II SA/Łd 12/14

Dnia 7 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego S. K. kwotę 1617 (tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] o wymierzeniu S. K. kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...], znak [...] Marszałek Województwa [...], w oparciu o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1964r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), art. 37 ust. 1 i 3, art. 79c ust. 3 oraz art. 79d ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. nr 39 z 2007 r., poz. 251 ze zm.), a także art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 1 oraz art. 53 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.), wymierzył S. K., właścicielowi Prywatnego Gabinetu Stomatologicznego w W., karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2009 rok. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z definicją, zawartą w art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy, przez posiadacza odpadów rozumie się każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Art. 36 ustawy o odpadach nakłada na posiadacza odpadów obowiązki związane z prowadzeniem ich ilościowej i jakościowej ewidencji, zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych. Obowiązek prowadzenia ewidencji, o której mowa powyżej, nie dotyczy wytwórców odpadów komunalnych, wytwórców odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, jeżeli pojazdy te zostały przekazane do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, osób fizycznych i jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na własne potrzeby, wytwórców odpadów, dla których nie ma konieczności prowadzenia ewidencji zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie rodzajów odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów oraz kategorii małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą prowadzić uproszczoną ewidencję odpadów (Dz. U. nr 152 z 2001 r., poz. 1735). Organ dodał, że w myśl zapisów art. 37 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na odpowiednim formularzu "Zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwienia tych odpadów" i przekazać je marszałkowi województwa w terminie do końca pierwszego kwartału (dla sprawozdań za lata 2005 - 2009) oraz do 15 marca (od dnia 1 stycznia 2011 r.) za poprzedni rok kalendarzowy. W przypadku, gdy posiadacz odpadów nie wykonuje obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym, na mocy art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Organ wyjaśnił, że otrzymał zbiorcze zestawienie w dniu 15 kwietnia 2010 r. Stwierdził, że obowiązek sporządzenia i przekazania zbiorczego zestawienia danych o odpadach za rok 2009 został wykonany nieterminowo, bowiem termin upłynął w dniu 31 marca 2010 r. Zaistniały zatem okoliczności, wskazane w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach, które zobowiązują marszałka województwa do wymierzenia stronie kary pieniężnej. Organ podkreślił, że wspomniane uregulowanie nie ma charakteru uznaniowego, lecz obligatoryjny. Podkreślił, że strona miała możliwość zrealizowania obowiązku za rok 2009 w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2010 r. Organ w dniu 22 września 2010 r. otrzymał pismo wyjaśniające, że stronę jako osobę fizyczną z art. 36 ust. 3 ustawy o odpadach nie dotyczy obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów i w związku z tym nie jest zobowiązana do sporządzania zbiorczego zestawienia. Strona podniosła też, że złożyła zestawienie w wyniku pomyłki. Ustosunkowując się do powyższego stanowiska, organ zaznaczył, że S. K. prowadzący Gabinet Stomatologiczny wytwarza odpady o kodzie 180103 tzn. odpady niebezpieczne. Wytwarzane odpady nie figurują w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów. W związku z powyższym podmiot jest zobowiązany do składania zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów od 2002 r., co też czyni, dlatego złożenie sprawozdania za rok 2009 r. nie było pomyłką, lecz spełnieniem ciążącego na stronie obowiązku. Skoro zatem strona uchybiła art. 79c ust. 3 i 79d ust. 3, to organ był zobligowany do wydania decyzji nakładającej opisaną sankcję. Jednoznaczność stwierdzonych faktów dawała z kolei organowi możliwość odstąpienia od gromadzenia dodatkowych dowodów. W odwołaniu od powyższej decyzji S. K., działając przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ustawy o odpadach poprzez nieustosunkowanie się przez organ I instancji do zarzutu, iż powołany przepis, a konkretnie jego ust. 3, nie ma zastosowania do osób fizycznych. Podniósł nadto, że organ I instancji, w uzasadnieniu decyzji, wyliczył co prawda przypadki zwolnień od obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów oraz złożenia zestawienia danych o odpadach, jednak nie rozstrzygnął dlaczego strona, będąca osobą fizyczną, ma obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów. W ocenie strony, art. 36 ust. 3 ustawy o odpadach należy interpretować jako zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, a w interpretacji zawartego w przepisie zwrotu "wykorzystywania na własne potrzeby" odnoszącego się zarówno do jednostek organizacyjnych, jak i osób fizycznych, należy dokonywać, odchodząc od wykładni gramatycznej (językowej) na rzecz celowościowej, uznając, że przesłanka "wykorzystywania na własne potrzeby" odnosi się wyłącznie do jednostek organizacyjnych. Biorąc