II SA/Łd 120/25

Dnia 8 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , Protokolant Specjalista Anna Łyżwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 roku sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 13 grudnia 2024 r. nr KO.4110.42.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia 7 listopada 2024 roku, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach na rzecz skarżącego M.W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc 1. Wnioskiem z dnia 8 lutego 2024 r., uzupełnionym w dniu 5 marca 2024 r. M.W. wystąpił do Wójta Gminy M. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr ewid. [...], obręb W., gmina M. 1. Decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r. znak: [...] Wójt Gminy M. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji z powodu niespełnienia łącznie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.). 1. Zdaniem organu nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, gdyż wnioskowana zabudowa nie odpowiada cechom zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, która polega na tym, iż działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, tj. drogi gminnej, są zabudowane w pasie terenu o szerokości ok. 30-75 m od drogi gminnej, tj. poza terenem użytków zielonych oraz na stoku doliny rzeki P. [...], a nie w obrębie dna doliny rzecznej. 2. Organ ten wskazał, że przedmiotowa działka graniczy z meandrującą rzeką, znajduje się w obrębie dna doliny rzecznej, a poziom jej terenu przekracza jedynie o 0,2 - 1,2 m rzędną brzegu rzeki. Zdaniem organu I instancji, użytki w obrębie całej działki objętej wnioskiem stanowią zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (u.p.w.) - tereny zalewowe, które wskutek opadów, roztopów wiosennych, wzbierania rzek lub (znacznie rzadziej) podnoszenia poziomu wód gruntowych narażone są na zalanie częściowe lub całościowe. Organ wskazał, że choć dotychczas nie sporządzono dla rzeki P. [...] map zagrożenia powodziowego, to jego zdaniem teren ten podlega ochronie przed powodzią na podstawie art. 165 ust. 1 pkt 1 u.p.w. poprzez kształtowanie zagospodarowania w sposób zapewniający swobodny spływ wód oraz zarządzanie ryzykiem powodziowym, w tym ochronę ludzi i mienia przed powodzią i jej skutkami. Organ stwierdził, że w obszarze analizowanym brak jest zabudowy zlokalizowanej w obrębie dna doliny rzecznej, którego fragmentem jest działka objęta wnioskiem, dlatego niespełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. niezgodność z przepisami odrębnymi - u.p.w. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56, 60 ust. 1, 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 104 k.p.a. 1. Od powyższej decyzji odwołał się M.W. nie zgadzając się z twierdzeniem organu I instancji, iż działka nr [...] stanowi teren zalewowy oraz, że ustalenie warunków zabudowy na budynek mieszkalny byłoby niezgodne z art. 165 ust. 1 pkt 1 u.p.w. 1. W odwołaniu podniesiono, iż według pisma PGW Wody Polskie działka nie znajduje się na żadnym z rodzajów obszarów szczególnego zagrożenia powodzią ani na obszarze narażonym na zalanie w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia wału przeciwpowodziowego. Na działce tej nie obowiązują zakazy określone w art. 77 ust. 1 pkt 2 u.p.w. oraz nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 390 ust. 1 u.p.w. Nadto Strategia Rozwoju Gminy M. na lata 2021-2027 nie przewiduje nic na temat ochrony ludności przed powodzią, z czego wynika, że zagrożenie powodzią w gminie M., nie występuje. 2. Odwołujący się podnosił, że działka nr [...] leży przy drodze gminnej wewnętrznej, z której jest zjazd bezpośredni na działkę, zaś obok położone są działki nr [...] i [...], które również posiadają zjazd z tej samej drogi gminnej wewnętrznej. Zwrócił uwagę, że na sąsiedniej działce nr [...] prowadzona była wówczas inwestycja w postaci budowy domu jednorodzinnego, dla której jego zdaniem na pewno zostały wydane warunki zabudowy. Wskazał, że znajdował się tam wówczas budynek jednorodzinny w stanie surowym zamkniętym, zaś na działce nr [...] dostępnej również z drogi gminnej wewnętrznej znajduje się budynek jednorodzinny wraz z zabudowaniami gospodarczymi. 3. Zdaniem wnioskodawcy planowana inwestycja odpowiada cechom zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, spełnia zasadę kontynuacji w ramach "dobrego sąsiedztwa" i byłaby kontynuacją zabudowy wzdłuż drogi gminnej wewnętrznej. Zwrócił też uwagę, iż w analizowanym obszarze, na działce nr [...] znajduje się budynek jednorodzinny, mający dostęp do drogi gminnej wewnętrznej, który nie był uwzględniony w analizie, a jest to ta sama droga gminna wewnętrzna, przy której znajduje się jego działka nr [...]. Nadmienił, że działki sąsiednie (nr [...], [...] i [...]) dostępne z drogi gminnej (publicznej) są zabudowane i można na tej podstawie określić dla jego działki wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Natomiast brak zabudowy w formie drugiego pasa w głębi działek, względem drogi gminnej nie powinno być w jego ocenie argumentem przeciwko realizacji inwestycji. 4. Jako przykład inwestycji zrealizowanej w ramach drugiego pasa zabudowy wskazuje dom jednorodzinny w W. na działce nr [...]. Podkreśla, że zabudowa znajdująca się na tej działce znacząco wykracza poza obszar zabudowy na działkach położonych przy tej samej drodze gminnej, co nie wpłynęło negatywnie na wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy, jak również pozwolenia na budowę. Odwołujący się podkreślił, że dostęp do drogi gminnej (publicznej) jest zapewniony przez prywatną drogę wewnętrzną inwestora. Zaznaczył, że przy drodze gminnej wewnętrznej w analizowanym obszarze znajdują się budynki na działkach nr: [...], [...], [...], [...] (w trakcie budowy budynku jednorodzinnego). Z kolei biorąc pod uwagę, że według pisma z Wód Polskich na działce nie występuje zagrożenie powodziowe, to w jego ocenie nie ma znaczenia to, że działka ma dostęp do rzeki. Wskazał, że sąsiednie działki mają dostęp do tej samej rzeki, a mimo to są zabudowane. 2. Decyzją z dnia 29 lipca 2024 r. znak: KO.4110.31.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję z dnia 6 czerwca 2024 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. 1. Kolegium zwróciło uwagę, że sporządzona "Analiza urbanistyczna (...)" nie została autoryzowana przez organ I instancji, co naruszyło art. 61 ust. 5a u.p.z.p., według którego to właściwy organ przeprowadza powyższą analizę. Nadto Kolegium wskazało, że w analizie nie została wyjaśniona kwestia prowadzonej na działce nr ewid. [...], sąsiadującej bezpośrednio z przedmiotową działką nr [...] oraz dostępnej z tej samej drogi wewnętrznej, budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. 2. Kolegium zaleciło organowi I instancji ustalenie, czy prowadzone na działce sąsiedniej roboty budowlane są legalne, a jeśli tak, to rozważenie możliwości określenia dla przedmiotowej inwestycji linii zabudowy, jako przedłużenie linii zabudowy wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy dla działki sąsiedniej nr [...]. 