanie technicznym, elementy konstrukcyjne budynku – ściany konstrukcyjne, stropy, nadproża oraz fundamenty – nie wykazują istotnych uszkodzeń i pozwalają na użytkowanie bez konieczności dodatkowych wzmocnień i zabezpieczeń. Czytamy w niej również, iż przewidywana przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania jest możliwa bez naruszania podstawowych elementów konstrukcyjnych istniejącego budynku, dobudowanie części budynku w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku na działce sąsiedniej można przeprowadzić bez ingerencji w konstrukcje budynku. Reasumując, sporządzona ekspertyza nie stanowi o żadnych przeszkodach uniemożliwiających realizację przedsięwzięcia. Przedmiotowa ocena techniczna jest oświadczeniem wiedzy osoby ją sporządzającej, potwierdzonym odpowiednimi badaniami, pomiarami i oględzinami. W tym zakresie skarżący po za wyrażeniem odmiennego poglądu nie zakwestionowali skutecznie wskazanej oceny technicznej, chociażby przez złożenie sporządzonej na własne zlecenie odmiennej ekspertyzy, co dałoby podstawę do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Sąd podziela stanowisko organów, iż ustalenia zawarte w ocenie technicznej nie budzą wątpliwości. Natomiast za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżących w tej materii, nie można bowiem wymagać, wbrew twierdzeniu strony, aby taka ocena całkowicie wykluczała a wręcz zapewniała, iż w trakcie realizacji inwestycji nie dojdzie do żadnej katastrofy budowlanej lub innego typu zagrożenia dla mienia i ludzi. Takiego kategorycznego stwierdzenia nie można wymagać od żadnej oceny, ekspertyzy bowiem osoba ją sporządzająca nie jest w stanie przewidzieć każdej ewentualności, każdego zdarzenia i działania, które pociągają za sobą określone skutki i są obiektywnie nieprzewidywalne, nie da się ich w żadnej sposób zmierzyć. Nie można również, wbrew twierdzeniu strony, zakazać realizacji inwestycji gdyż tylko taki zakaz uchroni przed ewentualną katastrofą budowlaną, nie jest to bowiem żaden wyznacznik, iż nic nigdy nie stanie się z nieruchomością sąsiednią a przede wszystkim nie można podmiotowi legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i spełniającemu wszelkie wymagania stawiane szeroko rozumianym prawem budowlanym i prawem o zagospodarowaniu przestrzennym, który posiada wymagane decyzje odmówić prawa do realizacji określonej inwestycji na jego gruncie. Przedmiotowa ocena jest oceną stanu technicznego budynku i jako taka sporządzona została w sposób prawidłowy a jej wynik pozwala na wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu. Zauważyć należy, iż strona skarżąca podnosi, iż ekspertyza nie określa jednoznacznie, iż do żadnej katastrofy nie dojdzie, ale jednocześnie nie podnosi żadnej argumentacji, żadnej nowej oceny technicznej, w której znalazłaby oparcie jej argumentacja. Reasumując, Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, bowiem niewątpliwie złożony projekt budowlany jest konkretyzacją wcześniej wydanej ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu. Inwestor złożył wszystkie wymagane projekty, uzgodnienia i opinie, przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane, uzupełnił dokumentację we wskazanym przez organy zakresie. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999r. sygn.akt IV SA 1154/98, Lex nr 47834). Wynik weryfikacji całej dokumentacji sprawy w pełni uzasadnia wydanie zaskarżonych decyzji, a wręcz obliguje organy do jej wydania. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno- budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach a wobec ich spełnienia zobowiązuje do wydania decyzji . Przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia ( wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2005r., sygn.akt VII Sa/Wa 1363/04, publ. System informacji Prawnej LEX, Lex nr 169424). Uwzględniając cywilnoprawny charakter przeważającej części zarzutów strony skarżącej wyjaśnić należy, iż postępowanie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej jak również postępowanie sądowoadministracyjne nie jest prowadzone w oparciu o przepisy prawa cywilnego, tak materialnego jak i procesowego, a wyłącznie o przepisy proceduralne prawa administracyjnego i odpowiednie przepisy prawa materialnego, w niniejszej sprawie przepisami takimi były szeroko rozumiane przepisy prawa budowlanego, ustawa Prawo budowlane, przepisy techniczno-budowlane. Z tych względów zarzut naruszenia prawa własności oraz podnoszona przez skarżących konieczność ochrony interesów najemców, nie znajdują oparcia w zebranym materiale sprawy a przede wszystkim w stanie prawnym, na podstawie którego wydane zostały zaskarżone decyzje i prowadzona była kontrola Sądu. Nie można podzielić stanowiska skarżących, iż zaskarżone decyzje były niewykonalne w dniu ich wydania i ta niewykonalność ma charakter trwały, które to okoliczności winny skutkować stwierdzeniem ich nieważności, ponieważ ich wykonanie niewątpliwie nie wywoła czynu zagrożonego karą, art. 156 §1 pkt 6 Kpa. Strona skarżąca podnosi dalej, iż wykonanie decyzji na trwałe pozbawi dostępu do światła dziennego lokale mieszkalne znajdujące się z sąsiednim budynku. Jednakże zauważyć należy, iż jak ustalono w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego sporne otwory okienne zostały wykonane w ramach samowoli budowlanej ( co zostało potwierdzone ostateczną decyzją ), tym samym nie można mówić o bezprawnym pozbawieniu dostępu do światła dziennego lokali, które takiego dostępu w świetle obowiązujących przepisów nie powinny posiadać. Zgodnie z §12 oraz §226 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, niedopuszczalne jest sytuowanie w ścianie granicznej otworów okiennych i drzwiowych. Jednakże jak już zostało wywiedzione kwestie te pozostają poza kompetencją organów administracji architektoniczno-budowlanej i również wykraczają poza obecnie przeprowadzoną kontrolę sadowoadministracyjną. Podzielić należy stanowisko, iż z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2001r., sygn.akt IV SA 532/00, publ. LEX nr 55771 ). W zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże podnoszone przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową dolegliwości nie mogą być uznane za ograniczenie w możliwości zainwestowania ich działek, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami (wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2006r., sygn.akt VII SA/Wa 1217/06, LEX Nr 302453). Na treść zaskarżonych rozstrzygnięć nie miał wpływu również fakt zaskarżenia do tutejszego Sądu decyzji SKO z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i decyzji WINB z dnia [...]r. nakazującej m.in. skarżącym zamurowanie otworów okiennych i drzwiowego w ścianie kamienicy sąsiadującej z terenem inwestycyjnym. Przedmiotowe decyzje były decyzjami ostatecznymi, nadto w obu przypadkach Sąd oddalił wniesione skargi, natomiast jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mogłoby skutkować takim też wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji, taki stan nie miał miejsca. Uwzględniając zakres właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej wyjaśnić należy, iż również zarzuty podnoszone w sprawie nakazu zamurowania przedmiotowych otworów okiennych nie znajdują oparcia i nie mogą być rozpatrywane przez te organy gdyż właściwe w sprawie pozostają organy nadzoru budowlanego. Podsumowując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, iż inwestycja objęta wnioskiem inwestora jest zgodna z przepisami prawa budowlanego i z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny uzasadnia wydanie zaskarżonych decyzji. Podnoszone w skardze argumenty nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia ich nieważności w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. ar