II SA/Łd 1326/10

Dnia 14 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska, Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2011 roku przy udziale - sprawy ze skarg K. G., Z. S. oraz C. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargi. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło niedopuszczalność odwołania złożonego przez: J. S., C.B., K. G., Z.S., K.S., E.W., T. W. oraz C. W. od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie generatora energii wiatrowej wraz urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej na dz. nr ewid. 175/2 i 175/3 położonych we wsi T., w gminie K.. Jako podstawę prawną wskazanego orzeczenia Kolegium podało art. 134 i art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.). Uzasadniając wniesione odwołanie strony wyjaśniły, że dotyczy ono między innymi ostatecznej decyzji Burmistrza K. z dnia [..] r. nr [...]. W opinii odwołujących się usytuowanie nieruchomości, których są właścicielami względem planowanej inwestycji uzasadnia uznanie ich za strony w postępowaniu zakończonym w/w decyzją. Inwestycja wiąże się bowiem z negatywnym oddziaływania na ich zdrowie i życie. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że osoby, które wniosły w/w odwołanie nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem wspomnianej decyzji Burmistrza K., z dnia [...] r. nr [...], bowiem według wykazu stron postępowania, stronami tymi byli: W. K., D.W., L. i B. małż. S., A. i M. małż. S. i M. R. Nadto zaskarżona decyzja została doręczona w/w stronom w dniach 5 lipca oraz 06 lipca 2007 r., a obwieszczenie o wydaniu tej decyzji zostało dokonane w dniu 14 lipca 2007 r. Kolegium dalej wyjaśniło, że w sytuacji, kiedy podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu, wniósł odwołanie po upływie terminu wniesienia odwołania dla stron biorących udział w postępowaniu (w niniejszej sprawie dopiero w dniu 25 marca 2010 r.), to jest to odwołanie wniesione od decyzji ostatecznej. Obowiązkiem organu odwoławczego było zatem stwierdzenie - w trybie art. 134 k.p.a. - jego niedopuszczalności. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wywiedli J. S., C. B., K. G., Z. S., K. S., E. W., T. W. i C. W., którzy zarzucili błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji Burmistrza K. z dnia 14 czerwca 2007 r. nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie generatora energii wiatrowej wraz urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej na dz. nr ewid. 175/2 i 175/3 położonych we wsi T., w gminie K.. W ocenie skarżących, powyższe rozstrzygnięcie zapadło z pominięciem istotnej okoliczności, a mianowicie zgodnie z ww. przepisami o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie, nadto strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, zaś w takich przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skarżący podkreślili, iż ogłoszenia tego typu nie miały miejsca w niniejszej sprawie, gdyż nie mieli realnej możliwość zapoznania się z decyzją. Ponadto skarżący podnieśli, iż w piśmie inicjującym całe postępowanie został przez nich sformułowany wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 58 k.p.a. Wreszcie skarżący zarzucili organowi odwoławczemu wydanie zaskarżonego postanowienia z pominięciem przepisu art. 235 k.p.a. Skoro bowiem organ ten uznał, iż odwołanie zostało wniesione od decyzji ostatecznej, to winien dokonać jednocześnie kwalifikacji zgłoszonych przez nich żądań uzasadniających wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym w sprawach o sygn. akt [...] odrzucono skargi J.S., C. B., K. S., E. W. i T. W. wobec nieuiszczenia wpisów sądowych od tychże skarg. Na rozprawie w dniu 14 marca 2011 r. uczestniczka postępowania E. W. podniosła, iż mimo że jest sołtysem miejscowości, w której zlokalizowane są wiatraki, nie wiedziała o obwieszczeniu, które zostało umieszczone tylko w budynku organu pierwszej instancji. Zatem obwieszczenie to nie zostało dokonane zgodnie z przepisami. Podniosła, że przez wadliwą formę obwieszczenia pominięto skarżących jako strony postępowania, bowiem nie mieli oni możliwości zapoznania się z treścią obwieszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa w stopniu pisanym w powołanych wyżej przepisach. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do badania, w pierwszej kolejności, dopuszczalności odwołania. Dopuszczalność odwołania jest zaś określana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot, przesłanki przedmiotowe natomiast – wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.marca 2009r., sygn.akt II OSK 316/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 526409 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25.września 2008r. II SA/Gl 209/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 526472). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ I instancji nie przyznał przymiotu strony, wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.lipca 2002r., sygn.akt II SA 2230/00 M.Prawn.2002/20/916, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9.sierpnia 2007r., sygn.akt II SA/Bk 358/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli natomiast odwołanie wnoszone jest przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji i która nie wniosła odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział, organ odwoławczy winien stwierdzić jego niedopuszczalność w trybie art. 134 k.p.a., bowiem dotyczy ono decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, iż skarżący nie byli uznani za strony postępowania przez organ I instancji, przy czym prawidłowość dokonania powyższego ustalenia, nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Za strony postępowania uznani zostali bowiem jedynie W. K., D.W., L. i B. małż. S., A. i M. małż. S. i M. R. Niesporne jest również, że osobom, którym organ przymiot wspomniany przyznał, decyzja lokalizacyjna została doręczona na piśmie. W tym kontekście, nie jest zatem jasny cel dokonanego w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obwieszczenia, skoro wszystkim stronom postępowania (uznanym za takie przez organ I instancji) dokonywano doręczeń osobiście. Choć więc, co do zasady, podzielić można zarzuty skarżących, sprowadzające się do kwestionowania prawidłowości dokonanego obwieszczenia (w aktach sprawy znajduje się jedynie sama treść obwieszenia bez adnotacji gdzie i w jakim okresie zostało wywieszone), okoliczność wspomniana pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Jak bowiem wskazano, jego istota sprowadza się do konkluzji, iż złożone przez skarżących odwołanie dotyczy decyzji ostatecznej, zatem w świetle przedstawionej powyżej wykładni jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. Konkluzja wspomniana jest zaś prawidłowa w świetle niebudzących wątpliwości ustaleń, że stronom postępowania przed dniem 25 marca 2010 r. (data nadania pisma skarżących potraktowanego jako odwołanie) upłynął termin do wniesienia odwołania (najpóźniej z dniem 20 lipca 2007 r., bowiem decyzja najpóźniej doręczona została stronie postępowania w dniu 6 lipca 2007 r.). Z tej też przyczyny zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, jest prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, iż wbrew zawartym w niej twierdzeniom, pismo z dnia 25 marca 2010 r., złożone przez wszystkie odwołujące się osoby, nie zawiera w swej treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, oświadczenie tej treści trudno też wyinterpretować z jego zapisów. Kwestia zaś zakwalifikowania wniesionego pisma jako odwołania od decyzji Burmistrza K. (mogąca istotnie budzić wątpliwości) związana była z pismem wyjaśniającym odwołujących z dnia 10 maja 2010 r. (załączonym do akt administracyjnych wspólnych, również dla [...]), złożonym w następstwie skierowanego doń wezwania organu odwoławczego. Zarzut naruszenia przepisu art. 235 k.p.a. nie jest przeto zasadny. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych o tym jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wnoszone przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie strona, a nie organ do którego pismo zostało skierowane. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 6.października 2009r., sygn.akt II SA/Łd 548/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 573933) Dokonana zaś następnie przez organ ocena jego skuteczności nie może uzasadniać zarzutu o konieczności jego uprzedniego odmiennego zakwalifikowania. Bezprzedmiotowe i niemogące odnieść zamierzonego skutku są również te spośród zarzutów skargi, które dotyczą nieprawidłowo zastosowanego przez organ I instancji trybu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla projektowanej inwestycji. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest bowiem rozstrzygnięcie o charakterze procesowym (stwierdzenie niedopuszczalności odwołania), nie zaś merytoryczna ocena decyzji lokalizacyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skarg jako bezzasadnych. m.ch.