3. Kolegium zaznaczyło też, iż w tekście analizy nie ustalono: wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym; szerokości elewacji frontowych wszystkich budynków usytuowanych na wszystkich działkach w obszarze analizowanym; wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych wszystkich budynków usytuowanych na wszystkich działkach położonych w obszarze analizowanym; geometrii dachów wszystkich budynków usytuowanych na wszystkich działkach położonych w obszarze analizowanym. Brak powyższych danych uniemożliwiał zweryfikowanie prawidłowości wyliczenia średnich wielkości wskaźników, cech i parametrów zabudowy w obszarze analizowanym podanych w tekście analizy. 4. Kolegium zarzuciło, że organ ten nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o oświadczenie, że wykonanie stosownego uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między inwestorem a gestorami poszczególnych sieci. 5. Kolegium nadto uznało, iż stwierdzenia organu I instancji o położeniu działki na terenie zalewowym nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ I instancji nie zwrócił się też o uzgodnienie decyzji do właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej - pod względem wymagań sanitarnych i zdrowotnych (art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p.) oraz do organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych rolniczo na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), pomimo że działka nie wymaga zmiany przeznaczenia z celów rolnych na nierolnicze. Zalecono, aby w ponownym postępowaniu organ I instancji uzupełnił analizę urbanistyczną i decyzję o powyższe wskazania. 3. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia 7 listopada 2024 r. znak: [...] organ I instancji orzekł o ustaleniu na wniosek M.W., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr ewid. [...] w obrębie W., gmina M.. 1. Decyzja została wydana na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 k.p.a. 2. W decyzji tej organ I instancji określił: rodzaj inwestycji - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (MN); przewidywany wpływ na środowisko i zdrowie publiczne - bez ujemnego wpływu; stan istniejący zagospodarowania terenu inwestycji - teren objęty wnioskiem stanowi fragment niezabudowanej nieruchomości rolnej (trwały użytek zielony niezabudowany PslV, położony na stoku doliny i w dolinie rzeki P. - [...], bezpośrednio graniczący z rzeką; dostęp do drogi publicznej zapewniony jest poprzez istniejącą drogę wewnętrzną; stan władania terenu inwestycji - własność wnioskodawcy. 3. Nadto w omawianej decyzji zostały ustalone: warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu: funkcja terenu-zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (MN); projektowaną inwestycję należy w sposób harmonijny wpisać w otoczenie, kompozycję przestrzenną miejscowości, otaczający krajobraz i zieleń; inwestycję należy zlokalizować w granicach oznaczonych na załączniku graficznym nr 1, z zachowaniem linii rozgraniczającej teren inwestycji oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy; należy zapewnić ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodny spływ wód. 4. W ramach wskaźników, cech i parametrów dla przedmiotowej inwestycji określono: szerokość elewacji frontowej budynku - 11,7 m z tolerancją 20%; dach budynku: dwuspadowy lub wielospadowy, o nachyleniu głównych połaci dachu 30-45°; linia głównej kalenicy równoległa do frontu działki; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu/attyki 3,0 - 5,0 m, maksymalna wysokość głównej kalenicy dachu 6,0 - 8,5 m; powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego decyzją maksymalnie 15 %; minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej 40 % w stosunku do powierzchni terenu objętego decyzją. 5. Ustalono, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. 6. Określono następujące warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: zaopatrzenie w wodę z projektowanego przyłącza do istniejącej sieci wodociągowej; odprowadzenie ścieków bytowych do projektowanego zbiornika na ścieki bytowe, z okresowym wywozem specjalistycznym transportem asenizacyjnym do zlewni przy oczyszczalni ścieków albo do projektowanej przydomowej oczyszczalni ścieków, z odprowadzeniem oczyszczonych ścieków do gruntu w sposób zgodny z przepisami Prawa wodnego; odprowadzenie wód opadowych i roztopowych na teren własnej działki z wykorzystaniem naturalnej retencji terenu; zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejącego przyłącza do sieci elektroenergetycznej nN; zaopatrzenie w ciepło z własnego źródło ciepła (wbudowana kotłownia); postępowanie z odpadami stałymi - do pojemników na odpady ustawianych w wydzielonym miejscu na działce, z okresowym wywozem na wysypisko odpadów, zgodnie z przepisami gminnymi dotyczącymi utrzymania czystości i porządku w gminie, na podstawie stosownej umowy; dostęp do drogi publicznej z wykorzystaniem istniejącej drogi wewnętrznej; ilość miejsc postojowych dla samochodów 2/lokal. 7. W ramach wymagania dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano m.in., iż w przedmiotowym obiekcie i na terenie z nim związanym nie można prowadzić działalności sprzecznej z funkcją ustaloną lub dopuszczoną w decyzji. 8. Ewentualne ponadnormatywne oddziaływanie inwestycji nie może wykraczać poza teren działki będącej we władaniu inwestora. Należy zapewnić możliwość korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, gazu i środków łączności oraz dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi a także ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez: hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, odory, promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, gleby i wody. Inwestor nie może wykonywać robót wpływających na zmianę kierunku odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, odprowadzać wód i ścieków na grunty sąsiednie. 9. Wskazano w decyzji, że granica A-D terenu, linie rozgraniczające teren inwestycji, linie zabudowy nieprzekraczalne zaznaczono na mapie stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do decyzji i jej integralną część. Załącznikiem nr 2 do niniejszej decyzji są wyniki analizy urbanistycznej (część tekstowa i graficzna). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., iż: planowana na terenie działki nr ewid. [...] obręb W. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, nie jest związana z gospodarstwem rolnym; grunty rolne nie są zmeliorowane; na działce nie występują grunty leśne; teren objęty wnioskiem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne; nieruchomość położona jest w obrębie doliny rzeki P. - [...], w części narażonej na zalewanie w okresie wezbrań wody. Organ przyznał, że według informacji PGW Wody Polskie teren nie jest położony w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. 10. Zauważył również, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało wszczęte w lutym 2024 r. i nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Dlatego analizę w sprawie sporządzono stosownie do § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 lipca 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116), na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 nr 164, poz. 1588). 