II SA/Łd 132/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2021 r. sprawy ze skarg A. S., C. A. oraz M.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi. dc Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256) - dalej: k.p.a.; art. 50 ust. 1 , art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 293) - dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołań M.A., C.A., S. S. i A.S. od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r., znak [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji publicznego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2020 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w R. wystąpiła do Wójta Gminy D. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego znaczenia ponadgminnego dla inwestycji przedsięwzięcia pod nazwą "Stacja telekomunikacyjna nadawczo-odbiorcza [...] wraz z więżą antenową oraz wewnętrzną linia zasilania", planowanego do realizacji na części działki o nr ew. 811/17, L., gm, D. Wraz z wnioskiem inwestor przedłożył mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000; postanowienie Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2020 r., znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia; kopię oświadczenia B S.A. z 17 października 2019 r. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu do sieci; uproszczony wypis z rejestru gruntów dla działki nr 811/17; wypis z wykazu działek oraz podmiotów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji; wypis z KRS wnioskodawcy. W toku postępowania administracyjnego wnioskodawca przedłożył także "Kartę informacyjną przedsięwzięcia"; "Analizę środowiskową" oraz "Kwalifikację przedsięwzięcia". Z załączonej do wniosku dokumentacji wynikało, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę stacji telekomunikacyjnej nadawczo-odbiorczej składającej się z wieży telekomunikacyjnej o wysokości 61,95 m, 2 anten radioliniowych montowanych na wysokości 59 m npt., 1 anteny sektorowej montowanej na wysokości 60,3 m npt., przyłącza energetycznego oraz zintegrowanego z wieżą ogrodzenia otaczającego całość inwestycji. W oparciu o przedłożoną dokumentację oraz sporządzoną analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych (stanowiącą załącznik do decyzji organu I instancji) ustalono, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego o ponadgminnym znaczeniu, gdyż jest obiektem łączności publicznej, którego zasięg może wykraczać poza granice gminy D. Na terenie planowanej inwestycji brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym jej lokalizacja wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej. Pomimo przedłożenia przez inwestora postanowienia Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2020 r., znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w następstwie dokonanych ustaleń stwierdzono dodatkowo, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczona dla przewidzianej do montażu dookólnej anteny sektorowej (azymut 0-3600) wynosi 79,43 W, zaś maksymalny dopuszczalny zakres pochylenia tiltów wynosi 40. Przy uwzględnieniu powyższych parametrów anteny sektorowej maksymalny zasięg promieniowania ponadnormatywnego, przekraczającego wartość 0,1 W/m2, wyniesie 0,5 m na minimalnej wysokości 56,2 m npt. Natomiast równoważna moc ERIP wyznaczona dla planowanych do montażu dwóch anten radioliniowych, o azymutach głównej wiązki wynoszących 200 i 870 wynosi odpowiednio 79,4W oraz 63,1W. Maksymalny zasięg promieniowania ponadnormatywnego tych anten wynosi odpowiednio 8 m i 7,1 m, na minimalnej wysokości 56,2 m npt. Tym samym uznano, że obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W m2 nie występują w miejscach dostępnych dla ludzi, gdyż jak potwierdzono w okolicy przedmiotowej inwestycji nie występuje i nawet potencjalnie nie będzie występowała zabudowa o wysokości 56,2 m npt. Ponadto w promieniu 100 od granic terenu objętego wnioskiem nie występują żadne budynki, jak również nie wydano dla tego terenu jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozostające w obrocie prawnym, niezrealizowane decyzje o warunkach zabudowy wydane dla działek o nr ew. 810/15 i 810/14 (położonych w przyjętych przez organ granicach) pozostają bez wpływu na możliwość ustalenia warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji, gdyż podstawę rozpatrywania wniosku, w tym występowanie miejsc dostępnych dla ludzi, stanowi istniejący stan faktyczny, a nie przyszły, czy też potencjalny. Reasumując stwierdzono, że wniosek inwestora spełnia wszystkie wymogi prawem przewidziane, planowana inwestycja celu publicznego nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, a przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy, jak również analiza stanu faktycznego i prawnego nie wykazały istnienia podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Ponadto sporządzony projekt rozstrzygnięcia został poddany uzgodnieniom, zgodnie z ustawowymi wymaganiami. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] października 2020 r. Wójt Gminy D., po rozpatrzeniu wniosku A sp. z o.o. z siedzibą w R. z dnia 23 kwietnia 2020 r. ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym dla przedsięwzięcia pod nazwą "Stacja telekomunikacyjna nadawczo-odbiorcza [...] wraz z więżą antenową oraz wewnętrzną linia zasilania", planowanego do realizacji na części działki o nr ew. 811/17, L., gm, D.. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem odrębne odwołania wnieśli: M. A., C. A., S.S. oraz A.S.. Kwestionowanej decyzji strony zarzucały: - naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1. Art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewykazanie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadgminnym - naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że planowana inwestycja nie jest kwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko w oparciu o postanowienie Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2020 r., które to postanowienie nie ma jakiejkolwiek mocy wiążącej z uwagi na jego formalny charakter; - art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko w powiązaniu z p 2 ust. 1 pkt 2 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy tiltów anten; - naruszenie art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego organ nie analizował mocy maksymalnych anten, brak podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji podanej przez producenta, brak określenia danych technicznych i producenta anten oraz nadajników radiolinii, brak dokonania wyliczeń mocy ERIP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej pozostałych parametrów. Z uwagi na powyższe odwołujący wnosili o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na wstępie, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. realizacja inwestycji publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, może zostać zrealizowana po wcześniejszym uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej niewątpliwie stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., gdyż ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do ruchomej publicznej sieci telefonicznej. Ponadto z uwagi na zasięg oddziaływania inwestycji, wykraczający poza granicę gminy D., inwestycja to stanowi inwestycję celu publicznego o charakterze ponad gminnym. Dalej odwołując się do art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium wskazało, iż wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego wymaga przeprowadzenia przez organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Przy czym stosownie do treści art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zgodne z odrębnymi przepisami prawa. W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, iż planowane zamierzenie jest dopuszczalne na terenie wskazanym we wniosku inwestora. Planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi, jak również nie jest kwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Dokonane w sprawie ustalenia wykazały bowiem, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczona dla przewidzianej do montażu dookólnej anteny sektorowej (azymut 0-3600) wynosi 79,43 W, zaś maksymalny dopuszczalny zakres pochylenia tiltów wynosi 40. Przy uwzględnieniu powyższych parametrów anteny sektorowej maksymalny zasięg promieniowania ponadnormatywnego, przekraczającego wartość 0,1 W/m2, wyniesie 0,5 m na minimalnej wysokości 56,2 m npt. Natomiast równoważna moc ERIP wyznaczona dla planowanych do montażu dwóch anten radioliniowych, o azymutach głównej wiązki wynoszących 200 i 870 wynosi odpowiednio 79,4W oraz 63,1W. Maksymalny zasięg promieniowania ponadnormatywnego tych anten wynosi odpowiednio 8 m i 7,1 m, na minimalnej wysokości 56,2 m npt. Ustalono także, że w promieniu 100 od granic terenu objętego wnioskiem nie występują żadne budynki, jak również nie wydano dla tego terenu jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym w przyjętych liniach granicznych nie występują miejsca uznane za dostępne dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Z powyższego wynika, iż w sprawie nie znajdzie zastosowania zarówno przepis § 2 ust. 1 pkt 7, jak i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., a co za tym idzie przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dane techniczne anteny sektorowej przedmiotowej stacji telekomunikacyjnej, w szczególności jej dopuszczalny zakres pochylenia wynoszący 40 oraz wartość EIRP poniżej 100W, jak również wysokość obszarów występowania pól elektromagnetycznych przekraczających wartość 0,1 W/m2, wskazują bowiem na brak oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi. Odnosząc się do załączonego do akt sprawy postanowienia Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia Kolegium wskazało, że co do zasady charakter postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego nie pozwala na wywodzenie z niego skutków prawnych, takich jak przy decyzjach administracyjnych. Niemniej jednak mając na uwadze treść uzasadnienia powołanego postanowienia, z której wynika, iż w następstwie przeprowadzonej analizy parametrów planowanej inwestycji, mocy promieniowanej izotopowo oraz występowania miejsc dostępnych dla ludności, Wójt Gminy D. wydał w istocie akt prawny, którym pomimo wadliwej formy podjętego rozstrzygnięcia, merytorycznie rozstrzygnął w przedmiocie braku potrzeby określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej stacji telekomunikacyjno-odbiorczej [...]. Postanowienie to jest ostateczne i dopóki pozostaje w obrocie prawnym wywołuje określone skutki prawne. Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż przeprowadzona, zgodnie z ustawowymi wymogami analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy, a nadto analiza stanu faktycznego i prawnego nie wykazały istnienia podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Teren planowanej inwestycji leży w granicach obszaru objętego ochroną prawną – [...] jednakże z przepisów odrębnych nie wynikają przeciwwskazania do lokalizacji przedmiotowej inwestycji na tym obszarze. Stwierdzono nadto, że na terenie planowanej inwestycji nie znajdują się stanowiska archeologiczne, a obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. nie przewiduje ustanowienia stref ochrony archeologicznej. Ponadto projekt decyzji został poddany uzgodnieniom, które stanowią integralną cześć decyzji, a strony miały zapewniony czynny udział w toku prowadzonego postępowania. A.S., C. A. oraz M. A., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokat W.S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi trzy odrębne skargi, o tożsamych zarzutach oraz tożsamej argumentacji. Zaskarżonej decyzji strony zarzuciły naruszenie: 1. art. 61a § 1 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie wydanego na tejże podstawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przez organ I instancji jako aktu prawnego, w sytuacji kiedy wydanie aktu prawnego zawsze musi być poprzedzone merytorycznym rozstrzygnięciem, a nie jest nim postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania; 2. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zgromadzenia całokształtu materiału dowodowego i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego w obszarze NATURA 2000 jedynie w oparciu o twierdzenia zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi przy jednoczesnym pominięciu obowiązków wynikających z: ustawy o Ochronie przyrody; zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 18 lutego 2014 r.; rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 maja 2005 r. w sprawie typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, wymagających ochrony w formie wyznaczenia obszarów Natura 2000 (Dz.U. Nr 94 poz. 795); dyrektywy Rady 2/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, zwanej dalej "dyrektywą siedliskową"; dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków zwanej dalej "dyrektywa ptasią"; a nadto przez stwierdzenie, bez zgromadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek materiału dowodowego, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, jak i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko , stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., a co za tym idzie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń polegających na bezzasadnym przyjęciu, ze planowana inwestycja nie jest tą która potencjalnie znacząco może oddziaływać na środowisko w sytuacji kiedy potencjalne znaczące oddziaływanie w tym wypadku wynika z samego faktu ingerencji w obszar NATURA 2000, a ustalenie organu wydającego skarżącą decyzję powinno zostać poparte niezbędnym materiałem dowodowym; 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez merytoryczne odniesienie się do stanu sprawy przy niewyczerpującym zebraniu i zgromadzenie materiału dowodowego wbrew obowiązkowi ciążącemu na mocy ustawy na organie II Instancji i w konsekwencji nie podjęcie czynności niezbędnych do ustalenia mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy przez producenta, nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, zysku antenowego, częstotliwości pracy i mocy wyjściowej, niedokonanie wyliczeń mocy EIRP na podstawie budżetu mocy poszczególnych sektorów projektowanej stacji przy zastosowaniu tolerancji produkcyjnej parametrów; 5. art. 8 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie iż akceptowanie postanowienia nie odpowiadającego przepisom prawa winno być wyrazem zaufania obywateli do działania organów władzy publicznej co pozostaje dla skarżącego niezrozumiałe i sprzeczne z ideą powołanego przepisu; 6. art. 106 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dostatecznego uzasadnienia z jakich powodów uznał za udowodnione że planowane zamierzenie jest dopuszczalne na wskazanym we wniosku inwestora terenie a także, że jest zgodne z przepisami odrębnymi, w sytuacji gdy przepisów tych nie wskazano, nie załączono planu urządzania dla wskazanego terenu, informacji o mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX, wyliczeń mocy EIRP, raportów które powinny być przekazane Komisji Europejskiej, a w szczególności z pominięciem wskazania jakie dokumenty stały się podstawą uznania za zgodne z przepisami odrębnymi; których nie uwzględniono podczas wydawania decyzji, a są nimi: ustawa o Ochronie przyrody; rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 maja 2005 r. w sprawie typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, wymagających ochrony w formie wyznaczenia obszarów Natura 2000; dyrektywa Rady 92/43/EWG, z dnia 21 maja 1992 r. sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory; dyrektywa Rady 79/409/EWG, z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków; 7. art. 28 pkt 5, art. 29 ust. 1 i 2, art. 30, 33 ust.1-3 i art. 34 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o Ochronie przyrody w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z poprzez niezasadne niezastosowanie przepisów ustawy o ochronie środowiska polegające na pominięciu przy wydawaniu decyzji że planowana inwestycja dotyczy obszaru objętego ochroną prawną na podstawie przepisów o ochronie przyrody Natura 2000 [...], zwanego dalej obszarem Natura 2000, chronionego planem zadań ochronnych zawartych w Zarządzeniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z [...] lutego 2014 r., dla którego sporządzona została mapa obszaru a wśród identyfikacji istniejących i potencjalnych zagrożeń dla szczegółowo wskazanych w w/w zarządzeniu przedmiotów ochrony wskazano na inną ingerencję i zakłócenia powodowane przez działalność człowieka; a nadto z pominięciem zakazów obowiązujących na obszarach Natura 2000 i bez złożenia jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej uzyskanie opinii miejscowego nadleśniczego, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; jak i pominięciu że dla nieruchomości sąsiednich ustalane są warunki zabudowy dla inwestycji polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego; 8. art. 36 ustawy o Ochronie przyrody poprzez jego pominięcie przez organy I i II instancji przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z pominięciem zakazów obowiązujących na wskazanym obszarze oraz raportów i notyfikacji dotyczących obszaru Natura 2000 składanych do Komisji Europejskiej; 9. art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu że budowa bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z pominięciem ustawowego pojęcia celów publicznych i nieuprawnionym przyjęciu że dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego podczas gdy nie odpowiada żadnemu celowi zdefiniowanemu w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 10. art. 3 ust. 8 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - będących przepisami odrębnymi - poprzez niewłaściwe jego niezastosowanie polegające na wydaniu decyzji z pominięciem przewidzianych niniejszą ustawą wymagań w zakresie oceny oddziaływania na środowisko; 11. art. 53 ust 3. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy planowane zamierzenie jest dopuszczalne na terenie wskazanym we wniosku, przez inwestora pomimo braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z odrębnymi przepisami -jak zarządzenie wskazane powyżej, a co więcej wobec braku jakiegokolwiek dowodu zgodności podanych we wniosku zasad zagospodarowania przy prowadzeniu inwestycji wynikających z Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z [...] lutego 2014 r.; 12. art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie zawiadomienia na piśmie właścicieli nieruchomości lub użytkowników wieczystych o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 13. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie w sytuacji gdy organ II i I instancji powołują się na brak konieczności uwzględnienia planu miejscowego, do którego w szczególności odnosi się przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 14. art. 56 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe jej zastosowanie jako podstawy wydania skarżonej decyzji w sytuacji kiedy zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z odrębnymi przepisami; 15. art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie powyższych przepisów jako podstawy czynienia wszelkich ustaleń zarówno przez organ I jak i II instancji, na których ciąży obowiązek podejmowania decyzji uwzględniających zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu na środowisko; co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, polegających w szczególności na ustaleniu, że w niniejszej sprawie lokalizacja inwestycji celu publicznego dotyczy przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałującego na środowisko by równocześnie przyjmować, że organ I instancji a w ślad za nim organ II instancji ustaliły parametry techniczne i kwalifikacje planowanego przedsięwzięcia, ustalono zasięg oddziaływania, co w istocie nie zostało ustalone w sposób prawidłowy a co więcej przeczy przywołanym ustaleniom dotyczącym wydania decyzji z uwzględnieniem warunków i zasad zagospodarowania terenu na podstawie odrębnych przepisów, których w rzeczywistości nie uczyniono; 16. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o Ochronie przyrody poprzez pominięcie wymagań niezbędnych dla realizacji celów ochrony przyrody dla obszarów Natura 2000; a w konsekwencji wydanie decyzji z pominięciem zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego w toku prowadzonego postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji objętej wnioskiem, co stanowi także o jej wydaniu z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, skutkujących nieważnością decyzji; W następstwie powyższych naruszeń strony wnosiły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strony wnosiły także o zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo strony wnosiły o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci: - pisma Wójta Gminy D. z 29 stycznia 2021 r. w sprawie [...]; - dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ochrony środowiska który po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, udzieli odpowiedzi na pytanie czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telekomunikacyjnej nadawczo-odbiorczej [...] wraz z wieżą antenową oraz wewnętrzną linią zasilania, przewidzianej dla realizacji na części działki nr 811/17 w obrębie geodezyjnym L., gmina D. w obszarze NATURA 2000 odpowiada w zakresie ochrony środowiska wszelkim wymaganiom przepisów odrębnych: ustawy o Ochronie przyrody; Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z [...] lutego 2014 r.; rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 maja 2005 r. w sprawie typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, wymagających ochrony w formie wyznaczenia obszarów Natura 2000; dyrektywy Rady 2/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory; dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków przewidzianym dla wskazanej inwestycji, czy biorąc pod uwagę brak planu urządzania dla wskazanego terenu, informacji o mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX, wyliczeń mocy EIRP, raportów które powinny być przekazane Komisji Europejskiej, brak ustalenia wpływu na organizm człowieka ewentualnych lub realnych zagrożeń wynikających z usytuowania opisanej inwestycji w terenie mieszkalnym, jakie badania zostały w tym zakresie przeprowadzone i jakim wymaganiom w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego powinny odpowiadać wskazane we wniosku inwestycje ; oraz czy budowa stacji będzie wymagała np. budowy bardzo dużej ilości bardzo małych stacji bazowych o małej mocy piko i femtokomórek, a następnie emisji fal i ich wpływu na środowisko, na zdrowie i życie mieszkających w otoczeniu osób; - 2 petycji mieszkańców Gminy D., na okoliczność wydania skarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa, negatywnego wpływu na organizm człowieka emitowanych fal nadajnika, ustalenia częstotliwości pola elektromagnetycznego, mocy promieniowanej, znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000 w przypadku realizacji inwestycji. Dodatkowo do wniesionych skarg strony przedłożyły dokumentację mającą na celu wykazanie zasadności złożonych wniosków o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W obszernych uzasadnieniach wniesionych skarg pełnomocnik skarżących przedstawił argumentację, co do zasadności podniesionych w nich zarzutów, która to argumentacja koncentruje się w zasadzie na wykazaniu przeprowadzenia postępowania w sprawie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego niezgodnie z wskazanymi w skardze przepisami zarówno prawa krajowego, jak i wspólnotowego regulującymi kwestie dotyczące ochrony obszaru Natura 2000. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o ich oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarga A. S. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 132/21; skarga C.A. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 133/21, natomiast skarga M.A. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 134/21. W złożonych do akt spraw pismach procesowych z dnia 16 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że w związku ze skierowaniem spraw do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, popiera wniesione skargi oraz zawartą w nich argumentację i wnioski końcowe. Dodatkowo wskazał, że w postępowaniu prowadzonym pod sygn. II SA/Łd 131/21 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2021 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OZ 421/21 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 131/21 między innymi o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, dotyczącej nieruchomości objętej skargą S.S. Natomiast w złożonych do akt spraw pismach procesowych z dnia 19 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżących wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu – załączonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w R., projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji telekomunikacyjnej nadawczo-odbiorcza [...] wraz z więżą antenową oraz wewnętrzną linia zasilania, na działce o nr ew. 811/17, L., gm. D. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 132/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. postanowił połączyć sprawy o sygn. akt II SA/Łd 132/21, sygn. akt II SA/Łd 133/21 , sygn. akt II SA/Łd 134/21 do wspólnego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skargi zostały rozpoznane na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 14 września 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że nie wszystkie strony postępowania, pomimo wezwania potwierdziły posiadanie możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem spraw do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 20 października 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 14 września 2021 r.). Z możliwości tej skorzystał pełnomocnik skarżących w drodze pism procesowych z dnia 16 listopada 2021 r. oraz z dnia 19 listopada 2021 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w powyższym zakresie Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, co obligowało Sąd do oddalenia skargi. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem wniesionych skarg A. S., C. A. oraz M. A., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2020 r. o ustaleniu dla A Sp. z o,o. z siedzibą w R. warunków i zasad zagospodarowania terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym dla przedsięwzięcia pod nazwą "Stacja telekomunikacyjna nadawczo-odbiorcza [...] wraz z więżą antenową oraz wewnętrzną linia zasilania", planowanego do realizacji na części działki o nr ew. 811/17, L., gm, D. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256) - dalej: k.p.a. oraz ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 293) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejsze skargi, w pierwszej kolejności niezbędnym jest odniesienie się do kwestii oceny, czy inwestycja objęta wnioskiem spółki A z dnia 23 kwietnia 2020 r. stanowi inwestycje celu publicznego. W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" - należy to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 65) -dalej: u.g.n. Natomiast jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są miedzy innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Na gruncie powyżej przywołanych przepisów, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym cechami charakterystycznymi dla inwestycji celu publicznego są: jej zakres, to jest określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym oraz to, czy cel danego zamierzenia stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjne wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Posiada zatem status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., którego realizacja stanowi działania o znaczeniu ponadlokalnym. Stanowi więc inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z 25 lipca 2019 r., II OSK 2338/17; z 26 listopada 2019 r., II OSK 76/18; z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1731/19; wyroki WSA w Krakowie z 5 czerwca 2020 r., II SA/Kr 1534/19; z 13 maja 2021 r., II SA/Kr 223/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego uznać należy, iż planowane do realizacji na części działki o nr ew. 811/17 położonej w miejscowości L., gm. D. przedsięwzięcie polegające na budowie stacji telekomunikacyjnej nadawczo-odbiorczej [...] wraz z więżą antenową oraz wewnętrzną linia zasilania stanowi inwestycję celu publicznego, do której zastosowanie znajdują przepisy art. 50-58 u.p.z.p. Z tych samych względów za chybiony uznać należało, opisany w pkt 9 zarzut skarg, co do naruszenia art. 2 ust. u.p.z.p. pw zw. z art. 6 u.g.n. polegający na błędnym uznaniu przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Przy czym jak wynika z ust. 1a przywołanej wyżej normy prawnej, przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej, a także do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania, a co za tym idzie ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego należało ustalić w drodze decyzji administracyjnej. Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wszczyna się na wniosek inwestora, którego niezbędne elementy określa ust. 2 przywołanego przepisu. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p). Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzje wydawane w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego podlegają stosownym uzgodnieniom, w przypadkach określonych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Ponadto, jak wynika z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Podkreślenia wymaga również, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, co oznacza, że organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p). Przy czym, stosownie do treści powołanego wyżej art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. organ prowadzący to postępowanie ma jednak obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Powyższe dotyczy między innymi obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) – dalej: u.u.i.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Co prawda decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została wymieniona w art. 72 ust. 1 który określa, przed uzyskaniem jakich decyzji następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niewątpliwie należy ją ocenić jako decyzję wymagającą wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (o ile przepisy szczególne wskazują na taką konieczność). Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody na lokalizację bądź realizację od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2020 r. spółka A wystąpiła do Wójta Gminy D. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego znaczenia ponadgminnego dla inwestycji przedsięwzięcia pod nazwą "Stacja telekomunikacyjna nadawczo-odbiorcza [...] wraz z więżą antenową oraz wewnętrzną linia zasilania", planowanego do realizacji na części działki o nr ew. 811/17, L., gm, D. Do wniosku inwestor załączył mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000; postanowienie Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2020 r., znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia; kopię oświadczenia [...] S.A. z 17 października 2019 r. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu do sieci; uproszczony wypis z rejestru gruntów dla działki nr 811/17; wypis z wykazu działek oraz podmiotów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji; wypis z KRS wnioskodawcy. Z załączonej do wniosku dokumentacji wynikało, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę stacji telekomunikacyjnej nadawczo-odbiorczej składającej się z wieży telekomunikacyjnej o wysokości 61,95 m, 2 anten radioliniowych montowanych na wysokości 59 m npt., 1 anteny sektorowej montowanej na wysokości 60,3 m npt., przyłącza energetycznego oraz zintegrowanego z wieżą ogrodzenia otaczającego całość inwestycji. Ponadto w toku postępowania administracyjnego wnioskodawca przedłożył dodatkowo "Kartę informacyjną przedsięwzięcia"; "Analizę środowiskową" oraz "Kwalifikację przedsięwzięcia". Z załączonej do akt sprawy analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, autorstwa dr A.H., uprawnionego urbanisty (nr uprawnień [...]), która sporządziła również projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynika, że całkowita powierzchnia działki o nr ew. 811/17 na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja celu publicznego wynosi 2,245 ha, z czego wnioskiem objęta jest powierzchnia 2490m2, stanowiąca grunty rolne RIVb klasy bonitacyjnej nie objęte ochroną prawną. Teren planowanej inwestycji graniczy od strony północnej z gminną droga publiczną klasy lokalnej, natomiast z pozostałych stron z niezabudowanymi gruntami rolnymi. W przyjętym obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, w promieniu 100 m od granic terenu objętego wnioskiem brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Najbliższa zabudowa zagrodowa (działka ew. nr 9/1) znajduje się w odległości 200 m od miejsca planowanej inwestycji. Ponadto w odległości ok 120 m znajduje się nieużytkowane od lat budynek rekreacyjny (dz. Ew. nr 4) oraz niewykończony i nieużytkowany budynek zrealizowany w ramach zabudowy zagrodowej (dz. Ew nr 43/2, 44, 45, 46). Dla terenu nie wydano również jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozostające w obrocie prawnym, niezrealizowane decyzje o warunkach zabudowy wydane dla działek o nr ew. 810/15 i 810/14 (położonych w przyjętych przez organ granicach) pozostają bez wpływu na możliwość ustalenia warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji, gdyż podstawę rozpatrywania wniosku, w tym występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.)- dalej: p.o.ś., stanowi istniejący stan faktyczny, a nie przyszły, czy też potencjalny. Z uwagi na położenie terenu inwestycji w [...] jest on objęty ochrona prawną na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 55 ze zm.) – dalej: u.o.p., jednakże obowiązujące przepisy nie wprowadzają zakazu lokalizowania tego rodzaju inwestycji. Teren inwestycji jest położony o około 1,3 km od obszaru Natura 2000. Stwierdzono nadto, że na terenie planowanej inwestycji nie znajdują się stanowiska archeologiczne, a obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. nie przewiduje ustanowienia stref ochrony archeologicznej. Ponadto jak wynika z akt sprawy projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stosownie do wymogów określonych w art. 53 ust. 4 pkt 6, pkt, 8, pkt 11 lit. a i pkt 15, został poddany uzgodnieniom, które stanowią integralną cześć decyzji. Z akt sprawy wynika również, iż pomimo przedłożenia przez inwestora postanowienia Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2020 r., znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia procedujące w sprawie organy administracji dokonały oceny, czy planowana inwestycja może zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Dokonane w powyższym zakresie ustalenia wykazały, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczona dla przewidzianej do montażu dookólnej anteny sektorowej (azymut 0-3600) wynosi 79,43 W, zaś maksymalny dopuszczalny zakres pochylenia tiltów wynosi 40. Przy uwzględnieniu powyższych parametrów anteny sektorowej maksymalny zasięg promieniowania ponadnormatywnego, przekraczającego wartość 0,1 W/m2, wyniesie 0,5 m na minimalnej wysokości 56,2 m npt. Natomiast równoważna moc ERIP wyznaczona dla planowanych do montażu dwóch anten radioliniowych, o azymutach głównej wiązki wynoszących 200 i 870 wynosi odpowiednio 79,4W oraz 63,1W. Maksymalny zasięg promieniowania ponadnormatywnego tych anten wynosi odpowiednio 8 m i 7,1 m, na minimalnej wysokości 56,2 m npt. Ustalono także, że w promieniu 100 od granic terenu objętego wnioskiem nie występują żadne budynki, jak również nie wydano dla tego terenu jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym w przyjętych liniach granicznych nie występują miejsca uznane za dostępne dla ludności, w rozumieniu powołanego wcześniej art. 124 ust. 2 p.o.ś. Z powyższego wynika, iż w sprawie nie znajdzie zastosowania zarówno przepis § 2 ust. 1 pkt 7, jak i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., a co za tym idzie przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dane techniczne anteny sektorowej przedmiotowej stacji telekomunikacyjnej, w szczególności jej dopuszczalny zakres pochylenia wynoszący 40 oraz wartość EIRP poniżej 100W, jak również wysokość obszarów występowania pól elektromagnetycznych przekraczających wartość 0,1 W/m2, wskazują bowiem na brak oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi. W ocenie Sądu, w oparciu o tak dokonane ustalenia faktyczne stwierdzić należy, że przeprowadzona przez organy obu instancji analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu planowanej inwestycji, jego zabudowy, jak również przeprowadzona analiza stanu faktycznego i prawnego nie wykazały istnienia podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, co obligowało organ do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Tym samym uznać należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skarg opisane w pkt 10 , co do naruszenia art. 3 ust. 8 u.u.i.ś. oraz w pkt 14, odnoiśnie naruszenia art. 56 ust. 1 u.p.z.p. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżących w sprawie nie doszło także do naruszeń opisanych w pkt 2 i pkt 12 wniesionych skarg. Jak już bowiem wcześniej wskazano, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że zarówno o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, jak i możliwości zapoznania ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, oraz wypowiedzenia się przez strony postępowania informowano w drodze publicznego obwieszczenia zamieszczanego na stronie internetowej Wójta Gminy D. oraz na tablicy ogłoszeń w siedzibie urzędu. Składane w toku postępowania protesty skarżących, jak również odwołania od wydanych przez organ I instancji rozstrzygnięć świadczą, iż wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżących, mieli oni świadomość, co do toczącego się postępowania administracyjnego, jak również mieli zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu. Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1767/18; z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 212/21; z 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2046/18; z dnia 27 października 2021 r., III OSK 4262/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, że zostali pozbawieni w jakikolwiek sposób możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Wręcz przeciwnie, jak już wcześniej wskazano skarżący mieli zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, o czym świadczy podejmowana przez nich aktywność procesowa. Odnosząc się natomiast do opisanych w pkt 1 i 5 skarg zarzutu naruszenia art. 61a § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. zgodzić należy się z argumentacją pełnomocnika skarżących, że co do zasady charakter wydawanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego nie pozwala na wywodzenie z niego skutków prawnych, takich jak przy decyzjach administracyjnych. Jest to bowiem rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, którego wydania nie poprzedzają jakiekolwiek dokonywane przez organ ustalenia faktyczne, jak i prawne. Niemniej jednak nie sposób pominąć, na co wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., iż treść uzasadnienia postanowienia Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2020 r., bezspornie wskazuje, że w następstwie przeprowadzonej analizy parametrów planowanej inwestycji, mocy promieniowanej izotopowo oraz występowania miejsc dostępnych dla ludności, Wójt Gminy D. wydał w istocie akt prawny, który pomimo wadliwej formy podjętego rozstrzygnięcia, merytorycznie rozstrzyga w przedmiocie braku potrzeby określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej stacji telekomunikacyjno-odbiorczej [...]. Postanowienie to jest ostateczne i dopóki pozostaje w obrocie prawnym wywołuje określone skutki prawne. Podkreślić należy również, co już wcześniej wskazywano, że pomimo pozostawania w obrocie prawnym postanowienia z [...] marca 2020 r., oceniając możliwość wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego organy procedujące w sprawie dokonały ocen, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Tym samym podniesione zarzuty pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut skarg opisany w pkt 13, odnoszący się do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. polegającego zdaniem pełnomocnika skarżących na błędnym przyjęciu, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie w sytuacji gdy organ II i I instancji powołują się na brak konieczności uwzględnienia planu miejscowego, do którego w szczególności odnosi się przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie wskazać należy, że w postępowaniu toczącym się na wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 ustawy p.z.p., ani też rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Natomiast podnoszone przez strony odwołanie się organów do art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wynikało wprost z treści art. 50 ust. 1 i ust. 1a u.p.z.p., które jak już wcześniej wskazano procedując w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego w drodze decyzji administracyjnej są zobowiązane do dokonania ustaleń, czy teren planowanej inwestycji celu publicznego nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc. Natomiast, co do zarzutów opisanych w pkt 3-4, 6-8, 11, 15-16 skarg uznać należy, że koncentrują się one na wykazaniu przez pełnomocnika skarżących, iż przeprowadzone postępowanie w sprawie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego pozostaje w sprzeczności z wskazanymi w skargach przepisami zarówno prawa krajowego, jak i wspólnotowego regulującymi kwestie dotyczące ochrony obszaru Natura 2000. W tym zakresie stwierdzić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.o.p. formami ochrony przyrody są miedzy innymi obszary chronionego krajobrazu oraz obszary Natura 2000. Treść wskazanego przepisu wprost wskazuje, że powołane wyżej formy ochrony przyrody są odrębnymi uregulowaniami, co potwierdza także okoliczność odrębnego uregulowania ustawą kwestii dotyczących ustanawiania tych form ochrony przyrody, czy też nakazów i zakazów obowiązujących na tych terenach. Jak już wcześniej wskazano teren planowanej inwestycji jest położny w [...] i jest oddalony o około 1,3 km od obszaru Natura 2000. Zasadność powyższego stwierdzenia, poza argumentacją organów administracji, potwierdza przywołane przez pełnomocnika skarżących zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego [...]). Dokonana przez Sąd analiza map załączonych do wskazanego rozporządzenia (str. 25-27) wykazała w sposób bezsporny, że teren planowanej inwestycji znajduje się poza obszarem Natura 2000. Wobec powyższego, skoro teren przedmiotowej inwestycji znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu, to oznacza, że podlega on ochronie prawnej określonej przepisami art. 23-24a ustawy, które co wynika z treści art. 24 ust. 2 pkt 3 u.o.p. dopuszczają na obszarach chronionego krajobrazu realizację inwestycji celu publicznego, do których zalicza się niewątpliwie przedmiotowa inwestycja. Konsekwencją stwierdzenia, że obszar planowanej inwestycji znajduje się poza obszarem Natura 2000 jest uznanie niezasadności zarzutów opisanych w pkt 3-4, 6-8, 11, 15-16 skarg, co do naruszeń wskazanych w nich przepisów zarówno prawa proceduralnego, jak i prawa materialnego. Skoro bowiem wskazane przepisy nie znajdowały zastosowania w sprawie, to nie mogło dojść do ich naruszenia polegającego, jak wskazuje pełnomocnik skarżących na ich pominięciu przez organy administracji publicznej. Odnosząc się natomiast do złożonych przez pełnomocnika skarżących wniosków dowodowych wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Tym samym zawarty w skargach wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ochrony środowiska, który po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, udzieli odpowiedzi na pytanie czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telekomunikacyjnej nadawczo-odbiorczej [...] wraz z wieżą antenową oraz wewnętrzną linią zasilania, przewidzianej dla realizacji na części działki nr 811/17 w obrębie geodezyjnym L., gmina D. w obszarze NATURA 2000 odpowiada w zakresie ochrony środowiska wszelkim wymaganiom przepisów odrębnych uznać należało za niedopuszczalny. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także załączona do skarg kserokopia decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] stycznia 2021 r. orzekająca o ustaleniu na wniosek A. D. i M.D. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego z niezbędnymi urządzeniami i instalacjami infrastruktury technicznej, na działce o nr ew 810/16 w miejscowości L., gm. D.. Wskazać bowiem należy, że przedmiotowa decyzja wydana została już po dacie wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., co miało miejsce w dniu [...] stycznia 2021 r. Ponadto, jak już wcześniej wskazano pozostające w obrocie prawnym decyzje o warunkach zabudowy pozostają bez wpływu na możliwość ustalenia warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, gdyż podstawę rozpatrywania wniosku w tym zakresie, w tym występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś., stanowi istniejący stan faktyczny, a nie przyszły, czy też potencjalny. Bez wpływu na wynik niniejszego orzeczenia pozostają również wskazywane petycje mieszkańców Gminy D. składane na okoliczność negatywnego wpływu na organizm człowieka oraz na środowisko planowanej inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu sprzeciw, czy też protesty mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji, nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Możliwość oparcia przez organ administracji decyzji negatywnej na braku aprobaty społecznej, co do konkretnej inwestycji celu publicznego, czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która jak już wcześniej ma charakter związany orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Natomiast, co do argumentacji pełnomocnika skarżących, zawartej w załączonych do spraw pismach procesowych z dnia 16 listopada 2021 r., wskazać należy, iż powoływane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2021 r., II OZ 421/21 orzekające między innymi o uchyleniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 marca 2021 r., II SA/Łd 131/21 orzekającego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] wydane zostało w odrębnej sprawie, niebędącej przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Na marginesie wskazać należy, iż uchylenie rozstrzygnięcia sądu I instancji w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji było następstwem stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny braku podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 131/21, dotyczącej skargi wniesionej poprzez S. S. Nie sposób także pominąć, że zażalenie skarżących wniesione od wydanych przez sąd I instancji postanowień z dnia 31 marca 2021 r., w sprawach o sygn. akt 132/21, sygn. akt II SA/Łd 133/21 i sygn. akt II SA/Łd 134/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2021 r. wydanymi odpowiednio w sprawach o sygn. akt II OZ 420/21, sygn. akt II OZ 418/21, sygn. akt II OZ 419/21. Odnośnie przedłożonej do akt spraw, w dniu 19 listopada 2021 r. kserokopii decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w R., projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji telekomunikacyjnej nadawczo-odbiorcza [...] wraz z więżą antenową oraz wewnętrzną linia zasilania, na działce o nr ew. 811/17, L., gm. D., wskazać należy, iż pozostaje ona bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia przedłożonej decyzji wynika jedynie, że odmowa zatwierdzenia projektu nastąpiła na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), to jest z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie wymaganej dokumentacji. Reasumując Sąd stwierdza, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają obowiązującemu prawu. Przeprowadzona przez organy administracji analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu planowanej inwestycji, jego zabudowy, jak również przeprowadzona analiza stanu faktycznego i prawnego nie wykazały istnienia podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 23 kwietnia 2020 r. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne odpowiadało wymogom określonym przepisami k.p.a., a strony miały zapewniony czynny udział w każdym jego stadium. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił. dc