II SA/Łd 125/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. a.tp. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpoznaniu sprawy z wniosku I. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 58 i art. 59 § 2 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem Nr [...] z dnia [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego na wniosek I. K. w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenia pielęgnacyjne, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...]. Postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] zostało doręczone skarżącej w dniu 22 września 2014 r. Zażalenie na postanowienie w sprawie odmowy wznowienia postępowania zostało złożone przez stronę osobiście w dniu 30 września 2014 r. w siedzibie organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Kolegium stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie organu I instancji. Postanowienie to doręczono skarżącej w dniu 6 listopada 2014 r. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. I. K. wystąpiła do Kolegium o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy wznowienia postępowania (błędnie wskazując, iż chodzi o odwołanie). Uzasadniając wniosek strona wskazała, że zaskarżoną decyzję odebrała w dniu 6 listopada 2014 r. Ze względu na to, iż w okresie od dnia 9 listopada 2014 r. do dnia 13 listopada 2014 r. przebywała z córką w szpitalu, następnie musiała zostać z nią w Ł. do dnia 22 listopada 2014 r. na szczegółowych badaniach, nie mogła złożyć odwołania od zaskarżonej decyzji w ustawowym terminie. Wobec powyższego wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) w przedmiotowej sprawie. Do wniosku skarżąca dołączyła kartę pobytu córki w Instytucie Centrum Zdrowia Dziecka w Łodzi. Wspomnianym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie odmowy wznowienia postępowania. Kolegium podniosło, że uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia skarżąca wskazała na problemy zdrowotne córki w okresie listopada 2014 r. i jednocześnie podała jako datę odebrania decyzji dzień 6 listopada 2014 r., kiedy to stronie doręczono postanowienie Kolegium z dnia [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W ocenie Kolegium strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji w sprawie odmowy wznowienia postępowania nastąpiło bez jej winy. W ocenie organu skarżąca w złożonym zażaleniu nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a ponadto nie wskazała na żadne okoliczności, które uniemożliwiałyby jej złożenie zażalenia w terminie, o którym została prawidłowo pouczona w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] lecz odwołała się do zdarzeń mających miejsce po otrzymaniu postanowienia Kolegium z dnia [...]. Zdaniem organu informację o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia skarżąca uzyskała z postanowienia Kolegium z dnia [...], doręczonego w dniu 6 listopada 2014 r., a zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 13 listopada 2014 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła w dniu 24 listopada 2014 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 58 § 2 K.p.a. Reasumując organ uznał, że strona nie tylko nie wykazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, ale uchybiła też siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. I. K. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca nie zgodziła się z tym, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zostało jej doręczone dnia 22 września 2014 r., bowiem odebrała je dnia 23 września 2014 r. Powyższemu postanowieniu strona zarzuciła nieważność postępowania, bowiem prawidłowo wniosła pierwotnie wniosek o przyznanie pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wpierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne w miesiącach listopadzie i grudniu 2011 r. w wysokości 100 zł miesięcznie, precyzując, iż powyższe świadczenie opierała na decyzji z [...] grudnia 2011 r. a nie jak pierwotnie wskazała z [...] sierpnia 2011 r., wobec czego wniosek o wznowienie postępowania był uzasadniony, a zatem organ odmawiając wszczęcia postępowania naruszył art. 7 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 149 §3 K.p.a. Ponadto strona podniosła zarzut naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. w przedmiocie nie zbadania przesłanek powodów uchybienia terminowi do złożenia przedmiotowego zażalenia na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, bowiem strona wykazała w zażaleniu przeszkody, które spowodowały niemożność złożenia w przepisanym terminie zażalenia, stąd też organ, nie przeprowadzając wnikliwej analizy materiału dowodowego, nie dokonał prawidłowych ustaleń i stwierdził uchybienie terminowi, podczas gdy strona uprawdopodobniła w zażaleniu, iż naruszenie tego terminu zostało usprawiedliwione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do merytorycznego rozpoznania. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach art. 145 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Instytucja przywrócenia terminu (art. 58 k.p.a.) stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. W świetle art. 58 k.p.a. przesłanki przywrócenia przez organ terminu są następujące: a) uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że chybienie nastąpiło bez jego winy. Wnoszący podanie (zainteresowany) musi zatem uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie, b) wniesienie prośby o przywrócenie terminu, c) jednocześnie z wniesieniem prośby należy dokonać czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, d) wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Ten 7-dniowy termin jest nieprzywracalny (art. 58 § 3 K.p.a.). Tak więc warunkiem przywrócenia terminu, zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., jest uprawdopodobnienie, że jego uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego pismo. Jednocześnie skuteczność tego wniosku uzależniona jest od jego wniesienia w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia oraz dopełnienia uchybionej czynności (§ 2 tego przepisu). Podkreślenia wymaga, że skuteczność złożonego wniosku o przywrócenie terminu jest uzależniona od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 58 K.p.a., w tym dochowania terminu. Przesłanka dochowania terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Ten 7-dniowy termin jest bowiem nieprzywracalny (art. 58 § 3 K.p.a.). Stosownie do treści art. 58 § 2 K.p.a. wniosek (prośbę) o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Ta ostatnia uwaga jest w niniejszej sprawie kluczowa. Z akt sprawy bowiem niezbicie wynika, że skarżąca powzięła wiedzę o tym, że jej zażalenie z dnia 30 września 2014 roku jest spóźnione w dniu 6 listopada 2014 roku (data doręczenia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu). Biorąc powyższe pod uwagę dla skuteczności wniosku o przywrócenie terminu należało go wnieść najpóźniej w dniu 13 listopada 2014 roku. Tymczasem skarżąca swoją prośbę o przywrócenie terminu złożyła dopiero w dniu 24 listopada 2014 roku, a więc niewątpliwie po upływie ustawowego terminu. Sąd podziela ustalenia Kolegium dokonane w zakresie uchybienia siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu i wskazuje, że wobec tych okoliczności oraz jednoznacznej treści art. 58 § 3 K.p.a. wykluczona jest możliwość przywrócenia terminu, a co za tym idzie bez znaczenia jest to, czy uchybienie terminu do wniesienia zażalenia było zawinione czy nie. W świetle powyższego, wniosek skarżącej o przywrócenie terminu złożony dopiero 24 listopada 2014 roku nie mógł zostać uwzględniony przez organ, gdyż strona przekroczyła siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W tej sytuacji organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż tylko odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej, iż postanowienie o odmowie wznowienia postępowania doręczono jej dnia 23 września 2014 roku, gdyż w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru tego postanowienia świadczące o doręczeniu w dniu 22 września 2014 roku. Na wskazanym dokumencie osobiście podpisała się skarżąca, poświadczając tym samym odbiór przesyłki w/w dniu. Niewątpliwie zatem zażalenie z dnia 30 września 2014 roku zostało złożone z przekroczeniem siedmiodniowego terminu przewidzianego ustawą. Również kwestionowanie przez skarżącą odmowy wznowienia postępowania nie może przynieść oczekiwanych rezultatów, bowiem w niniejszym postępowaniu Sąd kontroluje tylko postępowanie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Z kolei zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. jest zasadny. Organ dostrzegł, że skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia nie wskazała zupełnie przeszkód uniemożliwiających wniesienie zażalenia we wrześniu 2014 r., a jednak nie przedsięwziął żadnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy o przywrócenie terminu i nie wezwał skarżącej do usunięcia braku formalnego wniosku, czy, naruszył art. 7, art. 77 i art. 64 § 2 K.p.a. (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1330/05, z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1431/10, z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1813/11, https://cbois.nsa.gov.pl ). Jednak to naruszenie przepisów procedury nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem skarżąca przekroczyła niewątpliwie termin siedmiodniowy do złożenia prośby o przywrócenie terminu, który i tak musiał skutkować odmownym załatwieniem sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS