II SA/Łd 1413/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A z siedzibą w S. kwotę 757,00 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] znak: [...], Wojewoda Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...]r., nr [...] znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono D. D. pozwolenia na budowę dwóch kurników i wiaty, dwóch kompleksów silosów na fundamencie oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działkach o nr ewid. 80 i 81 w miejscowości W. 72a. W toku postępowania ustalono, iż w dniu 23 maja 2011r. do Starostwa Powiatowego w Ł. wpłynął wniosek D. D. o wydanie pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] znak sprawy: [...] Starosta Ł. dopuścił organizację Federacja A. z siedzibą w S. do udziału w postępowaniu na prawach strony, a następnie decyzją z dnia [...]r., nr [...] znak: [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W. (uchwała nr VI/39/2003 Rady Gminy W. z dnia 31 marca 2003 roku), wymaganiami ochrony środowiska (określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stycznia 2011r. znak: [...]) oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Następnie Starosta wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania zostały złożone liczne wnioski i zastrzeżenia (sprzeciwy) dotyczące planowanej inwestycji, przez właścicieli nieruchomości położonych w miejscowości W.. Jednym z głównych zastrzeżeń była zgodność z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W.. Dalej organ wskazał, iż planowana inwestycja w całości znajduje się na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne, oznaczone na rysunku planu symbolem RP. Dla tych terenów w § 20 planu ustala się adaptację istniejących rozproszonych zagród i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w granicach istniejącego siedliska przy zachowaniu możliwości wymiany, rozbudowy lub przebudowy istniejących obiektów uzasadnionej potrzebami działalności rolnej, zgodnie z wymogami § 24. Ponadto planowana budowa dwóch obiektów przeznaczonych do chowu drobiu ma miejsce na terenach nieruchomości (składającej się z kilku działek), na której już istnieje ferma drobiu. Ponieważ plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje pojęcia "granica istniejącego siedliska" nie można stwierdzić, że planowana inwestycja - rozbudowa o kolejne budynki związane z chowem drobiu w tych granicach się nie mieści. Inwestycja nie jest usytuowana na terenach łęgów, ani też nie jest nową zabudową zagrodową. Nie można więc stwierdzić niezgodności zamierzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji zauważył także, iż w aktach sprawy znajduje się pismo Rady Gminy W., w którym informuje się inwestora o wyrażeniu zgody na budowę przedmiotowej inwestycji. Z kolei podniesione w protestach problemy, zostały szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia i znajdują swoje potwierdzenie zarówno w dokumentacji załączonej do wniosku, jak i w dodatkowych wyjaśnieniach złożonych przez inwestora w dniu 12 lipca 2011r. Na tej podstawie Starosta nie stwierdził, aby obszar oddziaływania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wykraczał poza działki inwestora, oraz bezpośrednio do nich przyległe działki oznaczone numerami 79 i 82, wobec czego stosownie do zapisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane po spełnieniu wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ww. ustawy organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła Federacja A., zarzucając zaskarżonej decyzji rażącą niezgodność lokalizacji planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W., w zakresie § 7 ust. 1 i ust. 3, § 20 ust. 2 i § 24 ust. 5 tego planu. Federacja podniosła, iż zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 3 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się możliwość realizacji uciążliwych ośrodków produkcji rolnej np. ferm hodowlanych, po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady Gminy, jednakże jedynie na gruntach najgorszej klasy, natomiast zgodnie z rejestrem gruntów grunty działki o nr geodezyjnym 80 (1,36 ha) należą do klasy bonitacyjnej lllb (0,77 ha) i IVa (0,59 ha), z kolei działki o nr geodezyjnym 81 (1,25 ha) do klasy bonitacyjnej IVa (0,87 ha), IVb (0,15 ha) i V (0,23 ha). Zgodnie z danymi z Urzędu Gminy W. najgorszymi gruntami w gminie W. są grunty należące do V, VI i Vlz klasy bonitacyjnej (57 % powierzchni gminy W.). Tak więc zdaniem skarżącej 91,2 % powierzchni działek o nr geodezyjnych 80 i 81 we wsi W., gm. W., nie należy do gruntów najgorszych klas bonitacyjnych w gminie W.. Ponadto w ocenie odwołującej się, zgodnie z § 7 ust. 1 planu miejscowego Gminy W., wymienione w § 20 ust. 3 uciążliwe ośrodki produkcji rolnej nie mogą być przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów szczególnych, w tym przypadku Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1, pkt 51 ww. rozporządzenia planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a następnie stwierdził, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożył wymagane prawem dokumenty. Inwestycję objętą przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę zaprojektowano na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy W. z dnia 31 marca 2003r. nr VI/39/2003. Działki o nr ewid. 80 i 81 objęte budową dwóch kurników i wiaty, dwóch kompleksów silosów na fundamencie oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe położone są na terenie oznaczonym w powyższym planie symbolem RP. Następnie przytaczając treść § 20 i § 7 planu organ II instancji zauważył, iż pismem z dnia 7 września 2011 r. organ odwoławczy wystąpił do Wójta Gminy W. z prośbą o wskazanie, w nawiązaniu do zapisu planu, najsłabszych gleb w gminie W., prosząc jednocześnie o uwzględnienie działek objętych planowaną inwestycją (nr ewid. 80 i 81). W odpowiedzi na ww. pismo Wójt Gminy W. w piśmie z dnia 19 września 2011r. wyjaśnił, iż przez zwrot "najsłabsze gleby" należy rozumieć najsłabsze gleby w gospodarstwie rolnika, który wnioskuje o wyrażenie zgody na realizację inwestycji. Działka oznaczona nr 81 posiada grunty klasy V - 0,23 ha, IVb -0,15 ha i IVa - 0,87 ha natomiast działka oznaczona nr 80 to grunty w klasie IVa - 0,59 ha i Illb - 0,77 ha. Na najsłabszych gruntach klasy V, IVb i IVa stoją 2 kurniki i budynek mieszkalny. Pozostałe niezabudowane najsłabsze gleby w gospodarstwie to grunty klasy IVa i Illb, na których za zgodą Rady Gminy można realizować inwestycje. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż Przewodniczący Rady Gminy W. przy piśmie z dnia 21 września 2011r. przekazał do organu odwoławczego wyciąg z protokołu z XXVI Sesji Rady Gminy W. z dnia 26 czerwca 2009r., na której została wydana pozytywna opinia w sprawie budowy kurnika na działce oznaczonej nr ewid. 80 i 81 położonej w miejscowości W.. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. nr VI/39/2003 z dnia 31 marca 2003r. Ponadto inwestor załączył do wniosku ostateczną decyzję Wójta Gminy W. znak: [...] z dnia [...] stycznia 2011r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie organu II instancji przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami ww. decyzji. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż powziął wiadomość o tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 września 2011r., sygn. akt II SA/Łd 644/11 uchylił decyzję SKO w S. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...]r. znak: [...], jednakże w ocenie Wojewody decyzja środowiskowa Wójta Gminy W. z dnia [...] stycznia 2011r. jest nadal ostateczna, bowiem wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 września 2011r. jest nieprawomocny. Na ostateczną decyzję Wojewody Ł. z dnia [...]r. skargę do sądu administracyjnego wniosła organizacja Federacja A. z siedzibą w S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, mimo rażącej niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również art. 127 § 1 K.p.a. poprzez odstąpienie przez organ odwoławczy od poczynienia własnych ustaleń i wystąpienie w sposób pozbawiony podstawy prawnej do innego organu o interpretację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji oparcie na powyższej interpretacji zaskarżonego orzeczenia, a także art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie wpływu na niniejsze postępowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2011r., sygn. akt II SA/Łd 644/11 i kontynuowanie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy organ prowadzący to postępowanie powziął informację o uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...].01.2011r. w sprawie [...] dotyczącej środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, mającej bezpośredni wpływ na niniejsze postępowanie. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270) - dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to konieczne dla końcowego jej załatwienia. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, rozpoznający niniejszą sprawę sąd uznał, że organy administracji dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań sądu jest decyzja Wojewody Ł. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...]r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę dwóch kurników i wiaty, dwóch kompleksów silosów na fundamencie oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działkach o nr ewid. 80 i 81 w miejscowości W. 72a. Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) a także przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., uchwalonego uchwałą nr VI/39/2003 Rady Gminy W. z dnia 31 marca 2003 r., obowiązującego na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Kluczową, a jednocześnie sporną kwestią w przedmiotowej sprawie stała się ocena zgodności planowanej inwestycji w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym więc, z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 199/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 674195, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 262/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 676058, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 293/11, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 993412 ). Zdaniem sądu, organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie wywiązały się należycie z obowiązku nałożonego przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i w tej mierze podzielić należy zarzuty skargi. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, co do zakresu i rodzaju planowanego przez inwestora zamierzenia polegającego na budowie dwóch kurników i wiaty, dwóch kompleksów silosów na fundamencie oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na działkach o nr ewid. 80 i 81 w miejscowości W. 72a, jak i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., uchwalonego uchwałą nr VI/39/2003 Rady Gminy W. z dnia 31 marca 2003 r., obowiązującego na terenie objętym wnioskiem, jednoznacznie wskazuje na błędną ocenę zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego wywiedzioną zarówno w kwestionowanym rozstrzygnięciu jaki i je poprzedzającym. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, jak się wydaje niesporną okoliczność, że planowane przez inwestora zamierzenie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (planowana obsada drobiu - 464 DJP), stosownie do § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397), dla których obligatoryjne było sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, wcześniej kwestię tę regulował § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ), uchylony z dniem 15 listopada 2010 r. Nie kwestionowane jest również to, że należące do inwestora działki o nr ewid. 80 i 81 w miejscowości W. 72a położone są na terenie oznaczonym w planie symbolem RP. Te dwie okoliczności mają kapitalne znaczenie punktu widzenia zapisu § 7 ust 1 pkt 1 planu, co słusznie akcentuje strona skarżąca. Wskazany przepis ustala zakaz realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów szczególnych, za wyjątkiem terenów oznaczonych w planie symbolami P, U, NO, gdzie dopuszcza się przedsięwzięcia, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko może być wymagane oraz za wyjątkiem dróg i urządzeń infrastruktury technicznej. Brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne i prowadzi do oczywistego wniosku, że skoro planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów szczególnych (w aktualnym brzmieniu - mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko), to jej realizacja na terenie oznaczonym w planie symbolem RP( wyjątek dotyczy symboli P, U, NO) objęta jest zakazem realizacji. Wbrew stanowisku organów, brzmienia § 7 ust. 1 pkt 1 planu nie podważa i nie niweczy zapis § 20 planu, przewidujący ustalenia dla terenów oznaczonych symbolem RP, a który zdaniem organów obu instancji, umożliwia realizację planowanego przez inwestora zamierzenia. Uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia wskazuje, że uznając zgodność inwestycji z planem, organ odwoływał się do brzmienia § 20 ust. 3 pkt 3 stanowiącego, że plan dopuszcza realizację nowych siedlisk zagrodowych lub uciążliwych ośrodków produkcji rolnej ( fermy hodowlane, obory, chlewnie) po pozytywnym zaopiniowaniu przez Radę Gminy, na najsłabszych glebach z dojazdem do drogi gminnej. Zdaniem sądu zaprezentowana przez organy interpretacja wskazanych zapisów planu nie jest prawidłowa. Przepis § 20 ust. 3 pkt 3 planu dopuszcza bowiem na terenach oznaczonych symbolem RP realizację nowych siedlisk zagrodowych lub ośrodków produkcji rolnej takich jak fermy hodowlane, obory, chlewnie, które choć uciążliwe, to jednak nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (np. o obsadzie DJP niższej niż przewidziana przepisami szczególnymi) a i to po spełnieniu warunku zaopiniowania przez Radę Gminy, na najsłabszych glebach ( rozważanych w kategoriach jednostek planu) z dojazdem do drogi gminnej. Prawidłowa interpretacja zapisów planu miejscowego przemawia za stwierdzeniem, że przepisy § 7 ust. 1 pkt 1 i § 20 ust. 3 pkt 3 nie są konkurencyjne, ale wzajemnie się uzupełniają, wedle zawartych w nich reguł. Tym samym więc, za zasadny uznać należy zarzut naruszenia, poza wskazanymi przepisami planu miejscowego, również naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 97 § 4 K.p.a., poprzez nie uwzględnienie wyroku tutejszego sądu, uchylającego decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej decyzji o środowiskowowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, to stwierdzić należy, że nie jest on zasadny, biorąc pod uwagę oceniany, ówczesny etap postępowania. Nie można pominąć faktu, że w chwili ferowana rozstrzygnięcia przez organ, wspomniany wyrok nie był prawomocny, a nadto żadne rozstrzygniecie nie wstrzymywało wykonania i nie eliminowało funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji o środowiskowowych uwarunkowaniach. Rozpoznając ponownie sprawę, organ winien uwzględnić wskazaną argumentację, wydając rozstrzygniecie zgodne z przepisami zarówno Prawa budowlanego, jaki obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i w związku z art. 135 p.p.s.a., sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. B.C.