IV SA/Po 260/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Józef Maleszewski (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi L. S., H. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] ([...]) Starosta [...], wskazując na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej jako p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa), po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. w [...] (dalej jako Inwestor) o zmianę decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę parku wiatrowego [...] – zmienił ww. ostateczną decyzję własną nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o pozwoleniu na budowę, w zakresie projektu, i zatwierdził zamienny projekt budowlany. Uzasadniając decyzję Starosta napisał, że zmiany objęte projektem zamiennym są zgodne z ustaleniami ostatecznych decyzji Burmistrza [...]: decyzji ustalającej warunki zabudowy, nr [...] z dnia [...] października 2010 r. oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Od opisanej decyzji odwołanie wnieśli L. S. i H. S., zastępowani przez zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pełnomocnik zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, w szczególności: 1. art. 7 kpa objawiające się niedokładnym, pomijającym słuszny interes obywateli wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, 2. art. 8 kpa w zw. z art. 107 kpa, przejawiające się nienależytym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, 3. art. 9 kpa poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, 4. art. 107 §1 kpa poprzez błędne i niewłaściwe sformułowanie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, 5. art. 107 §1 i §2 kpa, wyrażające się niewskazaniem pełnej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając napisał, że obowiązujące przepisy prawa nie określają bezpośrednio warunków lokalizowania elektrowni wiatrowych. Z przepisów p.b. wynika, iż regulacje dotyczące budowli mają zastosowanie także w przypadku elektrowni wiatrowej. Z tegoż powodu podmiot zainteresowany budową farmy wiatrowej musi uzyskać pozwolenie na budowę po uprzednim uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, ponadto zobowiązany jest do spełnienia odpowiednich wymagań związanych z bezpieczeństwem konstrukcji, sposobów jej użytkowania, bezpieczeństwa pożarowego, właściwych warunków higienicznych i zdrowotnych, ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, oszczędności energii, odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród. Inwestor winien także zapewnić odpowiednie usytuowanie farmy wiatrowej na działkach budowlanych oraz poszanowanie występujących w jej oddziaływaniu interesów osób trzecich. Pełnomocnik zarzucił, że w każdym przypadku organ administracji ma obowiązek wskazać o jaki interes społeczny, wymieniony w art. 7 kpa chodzi, oraz udowodnić, iż jest on na tyle znaczący, iż wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli, czemu w niniejszej sprawie nie uczyniono zadość. Dalej zarzucił, że uzasadnienie decyzji udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę jest lakoniczne i schematyczne, sporządzone w sposób niezrozumiały dla skarżących. Ogranicza się ono jedynie do krótkich stwierdzeń, a przecież obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wyboru faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz wskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dalej zarzucił, że "w znacznej części" zaskarżona decyzja nie zawiera pełnej podstawy prawnej, co stanowi o jej wadliwości. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając napisał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawiając bądź wydając pozwolenie na budowę określonej inwestycji winien kierować się wytycznymi ściśle określonymi w przepisach prawa. Przepis art. 35 p.b. określa czynności, jakie organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec ściśle ustalonego zakresu działania właściwy w sprawie organ nie posiada prawnej możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego (uzasadnienie wyroku WSA w Łodzi sygn. II SA/Łd 972/09 z dnia 30 czerwca 2010 r.). Organ może jedynie ocenić zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w ściśle określonym w ustawie zakresie. Zgodnie z art. 36a ust. 1 p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 p.b. stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o zmianie decyzji pozwolenia na budowę jest tzw. postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora. Wojewoda ocenił, na podstawie akt sprawy, że Inwestor wykonał obowiązki nałożone przepisami p.b. w tym określone w art. 33 ust. 2 p.b. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7p.b., oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Wojewody zakres i treść projektu budowlanego jest dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zarówno Starosta jak i Wojewoda zbadali przedstawiony projekt zagospodarowania terenu i potwierdzili jego zgodność z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem. Wojewoda podkreślił, że projekt budowlany jest nadal zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza ustalającej warunki zabudowy. Warunki te ograniczyły między innymi wysokość elektrowni wiatrowych do 170,0 m. Zmiana w analizowanym przypadku dotyczy między innymi parametrów elektrowni wiatrowych tj. wysokość nominalna wieży elektrowni od fundamentu zmniejszy się z 96,86 m na 94,18 m, a co za tym idzie całkowita wysokość elektrowni zmniejszy się o 0,2 m (z 150 m na 149,8 m), zwiększeniu natomiast ulegnie średnica śmigła wirnika, z 100 m na 103 m. Opisane zmiany są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. wysokość elektrowni do 170,0 m, promień śmigła do 55,0 m. Nadto zmianie uległa powierzchnia i układ dróg oraz placów montażowych przy elektrowniach wiatrowych. Zmiany te zamykają się na działkach objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę i nie zmieniają oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie. Układ komunikacyjny nie narusza ustaleń decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. przebudowy drogi gminnej, działka [...] oraz wykonanie dwóch zjazdów na działki nr [...]