II OSK 193/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. S. i H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 260/15 w sprawie ze skargi L. S. i H. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 09 września 2015r. sygn. akt IV SA/Po 260/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę L. S. i H. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2015r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] ([...]) Starosta Poznański, wskazując na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej jako p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa), po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. w [...] (dalej jako Inwestor) o zmianę decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę parku wiatrowego [...] Etap I - budowa elektrowni wiatrowych i układu komunikacyjnego, na dz. [...], [...], [...], [...] w [...], gmina [...] - zmienił ww. ostateczną decyzję własną nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę w zakresie projektu i zatwierdził zamienny projekt budowlany. Uzasadniając decyzję Starosta napisał, że zmiany objęte projektem zamiennym są zgodne z ustaleniami ostatecznych decyzji Burmistrza Stęszewa: decyzji ustalającej warunki zabudowy nr [...] z dnia [...] października 2010 r. oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli L. S. i H. S., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, w szczególności: 1. art. 7 kpa objawiające się niedokładnym, pomijającym słuszny interes obywateli wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, 2. art. 8 kpa w zw. z art. 107 kpa, przejawiające się nienależytym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, 3. art. 9 kpa poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, 4. art. 107 § 1 kpa poprzez błędne i niewłaściwe sformułowanie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, 5. art. 107 § 1 i § 2 kpa wyrażające się niewskazaniem pełnej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podniesione zarzuty odwołujący się wskazali, że obowiązujące przepisy prawa nie określają bezpośrednio warunków lokalizowania elektrowni wiatrowych. Z przepisów prawa budowlanego wynika, iż regulacje dotyczące budowli mają zastosowanie także w przypadku elektrowni wiatrowej. Z tegoż powodu podmiot zainteresowany budową farmy wiatrowej musi uzyskać pozwolenie na budowę po uprzednim uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, ponadto zobowiązany jest do spełnienia odpowiednich wymagań związanych z bezpieczeństwem konstrukcji, sposobów jej użytkowania, bezpieczeństwa pożarowego, właściwych warunków higienicznych i zdrowotnych, ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, oszczędności energii, odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród. Inwestor winien także zapewnić odpowiednie usytuowanie farmy wiatrowej na działkach budowlanych oraz poszanowanie występujących w jej oddziaływaniu interesów osób trzecich. W każdym przypadku organ administracji ma obowiązek wskazać o jaki interes społeczny, wymieniony w art. 7 kpa chodzi, oraz udowodnić, iż jest on na tyle znaczący, iż wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Podnieśli również, że uzasadnienie decyzji udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę jest lakoniczne i schematyczne, sporządzone w sposób niezrozumiały dla skarżących. Ogranicza się ono jedynie do krótkich stwierdzeń, a przecież obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wyboru faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz wskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dalej zarzucili, że "w znacznej części" zaskarżona decyzja nie zawiera pełnej podstawy prawnej, co stanowi o jej wadliwości. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając przyjęte rozstrzygniecie wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawiając, bądź wydając pozwolenie na budowę określonej inwestycji winien kierować się wytycznymi ściśle określonymi w przepisach prawa. Przepis art. 35 p.b. określa czynności, jakie organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec ściśle ustalonego zakresu działania właściwy w sprawie organ nie posiada prawnej możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Organ może jedynie ocenić zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w ściśle określonym w ustawie zakresie. Zgodnie z art. 36a ust. 1 p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 p.b. stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o zmianie decyzji pozwolenia na budowę jest tzw. postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora. Wojewoda ocenił na podstawie akt sprawy, że inwestor wykonał obowiązki nałożone przepisami p.b. w tym określone w art. 33 ust. 2 p.b. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono bowiem projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Wojewody zakres i treść projektu budowlanego jest dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Wojewoda potwierdził zgodność przedstawionego projektu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem. Wojewoda podkreślił, że projekt budowlany jest nadal zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza ustalającej warunki zabudowy. Warunki te ograniczyły między innymi wysokość elektrowni wiatrowych do 170,0 m. Zmiana w analizowanym przypadku dotyczy między innymi parametrów elektrowni wiatrowych tj. wysokość nominalna wieży elektrowni od fundamentu zmniejszy się z 96,86 m na 94,18 m, a co za tym idzie całkowita-wysokość elektrowni zmniejszy się o 0,2 m (z 150 m na 149,8 m). Zwiększeniu natomiast ulegnie średnica śmigła wirnika ze 100 m na 103 m. Opisane zmiany są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. wysokość elektrowni do 170,0 m, promień śmigła do 55,0 m. Nadto zmianie uległa powierzchnia i układ dróg oraz placów montażowych przy elektrowniach wiatrowych. Zmiany te zamykają się na działkach objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę i nie zmieniają oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie. Układ komunikacyjny nie narusza ustaleń decyzji Burmistrza Stęszewa z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. przebudowy drogi gminnej, działka nr [...], obręb [...] oraz wykonanie dwóch zjazdów na działki nr [...] i [...]