11. Organ I instancji stwierdził, że warunkowo decyzja może być wydana, przy czym należy zapewnić ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodny spływ wód. Ustalono, że teren nie podlega ochronie i opiece prawnej z uwagi na zabytki oraz z uwagi na walory i zasoby przyrodnicze. Projektowane i istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzną. Projekt decyzji uzgodniono z: Starostą Powiatu Skierniewickiego (zgoda milcząca); Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Skierniewicach (postanowienie z dnia 25 września 2024 r.); PGW Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ł. (zgoda milcząca); PCW Wody Polskie RZGW w W. (decyzja z dnia 7 października 2024 r.). 12. W ocenie tego organu wyniki analizy urbanistycznej, stanu zainwestowania terenu oraz przepisów odrębnych wskazują na możliwość realizacji inwestycji, jako uzupełniającej istniejący zespół zabudowy w miejscowości W.. Zdaniem organu teren objęty wnioskiem i decyzją podlega ochronie przed powodzią na podstawie art. 165 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez kształtowanie zagospodarowania w sposób zapewniający swobodny spływ wód oraz zarządzanie ryzykiem powodziowym, w tym ochronę ludzi i mienia przed powodzią i jej skutkami. Ponadto, ponieważ teren przedmiotowej działki jest przyległy do rzeki, dlatego objęty jest ochroną przewidzianą w Prawie wodnym dla nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych (art. 233 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne). Wyjaśniono, że w analizie urbanistycznej wykorzystano mapy ewidencyjne oraz mapy topograficzne zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym ODGiK w Starostwie Powiatowym w S. Mapy te dostępne na stronie internetowej Starostwa obrazują stan faktyczny i prawny ukształtowania terenu, w tym linii brzegowej rzeki oraz przebiegu górnej krawędzi skarpy doliny rzecznej. Dokonano również ponownej lustracji terenu objętego wnioskiem i jego otoczenia stwierdzając, iż w obszarze analizowanym wyraźnie zarysowuje się na zapleczu istniejącej zabudowy położonej wyżej, spadek terenu ku rzece i przebieg jej skarpy. Linia zabudowy została wyznaczona zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U z 2024 r. poz. 1116), jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. 4. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie do Kolegium złożył wnioskodawca - M.W., wnosząc o uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy M. z dnia 7 listopada 2024 r. i jednocześnie ustalenie nowych warunków zabudowy lub uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ jest z niej niezadowolony. 1. Odwołujący się nie zgodził się zapisami decyzji, iż teren objęty wnioskiem stanowi fragment niezabudowanej nieruchomości rolnej, trwały użytek zielony niezabudowany PsIV, położony na stoku doliny i w dolinie rzeki P. - [...], bezpośrednio graniczący z rzeką, zaś dostęp do drogi publicznej zapewniony jest przez istniejącą drogę wewnętrzną. 2. Zwrócił uwagę, że w analizie urbanistycznej jest stwierdzenie, iż górna krawędź rzeki P.-[...] znajduje w odległości ok. 15,0 - 17,0 m od granicy rzeki, a w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy stwierdzono, że została przeprowadzona ponowna lustracja terenu objętego wnioskiem i jego otoczenia. Jego zdaniem lustracja ta powinna wykazać, że działka nie graniczy bezpośrednio z granicą rzeki, a pomiędzy działką, a granicą rzeki znajduje się jeszcze pas zieleni, co jest również widoczne na mapach ewidencyjnych oraz mapach topograficznych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym ODGiK (wydruk jednej z takich map załączył do odwołania). 3. Zdaniem M.W. wyznaczanie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 17 m od granicy działki jest w związku z powyższym bezpodstawne. 4. W jego ocenie w sytuacji, gdy rzeczywiście istniałoby jakieś zagrożenie powodziowe (nigdy nie badane przez Urząd Gminy, ani nie stwierdzone na mapach terenów zalewowych), to linia zabudowy powinna być wyznaczana od granicy rzeki, nie od granicy działki. 5. Odwołujący się zakwestionował również zapisy zaskarżonej decyzji, iż: planowaną inwestycję należy w sposób harmonijny wpisać w otoczenie, kompozycję przestrzenną miejscowości, otaczający krajobraz i zieleń; inwestycję należy zlokalizować w granicach oznaczonych na załączniku graficznym nr 1, z zachowaniem linii rozgraniczającej teren inwestycji oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy; należy zapewnić ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodny spływ wód. Zwrócił również uwagę, iż na załączniku graficznym widać, że zostały wyznaczone dwie nieprzekraczalne linie zabudowy, tj. pierwsza - w odległości 8 m od granicy działki (równoległa do granicy działki oznaczonej symbolami CD). Według analizy urbanistycznej zabudowa dostępna z drogi gminnej wewnętrznej usytuowana jest w odległości 3,0 - 7,0 m od tej drogi. Odległość od granicy geodezyjnej działki drogi wewnętrznej - linia zabudowy wynosi 3,0 - 8,0 m. W wynikach analizy urbanistycznej na str. nr 6 stwierdzono, iż: "Linia zabudowy w odległości min. 6 m od granicy drogi wewnętrznej, wskazane 8,0 m z uwagi na uskok linii zabudowy". Wskazał ponadto, iż na działce nr [...] aktualne prowadzona jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zauważył, że w celu przedłużenia linii zabudowy powinna być brana pod uwagę wyznaczona linia zabudowy, a nie faktyczne usytuowanie budynku; linia zabudowy w odległości 6 m od drogi wewnętrznej byłaby w jego ocenie wystarczająca. Inwestor zarzucił, że druga z nieprzekraczalnych linii zabudowy, zlokalizowana równolegle do granicy działki nr ew. [...] oznaczonej symbolami AB została wyznaczona bezpodstawnie. 6. Zauważył także, że w decyzji i w analizie urbanistycznej Wójt Gminy M. powołuje się na Prawo wodne, jako podstawę wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nadmienił, że zgodnie z pismami PGW Wody Polskie z dnia 29 lutego 2024 r. i 27 września 2024 r. przedmiotowa działka nie znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, nie obowiązują dla niej zakazy określone w art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087), dalej: u.p.w., jak również nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z art. 390 ust. 1 u.p.w. dot. m.in. lokalizowania obiektów na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Wskazał, że decyzją z dnia 7 października 2024 r. PGW Wody Polskie umorzyło jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia z tej racji, że działka nie znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i brak jest podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji uzgadniającej projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia. 7. Dlatego zdaniem odwołującego się nie ma podstaw do wyznaczania tej linii zabudowy i ograniczenia jego prawa do swobodnego posadowienia budynku na działce będącej jego własnością. 8. Zapis w decyzji, że należy zapewnić ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodny spływ wód uznał za bezpodstawny. Następnie wskazał, że według warunków skarżonej decyzji dach przedmiotowego budynku ma być dwu- lub wielospadowy, o nachyleniu połaci dachu 30°-45°, linia głównej kalenicy ma być równoległa do frontu działki. Zarzucił, że zapis ten wyklucza postawienia niskiego domu, bez poddasza użytkowego o nachyleniu połaci 25°, a takie budynki są energooszczędne i materiałooszczędne oraz korzystnie wpływają na środowisko. 