. Wojewoda podkreślił, że Starosta wydając zakwestionowaną decyzję powołał się na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36a p.b. oraz na art. 104 kpa i nie można uznać, co wskazują odwołujący, że organ I instancji nie powołał postawy prawnej w wydanej decyzji. Wojewoda przyznał, że Starosta naruszył art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie dostatecznego uzasadnienia faktycznego swojej decyzji. Organ odwoławczy, utrzymując zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy może "naprawić" powyższe uchybienie i rozwinąć uzasadnienie organu I instancji, co w tej sprawie uczyniono. Wojewoda wskazał, że w sytuacji gdy inwestor wykona obowiązki nałożone przepisami p.b., związane z wydaniem decyzji pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić udzielenia pozwolenia budowlanego, oraz analogicznie odmówić zmiany pozwolenia na budowę w myśl zasady określonej przepisem art. 4 p.b., że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L. S. i H. S., zastępowani przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zwrot kosztów postępowania. Pełnomocnik częściowo powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, bowiem zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, w szczególności: 1. art. 7 kpa przejawiające się niedokładnym, pomijającym słuszny interes obywateli wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, 2. art. 8 kpa w zw. z art. 107 kpa, przejawiające się niewłaściwym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych, 3. art. 9 kpa poprzez nienależyte poinformowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, 4. art. 11 w związku z art. 107 kpa poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego podjętej decyzji, 5. art. 107 §3 kpa, wyrażające się niewystarczającym wyjaśnieniem podstaw przesłanek utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy. Uzasadniając skargę napisał, że organy administracji poprzestały właściwie na pobieżnym sprawdzeniu załączonych do wniosku inwestora dokumentów w postaci projektu budowlanego wraz z wymaganymi przez przepisy ustawy prawo budowlane opiniami, uzgodnieniami i zaświadczeniami. Co prawda, organ II instancji przyznał rację Odwołującym się, że decyzja Starosty nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i samodzielnie rozwinął to uzasadnienie, jednak zdaniem Skarżących uczynił to w sposób niewystarczający. Uzasadnienie decyzji Wojewody również jest schematyczne. Ogranicza się ono bowiem do zwięzłego opisu stanu faktycznego sprawy oraz przywołania podstawy prawnej, a przecież obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wyboru faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz wskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jak przyjmuje się w literaturze przedmiotu, uzasadnienie decyzji ma stanowić uzewnętrznienie motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma stanowić odpowiedź na pytanie "dlaczego", a nie tylko stwierdzenie "że", co oznacza, iż ma ono nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić tę pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania (J. Zimmermann, Znaczenie uzasadnienia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dla orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010/5-6). Uzasadnienie decyzji Wojewody jest lakoniczne, nie wskazuje niezbędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, nie zawiera też wystarczającego odniesienia się do prezentowanej przez skarżącą argumentacji. Tym samym pełnomocnik stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 §3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zmianie pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego. Na wstępie Sąd wskazuje, że prawomocnym wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 468/13 WSA w Poznaniu oddalił skargę H. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. Przywołaną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę parku wiatrowego [...]. Sąd wskazuje i to, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt II OSK 2905/13 oddalił skargę kasacyjną L. S. i H. S. od tego wyroku WSA w Poznaniu. Obecnie kontroli sądu podlegają: decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2014 r. o zmianie tegoż pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wydając niniejszy wyrok był zatem na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany oceną, że "pierwotna" decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem, co oznacza także i to, że przedstawiony przez Inwestora "pierwotny" projekt budowlany nie narusza ustaleń oraz wymogów zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji ustalającej warunki zabudowy, np. ograniczeń co do wysokości elektrowni wiatrowych czy długości śmigła wirnika. Odnosząc się do decyzji kontrolowanych w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przypisać należy regulacji zawartej w art. 36a p.b. Zgodnie z tym przepisem istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Artykuł 36a ust. 1 p.b. ma zastosowanie w sytuacjach, w których na skutek różnych czynników – niekiedy niezależnych od inwestora – zaistnieje potrzeba wprowadzenia zmian w zakresie inwestycji budowlanej dotyczących zatwierdzonego projektu budowlanego tej inwestycji lub innych warunków pozwolenia na budowę, która ujawnia się zazwyczaj już na etapie wykonywania robót budowlanych. Celem omawianej regulacji jest przede wszystkim skrócenie i uproszczenie administracyjnej strony procesu inwestycyjno-budowlanego przez zwolnienie organu administracji architektoniczno-budowlanej od obowiązku przeprowadzenia w całości postępowania w sprawie pozwolenia na budowę za każdym razem, gdy inwestor w sposób istotny zmodyfikuje zamierzenie inwestycyjne. Instytucja odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę jest również korzystna dla inwestora, który ma możliwość dokonania istotnych zmian planowanej inwestycji budowlanej bez konieczności uruchamiania