. Wojewoda podkreślił, że Starosta wydając zakwestionowaną decyzję powołał się na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36a p.b. oraz na art. 104 kpa i nie można uznać, co wskazują odwołujący, że organ I instancji nie powołał postawy prawnej w wydanej decyzji. Wojewoda przyznał, że Starosta naruszył art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie dostatecznego uzasadnienia faktycznego swojej decyzji, jednakże organ odwoławczy utrzymując zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy może "naprawić" powyższe uchybienie i rozwinąć uzasadnienie organu I instancji, co w tej sprawie uczyniono. Wojewoda wskazał, że w sytuacji gdy inwestor wykona obowiązki nałożone przepisami p.b. związane z wydaniem decyzji pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić zmiany pozwolenia na budowę, ponieważ decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L. S. i H. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania. Częściowo powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu, bowiem zarzucili rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, w szczególności: 1. art. 7 kpa przejawiające się niedokładnym, pomijającym słuszny interes obywateli wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, 2. art. 8 kpa w zw. z art. 107 kpa, przejawiające się niewłaściwym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych, 3. art. 9 kpa poprzez nienależyte poinformowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, 4. art. 11 w związku z art. 107 kpa poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego podjętej decyzji, 5. art. 107 § 3 kpa wyrażające się niewystarczającym wyjaśnieniem podstaw przesłanek utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu skargi wskazali, że organy administracji poprzestały właściwie na pobieżnym sprawdzeniu załączonych do wniosku inwestora dokumentów w postaci projektu budowlanego wraz z wymaganymi przez przepisy ustawy prawo budowlane opiniami, uzgodnieniami i zaświadczeniami. Co prawda organ II instancji przyznał rację skarżącym, że decyzja Starosty nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i samodzielnie rozwinął to uzasadnienie, jednak zdaniem skarżących uczynił to w sposób niewystarczający. Uzasadnienie decyzji Wojewody również jest schematyczne ogranicza się bowiem do opisu stanu faktycznego sprawy oraz przywołania podstawy prawnej, nie wskazuje niezbędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, nie zawiera też wystarczającego odniesienia się do prezentowanej przez skarżącą argumentacji. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę jako niezasadną oddalił. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że zmiany projektu budowlanego w stosunku do pierwotnie zatwierdzonego obejmują: ograniczenie wysokości nominalnej wieży elektrowni, a co za tym idzie zmniejszenie całkowitej wysokości elektrowni, zwiększenie średnicy śmigła wirnika oraz zmianę powierzchni i układu dróg i placów montażowych. W świetle art. 36a ust. 5 pkt 1 p.b. wskazującego na "zakres objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu" oraz art. 36a ust. 5 pkt 2 p.b. wskazującego na "charakterystyczne parametry obiektu budowlanego: kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji" inwestor postąpił prawidłowo, występując o decyzję o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę przepisy art. 32-35 p.b. stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Oznacza to, iż czynności wskazane w tych przepisach są wykonywane w zakresie uzasadnionym wnioskowaną przez inwestora zmianą. Co do zasady inwestor dołącza do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tylko te dokumenty, których dane uległy dezaktualizacji na skutek proponowanego przez niego odstąpienia, a organ dokonuje ich oceny, nie badając tych elementów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę, których to odstąpienie nie dotyczy. Ważne jest również to, że organ administracji nie ma prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego. Jest bowiem związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego dotyczyć może jedynie zmian wprowadzonych do tego projektu. Sąd stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Nadto oddziaływanie inwestycji nie ulegnie zwiększeniu, bowiem wysokość nominalna wieży elektrowni od fundamentu zmniejszy się, natomiast zwiększeniu ulegnie jedynie średnica śmigła wirnika. Nadto zmianie ulegnie powierzchnia i układ dróg i placów montażowych. Jednakże skoro zmiany proponowane przez inwestora we wniosku i dołączonym projekcie budowlanym zamiennym są zgodne z prawem, w tym z decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zamykają się na działkach objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę i nie zmieniają oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, to organy administracji nie mogły odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę. Sąd stwierdził również, że podziela zarzuty odwołania o lakoniczności i schematyczności decyzji Starosty, wskazując jednocześnie, że organ II instancji w ramach zasady dwuinstancyjności ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniając na czym polegają zmiany w pozwoleniu na budowę, których domaga się inwestor oraz podstawy prawnej wydanej decyzji. W ocenie Sądu sprzeczne z prawem byłoby uchylenie decyzji Starosty wyłącznie z powodu zdawkowego uzasadnienia wobec braku innych uchybień. Odnosząc się do argumentów skargi Sąd podkreślił, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę, a więc także decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - nie ma charakteru uznaniowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli L. S. i H. S. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1. art.1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku kontroli działalności organów administracji publicznej i oddaleniu skargi, pomimo, iż decyzje organów administracji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 107 §3 k.p.a., 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. wyrażające się brakiem merytorycznego odniesienia do twierdzeń i zarzutów skarżących oraz niedostatecznym uzasadnieniem wydanego wyroku, w tym brakiem wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wyroku. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy. Jako zarzut procesowy autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz.1066 z późn. zm. dalej: "p.u.s.a"), art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku kontroli działalności organów administracji publicznej i oddaleniu skargi, pomimo, iż decyzje organów administracji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma więc tylko charakter ustrojowy. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję i wydał w tej sprawie wyrok, a więc dokonał kontroli administracji publicznej. Dokonał tej kontroli na podstawie kryterium zgodności z prawem. Naruszenie przepisu art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. mogłoby wystąpić, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Z kolei naruszenie przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sąd administracyjny rozpoznając skargę, przyjął do oceny zaskarżonego aktu inne kryterium, aniżeli zgodność z prawem. Przepis art. 1 § 2 p.u.s.a., nie jest przepisem procesowym, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy sąd przyjmie inne, niż legalność kryterium kontroli. Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia zarówno art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. jak i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżących, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Niezasadny jest również zarzut zaakceptowania przez Sąd naruszenia przez organ administracji art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem przeprowadzenie postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę w oparciu o wniosek inwestora zawierający projekt budowlany zamienny, nie może być uznane za działanie organu niezgodne z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, a w szczególności z zasadą wyrażoną w art. 7 - praworządności - czyli podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatel, czy w art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, czy wreszcie w art. 77 § 1 k.p.a. zawierającym obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo dokonał oceny zaskarżonych decyzji wskazując, że stwierdzone uchybienie w zakresie dotyczącym uzasadnienia decyzji organu I instancji nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że sam fakt, iż organ wadliwie uzasadnił decyzję zmieniającą pozwolenie na budowę, nie przesądza jeszcze o tym, iż było to naruszenie prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wpływanie na wynik sprawy oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 437/12, LEX nr 1375112). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (tak NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, LEX 1356919; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, LEX nr 1286271). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali, że uchybienie organu I instancji wpłynęło na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący nie kwestionują bowiem prawidłowości ustaleń organów w zakresie weryfikacji przedłożonego projektu budowlanego zamiennego pod względem jego kompletności i zgodności z przepisami prawa, wskazując jedynie na uchybienia w zakresie uzasadnienia wydanych decyzji. Nie precyzują również na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 k.p.a. co uniemożliwia ocenę zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie. Na uwzględnienie nie zasługiwał przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., bowiem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez sąd pierwszej instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd pierwszej instancji w motywach kwestionowanego wyroku przesłanki nie pozwalały na zastosowanie w tym postępowaniu konstrukcji prawnej opartej na treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Podobnie nieskuteczny jest zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a., fakt bowiem, że strona nie podziela poglądu sądu, nie oznacza, że pisemne motywy rozstrzygnięcia uchybiają wymogom uzasadnienia określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w sposób określony art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 1277/15, LEX nr 2227675 oraz wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn.. akt I OSK 382/15, LEX nr 2205755). Wbrew stanowisku skarżących Sąd pierwszej instancji prawidłowo sporządził uzasadnienie wyroku i zawarł w nim wszystkie niezbędne elementy wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., szczegółowo wyjaśniając motywy, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Trzeba także wyjaśnić, że prawidłowo również przyjął, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uznał, iż podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, tym samym skargę kasacyjną oddalił, na podstawie art. 184 p.p.s.a.