pod uwagę powyższe, zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a., tj. zasady przekonywania poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie wydanej decyzji. Przedmiotem odwołania uczyniono również uwagi, odnoszące się do konstytucyjności przepisów o karach pieniężnych, zarzucając naruszenie zasady proporcjonalności oraz brak mechanizmów miarkowania kary (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji). Strona wniosła w konkluzji o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stan faktyczny wskazuje na przekazanie przez S. K. zbiorczego zestawienia danych o odpadach za rok 2009 w dniu 12 kwietnia 2010 r., a więc z naruszeniem ustawowego terminu przypadającego na koniec pierwszego kwartału. Z powyższym uchybieniem, ustawodawca związał konsekwencję w postaci kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł i zgodził się ze stanowiskiem Marszałka Województwa [...], iż treść art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach wskazuje na obligatoryjny charakter obowiązku organu I instancji w przedmiocie wymierzenia powyższej kary. Uznał, że rację ma organ I instancji twierdząc, że z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów zwolnione są podmioty literalnie wymienione w art. 36 ust. 2 i 3 ustawy. Wyliczenie to ma charakter podmiotowy, bowiem określa podmioty zwolnione z obowiązku ewidencyjnego, z kolei art. 37 ust. 13 ustawy o odpadach przewidział delegację dla ministra właściwego ds. środowiska do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów oraz kategorię małych i średnich przedsiębiorców, które mogą prowadzić ewidencję uproszczoną. Chodzi tu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie rodzajów odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów oraz kategorii małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą prowadzić uproszczoną ewidencję odpadów (Dz. U. z 2001 r. nr 152, poz. 1735). Wspomniane rozporządzenie rozszerza zatem zawarte w ustawie o odpadach wyliczenie podmiotowe o enumerację opartą na kryterium przedmiotowym. Zdaniem organu, w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy powoływanego rozporządzenia Ministra Środowiska, albowiem produkowane przez stronę odpady o kodzie 180103 nie zostały wymienione w załączniku do rozporządzenia. Organ nie zgodził się także ze stanowiskiem, iż art. 36 ust. 3 ustawy o odpadach należy interpretować jako zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, a w interpretacji zawartego w przepisie zwrotu "wykorzystywania na własne potrzeby" odnoszącego się zarówno do jednostek organizacyjnych, jak i osób fizycznych, należy dokonywać, odchodząc od wykładni gramatycznej (językowej) na rzecz celowościowej, uznając, że przesłanka "wykorzystywania na własne potrzeby" odnosi się wyłącznie do jednostek organizacyjnych. Wykładnię celowościową stosuje się bowiem wówczas, gdy istnieją wątpliwości, co do treści normy prawnej. W ocenie Kolegium, przepis nie wymaga jednak sięgania po inne rodzaje wykładni niż językowa, a co więcej, zastosowanie tu dodatkowych zabiegów interpretacyjnych skutkowałoby wypaczeniem zawartej w nim dyspozycji i byłoby zaprzeczeniem zasady racjonalnego działania ustawodawcy. Podkreślił, że strona niesłusznie twierdzi, iż sam status osoby fizycznej zwalnia od wymienianych wcześniej obowiązków, bowiem art. 36 ust. 3 ustanawia takie zwolnienie wyłącznie w odniesieniu do osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, zaś bezspornym jest, że działalność prowadzona przez S. K., czyli prywatna praktyka stomatologiczna, jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. nr 155 z 2007 r., poz. 1095 ze zm.). Fakt ten przekłada się również na uznanie S. K. za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Wykonywana przez stronę działalności ujęta jest ponadto w Polskiej Klasyfikacji Działalności pod kodem 86.2 praktyka lekarska (rozporządzenie Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności, Dz. U. nr 251, poz. 1885). Organ stwierdził zatem, że strona podlega obowiązkowi prowadzenia ewidencji odpadów, a co za tym idzie, była zobowiązana terminowo przekazać zbiorcze zestawienie danych o odpadach za 2009 r. Przyznał, że poczynione w tym względzie przez organ I instancji wyjaśnienia nie były pełne i uchybiały art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a., to jednak naruszenie uznał za nieistotne i niemające wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dodał, że organy administracji publicznej nie posiadają kompetencji do dokonywania oceny zgodności przepisów z Konstytucją RP, nie posiadają nawet ku temu stosownych instrumentów prawnych. Zaznaczył, że przepis art. 79d ust. 5 ustawy o odpadach, przewiduje dla marszałka województwa uprawnienia organu podatkowego, o których mowa w dziale III Ordynacji Podatkowej tj. możliwość stosowania w szczególnych sytuacjach ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych na wniosek strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. K., działając przez pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania sadowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący podtrzymał zarzuty oraz ich uzasadnienie zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wspomniana skarga została zarejestrowana przez tutejszy sąd pod sygn. akt II SA/Łd 370/11. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił niniejsze postępowanie na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na to, że wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1509/10, mogłoby skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem. We wspomnianym postanowieniu z dnia 9 marca 2011 r. sąd przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: a) czy art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz. U. z 2007 roku, Nr 39, poz. 251 ze zm.) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) czy art. 79c ust. 3, w związku z art. 79d ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz. U. z 2007 roku, Nr 39, poz. 251 ze zm.) jest zgodny z art. 2, w związku z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 6 ust. 1 i 3 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku, zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284). Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2014 r. sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Sprawę wpisano pod nowy numer do repertorium SA – II SA/Łd 12/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a.). Podstawy do wznowienia postępowania określone są w przepisach art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Pośród okoliczności w nich wymienionych zwrócić należy uwagę na art. 145a § 1 k.p.a., który stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W ocenie składu orzekającego, w sprawie niniejszej zaistniała podstawa do uchylenia zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt P 26/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. nr 185, poz. 1243 i nr 203, poz. 1351, z 2011 r. nr 106, poz. 622, nr 117, poz. 678, nr 138, poz. 809, nr 152, poz. 897 i nr 171, poz. 1016 oraz z 2012 r. poz. 951 i 1513), w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010r. do 19 lipca 2011r., przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 79c ust. 3 w związku z art. 79d ust. 3 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z: art. 2 w związku z art. 184 Konstytucji, art. 2 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny postanowił na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 z zm.) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] [...] znak [...] o wymierzeniu S. K. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za rok 2009. Jako podstawę prawną wspomnianych decyzji organy administracyjne obu instancji powołały przepis art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, co do którego Trybunał Konstytucyjny stwierdził we wspomnianym wyżej wyroku, że przepis ten w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r. - a więc w dacie orzekania przez Marszałka Województwa[...], a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. - przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wprawdzie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało podjęte po wniesieniu skargi do tutejszego sądu, niemniej jednak w judykaturze ugruntowało się stanowisko, podzielane zresztą przez skład orzekający w tej sprawie, że przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest podstawą uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny także wtedy, gdy wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł po podjęciu zaskarżonej decyzji (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 6 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 398/10 - Wspólnota 2010/39/42-43, WSA w Gliwicach z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 191/10 - Lex nr 664573). Orzeczenia sądowe nie mogą opierać się na prawie, co do którego stwierdzona została niezgodność z Konstytucją. Nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której na skutek wydania orzeczenia opartego o prawo niezgodne z Konstytucją, postępowanie sądowe niemal natychmiast po jego zakończeniu mogłoby zostać wznowione. Takie postępowanie nie byłoby zrozumiałe i kłóciłoby się z nakazem sprawiedliwego, rzetelnego rozpoznania sprawy i udzielenia należnej każdemu efektywnej ochrony prawnej. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji powinno w postępowaniu sądowoadministracyjnym przesądzać o uznaniu "naruszenia prawa" w samej decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 363/09 – Lex nr 526400). Okoliczność ta stanowiła podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, bowiem zaistniała podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 145a § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi związanego ze zwolnieniem skarżącego z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów w oparciu o normę art. 36 ust .3 ustawy o odpadach, wskazać należy, iż nie jest on trafny. Jak bowiem zasadnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczy on osób fizycznych i jednostek organizacyjnych nie będących przedsiębiorcami, wykorzystujących odpady na własne potrzeby. Skarżący natomiast jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, prowadząc działalność gospodarczą – Gabinet Stomatologiczny, co wyklucza możliwość powoływania się na zwolnienie o którym mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o odpadach. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b", art. 135 i art. 134 § 1 p.p.s.a. W punkcie drugim wyroku sąd w trybie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, zaś w punkcie trzecim sentencji wyroku rozstrzygnięto o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. LP