9. Odwołujący się zwrócił nadto uwagę, iż na działkach nr [...] i nr [...] główna kalenica jest równoległa do frontu działki (drogi gminnej publicznej), ale prostopadła do drogi gminnej wewnętrznej. W związku z powyższym stwierdził, że główna kalenica prostopadła do frontu działki nr [...] znajdującej się przy drodze gminnej wewnętrznej, nie zaburzałaby ładu przestrzennego. W związku z powyższym jego zdaniem powinien być zawarty zapis: "linia głównej kalenicy dachu prostopadła lub równoległa do frontu działki". Co do powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego decyzją ustalonego w skarżonej decyzji maks. 15% strona wskazała, że w analizie urbanistycznej zawarto wyniki wyliczeń wskaźników zabudowy w obszarze analizowanym w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które dotyczą 7 działek. Wskaźnik zabudowy kształtuje się na poziomie od 10% do 30%. Średni wskaźnik zabudowy wynosi 19,57 %. Biorąc pod uwagę, że 4 z 7 analizowanych działek mają wskaźnik pow. 20 %, w tym jedna 30 % wskazuje, że wyższy wskaźnik zabudowy, tj. co najmniej 20% nie zaburzałby ładu przestrzennego. Nadto odwołujący się zarzucił, że Wójt Gminy M. opieszale rozpatruje jego sprawę, bowiem łącznie od złożenia wniosku w dniu 8 lutego 2024 r. do wydania decyzji w dniu 7 listopada 2024 r. minęło 9 miesięcy. Podniósł, że zwrócenie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji może wydłużyć rozpatrzenie sprawy o wiele miesięcy. 5. Decyzją z dnia 13 grudnia 2024 r. znak KO.4110.42.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części określającej w jej załączniku graficznym nr 1, nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 8,0 m od drogi wewnętrznej i w tym zakresie określiło dla wnioskowanej inwestycji obowiązującą linię nowej zabudowy w odległości 6,0 m od drogi wewnętrznej; 2. uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej w jej załączniku graficznym nr 1, drugą nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 17 m od granicy z działką, przez którą przepływa rzeka P. - [...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji; 3. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu objętego decyzją na 15% i ustaliło dla planowanej inwestycji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynoszący 20%; 4. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. 1. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że planowana inwestycja budowlana wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na brak planu miejscowego na przedmiotowym terenie oraz na rodzaj planowanej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego. 2. Sprawa została wszczęta wnioskiem M.W. z dnia 8 lutego 2024 r. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr ew. [...] w obrębie W., gmina M.. 3. W trakcie ponownego postępowania organ I instancji sporządził "Analizę urbanistyczną – ponowną", datowaną na sierpień-październik 2024 r. W tekście tej analizy ustalono, że szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 40,0 m i jest to część granicy działki przyległa do drogi wewnętrznej o nr ewid. działki [...] w obrębie W., która doprowadza ruch do drogi publicznej gminnej. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 120 m od granic działki objętej wnioskiem, tj. w trzykrotnej szerokości frontu działki. Przyjęta w sprawie wielkość obszaru analizowanego jest w opinii Kolegium zgodna z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. 4. Z części graficznej ponownej analizy wynika, że granice terenu analizowanego wyznaczono z każdej strony przedmiotowej działki w identycznej odległości, co spowodowało utworzenie obszaru w kształcie koła. W tekście ponownej analizy ustalono, że na działkach położonych w wyznaczonym w powyższy sposób obszarze analizowanym, dostępnym z tej samej drogi publicznej gminnej występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. W świetle powyższego funkcja przedmiotowej inwestycji stanowi kontynuację funkcji obiektów zastanych na terenie analizowanym i w tym zakresie odpowiada wymaganiom art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. 5. W zakresie linii zabudowy w tekście ponownej analizy wskazano, że powinna być ona ustalona jako przedłużenie linii zabudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach sąsiednich. Ustalono, że zabudowa dostępna z dróg wewnętrznych usytuowana jest w odległości 3,0 - 7,0 m od tych dróg. W zaskarżonej decyzji, w jej załączniku graficznym nr 1 wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 8 m od drogi wewnętrznej. Ponieważ zabudowa na terenie analizowanym usytuowana jest w odległościach od 3,0 do 7,0 m od dróg wewnętrznych, a inwestor wnosi o linię zabudowy w odległości 6 m od drogi wewnętrznej, to Kolegium zdecydowało o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia w załączniku graficznym do skarżonej decyzji nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 8 m od drogi wewnętrznej i ustalić dla przedmiotowej inwestycji obowiązującą linię nowej zabudowy w odległości 6,0 m od tej drogi. Powyższe ustalenie nie narusza § 4 rozporządzenia. 6. W załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji organ I instancji określił także dla przedmiotowej inwestycji drugą nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 17 m od granicy z działką, przez którą przepływa rzeka. Kolegium zaznaczyło jednak, że zgodnie z art. 61 ust. 1 i ust. 6 i 7 u.p.z.p. oraz § 4 rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy ustala się obowiązujące linie nowej zabudowy od strony dróg, dlatego nieprawidłowe jest określenie dla planowanej wnioskowanej inwestycji, nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony działki rzecznej. Stąd w omawianej części uchylono zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie I instancji w tym zakresie. 7. W tekście ponownej analizy ustalono, że wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni użytków BR i B na poszczególnych działkach położonych w obszarze analizowanym wynoszą od 10% (min.) do 30 % (maks.). Ogólnikowo również wskazano, że wielkość tego wskaźnika w odniesieniu do powierzchni działek położonych w obszarze analizowanym wynosi od 3% do 10%. W zaskarżonej decyzji dla przedmiotowej inwestycji ustalono wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu objętego decyzją na maks. 15%, zaś inwestor wnioskuje o co najmniej 20% wskaźnika zabudowy. W świetle powyższych ustaleń w ocenie Kolegium uchylenie ustalonego przez organ I instancji wskaźnika o wielkości 15% i ustalenie dla planowanej inwestycji wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem wynoszącego 20 % wynika z analizy i nie narusza § 5 rozporządzenia. W świetle przepisów prawa nie jest możliwe wyznaczenie tylko wielkości minimalnego wskaźnika, bez żadnego ograniczenia co do wielkości wskaźnika maksymalnego. 