kolejnego, wieloetapowego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, obejmującego wszystkie elementy określone w art. 32-35 (A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego. Wyd. 1, Warszawa 2012, s. 358) Katalog istotnych odstępstw został zawarty w art. 36a ust. 5 p.b. Kwalifikacji zamierzonego odstąpienia dokonuje projektant (art. 36a ust. 6 p.b.). W niniejszej sprawie zmiany projektu budowlanego, w stosunku do pierwotnie zatwierdzonego obejmują: ograniczenie wysokości nominalnej wieży elektrowni, a co za tym idzie zmniejszenie całkowitej wysokości elektrowni, zwiększenie średnicy śmigła wirnika oraz zmianę powierzchni i układu dróg i placów montażowych. W świetle art. 36a ust. 5 pkt 1 p.b. wskazującego na "zakres objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu" oraz art. 36a ust. 5 pkt 2 p.b. wskazującego na "charakterystyczne parametry obiektu budowlanego: kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji" inwestor postąpił prawidłowo, występując o decyzję o zmianie pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę jest nowym postępowaniem, odrębnym od postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej na nowo ustala krąg stron, opierając się na zredefiniowanym obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian (J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 5, Warszawa 2013, s. 468). W postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę przepisy art. 32-35 p.b. stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Oznacza to, iż czynności wskazane w tych przepisach są wykonywane w zakresie uzasadnionym wnioskowaną przez inwestora zmianą. Co do zasady inwestor dołącza do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tylko te dokumenty, których dane uległy dezaktualizacji, na skutek proponowanego przez niego odstąpienia, a organ dokonuje ich oceny, nie badając tych elementów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę, których to odstąpienie nie dotyczy. Ważne jest to, że organ administracji nie ma prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego. Jest związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego dotyczyć może dotyczyć jedynie zmian wprowadzonych do tego projektu (por. A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego. Wyd. 1, Warszawa 2012, s. 364 oraz wskazane tam orzecznictwo: wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r., II OSK 674/09 oraz wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r., II OSK 389/09). W aktach administracyjnych załączonych do skargi znajduje się projekt budowlany zamienny, obejmujący projekt zamienny zagospodarowania terenu (tom I) oraz projekt architektoniczno-budowlany (tom II). W części opisowej tomu I (s. 95) oraz w opisie technicznym w tomie II (s. 4) zawarto informację, że projekt zamienny zastępuje w całości projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę. Dalej sąd stwierdza, że oba projekty zostały sporządzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Oddziaływanie inwestycji nie uległo zwiększeniu. W istocie, co skrupulatnie wymienił organ wyższego stopnia, wysokość nominalna wieży elektrowni od fundamentu zmniejszy się z 96,86 m na 94,18 m, zwiększeniu natomiast ulegnie średnica śmigła wirnika, z 100 m na 103 m, a co za tym idzie całkowita wysokość elektrowni zmniejszy się o 0,2 m (z 150 m na 149,8 m). Nadto zmianie ulegnie powierzchnia i układ dróg i placów montażowych. Skoro zmiany proponowane przez Inwestora we wniosku, i dołączonym projekcie budowlanym zamiennym są zgodne z prawem, w tym z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, zamykają się na działkach objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę i nie zmieniają oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, to organy administracji nie mogły odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę. W tym miejscu sąd stwierdza, że podziela zarzuty odwołania o lakoniczności i schematyczności decyzji Starosty. Lektura decyzji i uzasadnienia nie daje odpowiedzi na pytanie, jakie zmiany zostały zatwierdzone. Starosta w sposób więc oczywisty naruszył art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie dopiero organ wyższego stopnia w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił na czym polegają zmiany w pozwoleniu na budowę, których domaga się Inwestor oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego została wprowadzona między innymi dlatego, aby można było wyeliminować uchybienia takie jak opisane. W ocenie Sądu sprzeczne z prawem byłoby uchylenie decyzji Starosty wyłącznie z powodu zdawkowego uzasadnienia. Innych uchybień Starosty organ wyższego stopnia nie znalazł, a Sąd podziela stanowisko Wojewody, że Starosta wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie z wniosku o zmianę pozwolenia na budowę. Słusznie Wojewoda wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że w sytuacji, gdy inwestor wykona nałożone przepisami prawa budowlanego obowiązki związane z wydaniem decyzji pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić udzielenia pozwolenia budowlanego oraz, analogicznie odmówić zmiany pozwolenia na budowę w myśl zasady określonej przepisem art. 4 p.b., że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Odnosząc się do argumentów skargi Sąd podkreśla, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę, a więc także decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - nie ma charakteru uznaniowego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej musi wskazać niezgodność wniosku (z wymaganymi załącznikami), z konkretnym przepisem prawa budowlanego, jako powód wydania decyzji odmownej. Jeżeli organ takiego powodu nie znajdzie, to musi wydać decyzję zgodną z wnioskiem. Ubocznie Sąd zauważa, że strona skarżąca także nie wskazuje żadnego naruszenia art. 32-35 p.b. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd stwierdza, że niezadowolenie skarżących z planowanej inwestycji nie mogło zostać uwzględnione przez organy administracji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.