8. W tekście ponownej analizy ustalono, że szerokości elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych usytuowanych na działkach położonych w obszarze analizowanym wynosi od 11,0 m (min.) do 13,0 m (maks.), a średnia 11,7 z tolerancją do 20 %. Ustalona w zaskarżonej decyzji szerokość elewacji frontowej planowanej inwestycji wynosząca 11,7 z tolerancją do 20%, w ocenie składu Kolegium wynika z analizy i nie narusza § 6 rozporządzenia. 9. Z przedstawionego w ponownej analizie zestawienia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych usytuowanych na działkach położonych w obszarze analizowanym wynika, że parametr ten mieści się w przedziale od 3,0 m (min.) do 6,8 m (maks.). W zaskarżonej decyzji ustalono, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu/attyki ma wynosić od 3,0 m do 5,0 m. Kolegium oceniło, że sposób ustalenia powyższego parametru wynika z analizy i nie narusza § 7 rozporządzenia. 10. Po przeanalizowaniu geometrii dachów budynków mieszkalnych jednorodzinnych usytuowanych na działkach położonych w obszarze analizowanym w ponownej analizie ustalono, że występują w nich dachy: o układzie połaci dwuspadowym i wielospadowym; o kącie nachylenia głównych połaci od ok. 30° (min.) do ok. 45° (maks.); o głównej kalenicy równoległej do frontu działki; o wysokości głównej kalenicy od 6,0 m (min.) do 9,8 m (maks.) Dla przedmiotowej inwestycji w zaskarżonej decyzji ustalono: dach dwuspadowy lub wielospadowy o nachyleniu głównych połaci dachu wynoszącym 30-45°; o linii głównej kalenicy równoległej do frontu działki; o wysokości głównej kalenicy od 6,0 m do 8,5 m. W ocenie Kolegium wymieniony sposób ustalenia geometrii dachu dla planowanej inwestycji wynika z analizy i nie narusza § 8 rozporządzenia. 11. W świetle powyższego Kolegium uznało, że spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz w przepisach rozporządzenia. 12. W zakresie warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ustalono, że teren objęty wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzną na działce nr ewid. [...] w obrębie W. 13. Spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: zaopatrzenie w wodę - z projektowanego przyłącza do istniejącej sieci wodociągowej; odprowadzenie ścieków bytowych do projektowanego zbiornika na ścieki bytowe, z okresowym wywozem specjalistycznym transportem asenizacyjnym do zlewni przy oczyszczalni ścieków albo do projektowanej przydomowej oczyszczalni ścieków, z odprowadzeniem oczyszczonych ścieków do gruntu w sposób zgodny z przepisami Prawa wodnego; odprowadzenie wód opadowych i roztopowych - na teren własnej działki z wykorzystaniem naturalnej retencji terenu; zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejącego przyłącza do sieci elektroenergetycznej nN; zaopatrzenie w ciepło - z własnego źródło ciepła (wbudowana kotłownia); postępowanie z odpadami stałymi - do pojemników na odpady ustawianych w wydzielonym miejscu na działce, z okresowym wywozem na wysypisko odpadów, zgodnie z przepisami gminnymi dotyczącymi utrzymania czystości i porządku w gminie, na podstawie stosownej umowy; dostęp do drogi publicznej - z wykorzystaniem istniejącej drogi wewnętrznej; ilość miejsc postojowych dla samochodów 2/lokal. 14. W odniesieniu do warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. ustalono, że przedmiotowa działka stanowi użytki rolne klasy PsIV, niewymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, w trybie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. 15. Warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. został spełniony, ponieważ decyzja została uzgodniona z organem sanitarnym; Starostą Skierniewickim. Uzgodnienie z Wodami Polskimi w zakresie spełnienia przepisów ustawy Prawo wodne, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 11 i ust.5d nie jest wymagane, bowiem teren przedmiotowej działki nie jest położony na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią określonych w art. 169 ust. 2 pkt 2 u.p.w. O braku powyższego obowiązku świadczy decyzja PGW WP DRZGW w W. z dnia 7 października 2024 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia. 16. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że prawidłowe są ustalenia, iż przedmiotowa działka oznaczona jest w ewidencji gruntów jako użytek rolny klasy bonitacyjnej Ps IV oraz bezpośrednio graniczy ona z działką rzeczną, a dostęp do drogi publicznej zapewniony jest przez istniejącą drogę wewnętrzną. 17. Pozostałe stwierdzenia zawarte w analizie i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dotyczące położenia działki na stoku doliny i w dolinie rzeki P. - [...] oraz istnienia górnej krawędzi skarpy rzeki nie zostały przez organ I instancji niczym udokumentowane. Zawarty w skarżonej decyzji warunek, aby inwestor zapewnił ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodny spływ wód jest jednym z ogólnych postulatów zawartych w pkt 6 zaskarżonej decyzji, nie rzutującym na obligatoryjne warunki tej decyzji. 18. Odnosząc się do skargi M.W. z dnia 2 grudnia 2024 r. w zakresie dotyczącym decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy M. przez ówczesnego Zastępcę Wójta z dnia 6 czerwca 2024 r. Kolegium zaznaczyło, że decyzja ta została uchylona, a odniesienie się do zarzutów M.W. odnośnie tej decyzji zostało zawarte w decyzji kasatoryjnej Kolegium z dnia 29 lipca 2024 r. Z przekazanych do Kolegium dokumentów wynika, że skarżona obecnie decyzja została podpisana przez pracownika upoważnionego przez organ I instancji do jej wydania, zaś jeden egzemplarz ponownej analizy urbanistycznej został podpisany przez architekta będącego jednocześnie urbanistą, który opracował ten dokument, a drugi egzemplarz został potwierdzony przez działającego z upoważnienia organu, Kierownika Referatu. Powyższe działania są zgodne z przepisami u.p.z.p. Umieszczony w uzasadnieniu analizy urbanistycznej zapis o treści: "stwierdzono, iż warunkowo decyzja może być wydana (...)" jest niezgodny z k.p.a. bowiem tryb wydawania decyzji warunkowych jest uregulowany odrębnie w k.p.a. Zaskarżona obecnie i badana w niniejszym postępowaniu odwoławczym decyzja została wydana w oparciu o prawidłową podstawę prawną. Nadto organ nie ma obowiązku przesyłania stronom postępowania administracyjnego dokumentów zgromadzonych w sprawie. Jego obowiązkiem jest natomiast poinformowanie stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i o możliwości wypowiedzenia się co do niego. Natomiast przyczyny ewentualnej opieszałości organu badane są szczegółowo przez organ wyższego stopnia w przypadku wniesienia ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu, o ile takie ponaglenie zostaje złożone. 6. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł M.W., zaskarżając ją w części tj. w zakresie pkt 3 tj. w zakresie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że brak jest podstaw do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia zgody o warunkach zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem i uchylenie wyłącznie w części decyzji organu I instancji podczas gdy skarżący spełnił wszystkie wymagania dotyczące uzyskania warunków zabudowy dla działki o nr ewid. [...] obręb W. dla potrzeb budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego zgodnie ze złożonym wnioskiem; 2) art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 7 pkt 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie przez organ I instancji, iż skarżący nie spełnił łącznie wszystkich warunków określonych w tym przepisie podczas gdy przesłanki wymienionego przepisu są spełnione, a organ I i II instancji błędnie ustaliły kąt nachylenia dachu min 30 do 45 stopni, w sytuacji gdy kąt powinien zostać określony na poziomie 22 stopnie do 45 stopni, ponadto organ I i II instancji w sposób nieuprawniony ograniczyli możliwość zabudowy poprzez naniesienie obowiązku zapewnienia ochrony ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodnego spływu wód; 3) § 1 i § 4 ust. 1- 4 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że brak jest podstaw do wydania decyzji uwzględniającej stanowisko skarżącego w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla działki o nr ewid. [...] obręb W. dla potrzeb budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, podczas gdy powoływanie się przez organ na fakt, iż działka położona jest na terenie zalewowym wobec czego niemożliwe jest uwzględnienie w całości wniosku w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do naniesienia obowiązku zapewnienia ochrony ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodnego spływu wód; 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, iż w sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji w całości uwzględniające wniosek skarżącego dotyczący ustalenia warunków zabudowy dla działki o nr ewid. [...], podczas gdy organ powołał się wyłącznie na ustalenia nie mające związku z rzeczywistym stanem jak i położenia działki oraz brak jest podstaw do uznania, iż działka położona jest na terenie zalewowym; 5) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności pominięcia oględzin nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy; 6) art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia i rozważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, które to powinny być brane pod uwagę łącznie i w konsekwencji czego powinno prowadzić do wniosku, że w niniejszej sprawie zasadnym było pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego; 7) art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czyli pominięcie okoliczności, iż decyzja odmowna w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla działki o nr ewid. [...] obręb W., nie jest położony na terenach zalewowych, a na działkach sąsiednich zostały uwzględnione wnioski o ustalenie warunków zabudowy; 8) art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność, że usytuowanie działki o nr ewid. [...] obręb W. nie spełnia wymogów dotyczących ustalenia warunków zabudowy; 9) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia argumentów składanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, o rozważenie przez sąd uchylenia decyzji organu I instancji w całości i wydania decyzji w całości uwzględniającej wniosek skarżącego dotyczący ustalenia warunków zabudowy dla działki o nr ewid. [...] obręb W. gm. M., a ponadto zasądzenie o zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów porady prawnej związanej ze sporządzeniem skargi w wysokości 2000 zł. 7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił jednocześnie, iż wymieniony sposób ustalenia geometrii dachu dla planowanej inwestycji wynika z analizy, zatem spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i w przepisach rozporządzenia. Uzgodnienie decyzji z Wodami Polskimi w zakresie spełnienia przepisów ustawy Prawo wodne, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 11 i ust. 5d nie jest wymagane, bowiem ustalono, że teren przedmiotowej działki nie jest położony na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią określonych w art. 169 ust. 2 pkt 2 u.p.w. O braku powyższego obowiązku świadczy decyzja PGW WP DRZGW w W. z dnia 7 października 2024 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia. Nie uwzględniono wnioskowanego przez inwestora kąta nachylenia połaci dachowych planowanego budynku mieszkalnego na poziomie 22° do 45° bowiem, jak ustalono w analizie w budynkach usytuowanych na poszczególnych działkach znajdujących się w obszarze analizowanym najmniejszy kąt nachylenia połaci dachowych wynosi 30°. Analiza urbanistyczna wykazała również, że kalenice budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych w obszarze analizowanym są równoległe do frontu działki, a nie prostopadłe. Przepis § 8 obowiązującego w sprawie rozporządzenia z 28 sierpnia 2003 r. nakazuje ustalać w decyzji o warunkach zabudowy takie parametry, jak m.in. kąt nachylenia połaci dachowych i kierunek głównej kalenicy planowanego budynku odpowiednio do tych parametrów występujących w budynkach w obszarze analizowanym. Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium doszło do przekonania, iż wnioskowane parametry dla nowego budynku o wielkościach nie są odpowiednie do tych parametrów występujących w budynkach w obszarze analizowanym. Kolegium dodało, że zawarty w skarżonej decyzji warunek, aby inwestor zapewnił ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodny spływ wód jest ogólnym postulatem nie wiążącym się z konkretnymi warunkami decyzji i dotyczy ewentualnych działań inwestycyjnych właściciela na własnej nieruchomości, w jego własnym interesie i dla jego bezpieczeństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 8. Skarga okazała się zasadna. 1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny (w tym przypadku decyzja administracyjna) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). 2. Zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją z dnia 13 grudnia 2024 r. znak KO.4110.42.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części określającej w jej załączniku graficznym nr 1, nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 8,0 m od drogi wewnętrznej i w tym zakresie określiło dla wnioskowanej inwestycji obowiązującą linię nowej zabudowy w odległości 6,0 m od drogi wewnętrznej; 2. uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej w jej załączniku graficznym nr 1, drugą nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 17 m od granicy z działką, przez którą przepływa rzeka P. - [...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji; 3. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu objętego decyzją na 15% i ustaliło dla planowanej inwestycji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynoszący 20%; 4. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. 3. Jak wynika z treści skargi skarżący kwestionuje pkt 3 rozstrzygnięcia decyzji, tzn. w zakresie, w jakim Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W tym miejscu Sąd zauważa, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji zawarte są dwa punkty oznaczone numerem 3, co należy w ocenie Sądu potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską. Mając na uwadze treść skargi przyjąć należy, że skarżący kwestionuje drugi w kolejności punkt oznaczony numerem 3, czyli w zakresie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. 4. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, [dalej: "u.p.z.p."] oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). [dalej: "rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy"]. 5. Wniosek wszczynający prowadzone postępowanie został złożony w dniu 8 lutego 2024 r. Co prawda na mocy art. 1 pkt 55 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r., przepis art. 61 u.p.z.p. został znowelizowany, jednakże zgodnie z art. 59 ust. 2 cyt. wyżej ustawy zmieniającej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Z akt sprawy nie wynika, aby studium uwarunkowań utraciło moc, wobec czego zastosowanie mają przepisy u.p.z.p. w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r. W tym kontekście Sąd zauważa, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył treść art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, aczkolwiek okoliczność ta nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. 6. Jedocześnie należy zauważyć, że od dnia 26 lipca 2024 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). Jednakże stosownie do § 12 cyt. wyżej rozporządzenia z 2024 r. do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że zastosowanie w sprawie mają przepisy Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.), [dalej: "rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy"] w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r. 7. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Co do zasady ustalanie zagospodarowania terenu winno następować w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a wydawanie decyzji o warunkach zabudowy jest wyjątkiem. 8. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. 9. Nie jest w sprawie sporne, że przywołane wyżej decyzje wydane zostały po ustaleniu, iż działka, na której ma zostać zrealizowane zamierzenie budowlane objęte wnioskiem znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność, wobec brzmienia przepisu art. 59 ust. 1 u.p.z.p., determinowała konieczność uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. 10. Należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze o prawie do realizacji konkretnej inwestycji w określonym miejscu, a jedynie wskazuje, czy taka inwestycja w danym miejscu jest możliwa. Zastępuje ona co do zasady miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na danym terenie, nie tworzy jeszcze żadnych praw do danego terenu ani nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Celem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzone przez inwestora zmiany w zagospodarowaniu terenu, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są dopuszczalne. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ odpowiedzialny za jej wydanie musi wydać pozytywną decyzję, jeżeli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie wymogi wynikające z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia choćby jednego ustawowego wymogu wynikającego z konkretnych norm prawnych (por np. wyrok NSA z 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11; wyrok WSA w Poznaniu z 16 maja 2018 r., IV SA/Po 214/18; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 11. Podkreślić wymaga, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a warunki jakie winna spełniać inwestycja określa szczegółowo przywołane wyżej rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy. Wskazując te warunki organ obowiązany jest mieć oczywiście na uwadze wymagania istniejącego ładu przestrzennego, a więc takiego ukształtowania przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe i kompozycyjno-estetyczne, tak jak regulują to przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p. 12. Zgodnie z przywołanym już wyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. 13. W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawodawca wprowadził tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, która zakłada kontynuację istniejącej już na terenach sąsiednich zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Aby ustalić czy można wydać warunki zabudowy dla danego zamierzenia, organ zobowiązany jest przeprowadzić analizę i na jej podstawie sprawdzić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinien być rozumiany w ten sposób, że brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w sytuacji, gdy istnieje co najmniej jeden podobny obiekt organ ma obowiązek rozważyć pozostałe przesłanki, określone w ustawie oraz aktach wykonawczych do ustawy, determinujące możliwość wydania warunków zabudowy (tak np. wyrok NSA z 20.08.2013 r., II OSK 838/12). W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że warunek kontynuacji funkcji uznaje się za spełniony zarówno w przypadku, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i wówczas, gdy stanowi uzupełnienie istniejącej funkcji, dając się pogodzić i nie kolidując z nią. W takim ujęciu, możliwość rozstrzygnięcia o rodzaju i parametrach zabudowy wymaga rozważenia "dopasowania" istniejącego już na danym terenie ładu przestrzennego w jego całokształcie (tak np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., II OSK 2514/2). 14. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Zdaniem Sądu uznać należy, że co do zasady sam obszar analizowany został przez organy wyznaczony prawidłowo. 15. Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony zaś został w przepisach powołanego już wyżej rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy z 2003 r. 16. Przeprowadzenie ww. analizy urbanistycznej zgodnej z przepisami rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy ma kluczowe znaczenie dla przygotowania projektu decyzji o warunkach zabudowy. To właśnie w ramach tej analizy ocenia się funkcje oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu, aby sprawdzić, czy spełniają one warunki określone w przepisach art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. dla obszaru przeznaczonego na nową zabudowę (por. np. wyrok NSA z 17.10.2023 r., II OSK 1935/23). 17. Warto zaznaczyć, że analiza ta składa się z części opisowej i graficznej, które muszą być ze sobą zgodne. Stanowi ona kluczowy dokument, na podstawie którego wydawana jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Rzetelność, kompletność i zgodność tej analizy z przepisami rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy mają decydujące znaczenie dla wyników całego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. O prawidłowości analizy oraz jej wyników decyduje przede wszys.tkim dokładne wyznaczenie obszaru analizowanego (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 26.08.2022 r., II SA/Po 343/22). Co istotne, wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy). 18. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania, przenosząc je na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu należy uznać, że najdalej idącym zarzutem w sposób zasadniczy rzutującym na prawidłowość decyzji organu I jak i II instancji jest nieprawidłowo sporządzona analiza urbanistyczna oraz niepełny dokument w postaci wyników analizy, stanowiący załącznik do decyzji organu I instancji. Przede wszystkim należy wskazać, że autor analizy ustalając parametry dla nowej inwestycji wziął pod uwagę jedynie znajdujące się w obszarze analizowanym budynki mieszkaniowe jednorodzinne (k. 55 akt administracyjnych organu I instancji), co potwierdza tabela ujęta w treści analizy urbanistycznej. Tymczasem ustalenie średnich wartości parametrów zabudowy musi uwzględniać w analizie urbanistycznej wszystkie nieruchomości znajdujące się w obszarze analizowanym, a nie tylko niektóre z nich wybrane na podstawie dowolnej metody (tak np. wyrok NSA z dnia 21.11.2017, II OSK 193/16; wyrok WSA w Łodzi z dnia 22.09.2022, II SA/Łd 950/19). Powyższe nakazuje uznać, że analiza ta nie została sporządzona zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy. Ponadto nie mogło ujść uwadze Sądu, że załącznik nr 2 do decyzji w postaci wyników analizy nie jest kompletny, bowiem nie określa wszystkich parametrów nowej zabudowy przede wszystkim zaś geometrii dachu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, co narusza §§ 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy. Zważywszy powyższe Sąd wskazuje, że ww. wadliwość sporządzonej analizy oraz braki w zakresie wyników analizy skutkują brakiem możliwości przeprowadzenia przez Sąd pełnej oceny działań organów w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, mając bowiem na uwadze ww. wadliwość, ocena ta byłaby co najmniej przedwczesna. Jak wskazano już wyżej tylko prawidłowo sporządzona analiza warunkuje wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ, a w dalszej kolejności umożliwiał kontrolę wydanych w sprawie decyzji przez sąd administracyjny. 19. Abstrahując od powyższych rozważań dotyczących prawidłowości sporządzonej analizy i wyników tej analizy, w ocenie Sądu należy nadto na marginesie zauważyć, że Kolegium nie jest konsekwentne w wydanym rozstrzygnięciu. Skoro bowiem w pkt 2 zaskarżonej decyzji uchyliło decyzję organu I instancji w części ustalającej w jej załączniku graficznym nr 1 drugą nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 17 m od granicy z działką, przez którą przepływa rzeka (czego Sąd co do zasady nie kwestionuje) i w tym zakresie umorzyło postępowanie I instancji, to jednocześnie Kolegium winno dokonać korekty załącznika do decyzji I instancji i załączyć do zaskarżonej decyzji mapę z prawidłowo wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. Natomiast pozostawienie ww. załącznika w dotychczasowej postaci skutkuje rozbieżnością między treścią załącznika graficznego do decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, a treścią rozstrzygnięcia organu II instancji w powyższym zakresie. 20. Zdaniem Sądu nieprawidłowo także organy pomijają kwestię określenia i wyznaczenia granic terenu, którego dotyczy planowana inwestycji. Rację ma w tym zakresie skarżący, że teren inwestycji jest wielokątem oznaczonym kolejno literami od A do E, a nie czworokątem oznaczonym literami od A do D. W tym zakresie decyzja organu I instancji nie jest też spójna z załącznikiem graficznym, który prawidłowo, zgodnie ze złożonym wnioskiem, określa granice terenu objętego decyzją (od A do E). Powyższa kwestia nie została w ogóle dostrzeżona przez organ drugiej instancji. Co zaś istotne skarżący w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego zwracał uwagę na powyższy problem wielokrotnie, jednakże organy powyższe zastrzeżenia zlekceważyły. 21. W ocenie Sądu o braku konsekwencji organu I instancji świadczy również zapis zawarty w pkt 5.2. decyzji tego organu, wedle którego "Należy zapewnić ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz swobodny spływ wód". Skoro bowiem teren objęty wnioskiem o ustalenie WZ nie jest położony na terenie zalewowym (a jest to bezsporna okoliczność w sprawie), to brak było podstaw do zamieszczania w treści decyzji zapisu o powyższej treści. Co prawda zapis ten jest dość ogólny i nie posiada adresata, jednak nie można nie zauważyć, że jednocześnie kłóci się z przepisami ustawy Prawo wodne tj. z art. 163 ust. 1 i 2, wedle którego ochrona przed powodzią jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej. Wody Polskie zapewniają, w zakresie swojej właściwości, ochronę ludności i mienia przed powodzią wywołaną przez wody publiczne stanowiące własność Skarbu Państwa, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1. Z całą więc pewnością nie można zdaniem Sądu tego rodzaju obowiązków nakładać na inwestora w decyzji o warunkach zabudowy. 22. Sąd stwierdza ponadto, że brak jest także w aktach sprawy oświadczeń od gestorów sieci wodociągowej i sieci energetycznej. Nie sposób zatem ustalić, czy spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. 23. Wszystkie powyższe wadliwości świadczą o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. oraz ww. przepisami rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy. Ze wszystkich wskazanych wyżej względów skarga okazała się zasadna. W konsekwencji wydane w niniejszej sprawie decyzje wymagały wyeliminowania z obrotu prawnego. 24. Rozpoznając ponownie sprawę organy, stosownie do art. 153 P.p.s.a., będą zobowiązane do uwzględnienia przedstawionej wyżej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. W szczególności zaś zobowiązane będą do przeprowadzenia prawidłowej analizy urbanistycznej zgodnej z przepisami rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy oraz sporządzenia kompletnych wyników tej analizy. Ponadto organy zobowiązane będą do szczegółowego odniesienia się do podnoszonych przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego zarzutów i składanych wniosków. Przejęte zaś w sprawie przez organy rozstrzygnięcie winno zostać uzasadnione stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. 25. Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji były wadliwe. Organ odwoławczy nie dostrzegł istotnych uchybień postępowania i w samej decyzji wydanej przez organ I instancji, w konsekwencji niezasadnie zastosował w sprawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. zamiast wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt 1 sentencji wyroku). 26. Odnosząc się do wniosku skarżącego w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów, Sąd stwierdza, co następuje: 1. Stosownie do art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. 2. W skardze skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów porady prawnej związanej ze sporządzeniem skargi w wysokości 2000 zł, na którą to okoliczność do skargi została dołączona kopia paragonu fiskalnego z dnia 3 stycznia 2025 r. na ww. kwotę, którego wystawcą jest adwokat P.S. Biorąc pod uwagę treść art. 205 § 1 P.p.s.a. do podlegających zwrotowi kosztów postępowania sądowoadministracyjnego nie zaliczają się zatem koszty poprzedzające wniesienie sprawy do sądu, w tym przykładowo koszty udzielonej skarżącemu porady prawnej. Nie są to bowiem koszty, które przez ustawodawcę zostały uznane za niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście. Katalog niezbędnych kosztów postępowania wskazany w art. 205 § 1 P.p.s.a. ma charakter wiążący i wyczerpujący (tak postanowienie NSA z 26.11.2015 r., I OZ 1531/15). Ze względu na powyższe w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego w zakresie zwrotu kosztów udzielonej porady prawnej. 3. Ze względu na powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. o zwrocie od organu na rzecz skarżącego tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi kwoty 500 zł (pkt 2 sentencji wyroku). dc