II SA/Łd 163/18

Dnia 16 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot- Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 roku sprawy ze sprzeciwu I. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia nieruchomości 1. oddala sprzeciw, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. A. B. – G. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 59 lok. 3 kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. A. P. Wnioskiem z dnia 3 lutego 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 17 marca 2017r. A S.A. Oddział Ł.-T. Rejon Energetyczny B. wystąpiła do Starosty [...] o wydanie decyzji administracyjnej zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości oznaczonej numerami działek 810/3, 810/7, 810/8 położonej w Ł., gm. B., stanowiącej własność I. P., w celu wykonania czynności związanych z wykonaniem nakazu wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] oraz upomnienia z dnia 27 stycznia 2017 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], polegającego na pionizacji słupa nie trzymającego prawidłowo pionu, zlokalizowanego na działce nr 810/8 oraz nakazu wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] Powiatowego Nadzoru Budowlanego w [...] poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji wsporczych stanowisk słupowych nr 20, 21, 22 oraz słupowej stacji transformatorowej linii energetycznej SN (wraz z uzupełnieniem tabliczek numeracyjnych oraz ostrzegawczych) zlokalizowanej na działkach nr 810/3, 810/7, 810/8. Wnioskodawca poinformował, że pomimo kierowanych pism i prowadzonych rozmów właścicielka przedmiotowej nieruchomości nie wyraża zgody na udostępnienia gruntu, aby wykonać nakaz wynikający z powyższych decyzji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej na podstawie art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147) zwanej dalej u.g.n., orzekł o odmowie udostępnienia nieruchomości położonej w Ł. oznaczonej numerami działek 810/3 o pow. 0,1124 ha, 810/7 o pow. 0,0514 ha, 810/8 o pow. 1,6215 ha, poprzez udzielenie zezwolenia A S.A. Oddział Ł.-T. Rejon Energetyczny B. na zajęcie części przedmiotowej nieruchomości w celu pionizacji słupa nie trzymającego prawidłowo pionu, wykonania zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji wsporczych stanowisk słupowych nr 20,21,22 oraz słupowej stacji transformatorowej linii energetycznej SN (wraz z uzupełnieniem tabliczek numeracyjnych oraz ostrzegawczych) zlokalizowanej na działkach nr 810/3, 810/7, 810/8. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zostały uchylone, zatem utracony został cel z jakim wnioskodawca wystąpił o udostępnienie przedmiotowej nieruchomości. Stąd należało w ocenie organu wydać decyzję odmowną. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła A S.A. Oddział w Ł., zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez pionizację słupa oraz wykonanie zabezpieczenia antykorozyjnego. W odwołaniu wskazano również na naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie pełnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy, a także art. 124 b ust. 1 u.g.n. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istniała konieczność przeprowadzenia robót budowlanych związanych z konserwacją, remontem oraz usuwaniem awarii urządzeń dystrybucyjnych energii elektrycznej zlokalizowanych na przedmiotowej nieruchomości. Na tej podstawie wniesiono o zmianę decyzji i zobowiązanie właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w wyżej opisanym celu, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego zarówno stanowisko organu I instancji jak i odwołującego w tym zakresie jest mylne. Z treści art. 124b u.g.n. wynika, że może on być zastosowany, jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie przesłanki a) wystąpi konieczność wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, b) właściciel (użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) nie wyraża zgody na takie udostępnienie. Cytowany przepis nie uzależnia zatem wydania decyzji w przedmiocie udostępnienia nieruchomości od uprzedniego rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Na marginesie organ wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...], uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], w pierwszej kolejności zarzucił organowi I instancji, że ten nie wykazał wystarczająco jaka część spornej linii powstała legalnie. Tymczasem zakres działania art. 124 b u.g.n. jest szeroki i wśród przesłanek warunkujących udostępnienie nieruchomości brak jest wymogu związanego z legalnością powstania linii. W ocenie organu odwoławczego w sprawie uzasadnione jest uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ wskazał dodatkowo, że rozpatrując sprawę ponownie, Starosta [...] winien poddać analizie przesłanki wynikające z treści art. 124b u.g.n. i w ramach postępowania wyjaśniającego zgromadzić materiał dowodowy, który umożliwi rozstrzygnięcie wniosku w przedmiocie udostępnienia nieruchomości Zaniechanie tych czynności stanowi naruszenie art. 7, 77, 107 K.p.a. oraz art. 124b u.g.n. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła I. P. Wskazała, że organ I instancji słusznie odmówił udostępnienia nieruchomości z uwagi na pełne i kompletne zużycie samowoli budowlanej, która nie nadaje się już do użytkowania i remontu. Ponadto, właściciel samowoli posiada prawomocną decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji trafo i linii 15 KV w innym, zgodnym z prawem miejscu, w odpowiedniej odległości od jej domu. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda [...] wniósł o jego oddalenie. Organ powtórzył, że zagadnienie udostępnienia nieruchomości reguluje art. 124b u.g.n., który wśród przesłanek wydania decyzji o udostępnieniu nieruchomości nie wskazuje konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru. Tymczasem zarówno organ I instancji jak i autorka sprzeciwu swoje argumenty w niniejszej sprawie oparli na rozstrzygnięciach wydanych w odrębnych postępowaniach, co nie znajduje uzasadnienia w przepisach regulujących zagadnienie udostępnienia nieruchomości. Podkreślił, że Starosta powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie przesłanek ściśle wynikających z art. 124b u.g.n., co wypełnia znamiona wyrażone w art. 138 § 2 K.p.a. uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazano sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na wstępie wyjaśnić należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i obowiązuje od 1 czerwca 2017r. Regulacja dotycząca sprzeciwu od decyzji zawarta została w dziale III rozdziale 3 "a" p.p.s.a. (art. 64 a – 64 e). W myśl art. 64 a p.p.s.a. sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., tj. od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Analiza przepisów Rozdziału 3 a p.p.s.a. wskazuje, iż wprowadzenie instytucji sprzeciwu do procedury sądowoadministracyjnej miało na celu uproszczenie postępowania przed sądami administracyjnymi i przyspieszenie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a., zwanych decyzjami kasacyjnymi. Podkreślić należy, iż szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakresu kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Zgodnie bowiem z treścią art. 64 e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, nie zaś, jak w przypadku skarg, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. - art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw - art. 151a § 2 p.p.s.a. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a zatem odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Treść tego przepisu oznacza, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione określone w nim przesłanki. Po pierwsze, gdy organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, gdy uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, niezbędne jest także dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. wyrok NSA z 4 listopada 2014 r., sygn. II OSK 2279/13 – dostępny http://cbois.nsa.gov.pl ). Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2653/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2958/14 - http://cbois.nsa.gov.pl). W doktrynie podkreśla się również, że rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 K.p.a., doprecyzowaną w art. 127 K.p.a., zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji pierwszej instancji. Przepis art. 136 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego i prawnego sprawy, a stwierdził potrzebę przeprowadzenia dowodu, ma obowiązek przeprowadzić ten dowód, w ramach swoich uprawnień z art. 136 K.p.a., zamiast uchylać sprawę do ponownego rozpoznania. Konkludując, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1279/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 654/17 - dostępne http://cbois.nsa.gov.pl). Kontrolując decyzję kasacyjną sąd ocenia ją w kontekście ustalenia, czy organ odwoławczy wydający tę decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Przedmiot tak rozumianej kontroli tutejszego Sądu w rzeczonym postępowaniu stanowi sprzeciw od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], którą doszło do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 64 e p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że znajduje ona oparcie w art. 138 § 2 K.p.a., albowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sprawa wymaga wszak ponownego wyjaśnienia wszystkich przesłanek udostępnienia nieruchomości przewidzianych w art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm. . Uzasadniając decyzję o odmowie udostępnienia nieruchomości organ I instancji powołał się na uchylenie decyzji stanowiących podstawę wystąpienia z wnioskiem przez A S.A. Oddział Ł.-T. Rejon Energetyczny B., a mianowicie decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] nakazującej pionizację słupa nie trzymającego prawidłowego pionu, zlokalizowanego na działce nr 810/8 oraz decyzji nr [...] z dnia [...] nakazującej wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu zabezpieczenia antykorozyjnego konstrukcji wsporczych stanowisk słupowych nr 20, 21, 22 oraz słupowej stacji transformatorowej linii energetycznej SN wraz z uzupełnieniem tabliczek numeracyjnych oraz ostrzegawczych, zlokalizowanej na działkach nr 810/3, 810/7 i 810/8. Należy w pełni podzielić stanowisko Wojewody [...], że uchylenie powyższych decyzji nie spowodowało utraty celu, z jakim wnioskodawca wystąpił o udostępnienie nieruchomości tym bardziej, że w odwołaniu dokonano modyfikacji wniosku w zakresie jego przesłanek faktycznych wskazując, że pomimo uchylenia powołanych powyżej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nadal istnieje konieczność wykonania prac polegających na pionizacji słupa jak i wykonaniu zabezpieczenia antykorozyjnego. Co więcej, w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 117/17, na który powołał się odwołujący, a uchylającym decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] WSA w Łodzi nie zakwestionował samej konieczności pionizacji słupa, lecz wskazano tylko, że organ nie uwzględnił wszystkich przesłanek wynikających z art. 66 Prawa budowlanego ( Dz.U.2017.1332 j.t. ze zm. ). W ocenie Sądu ustalenie, iż obiekt znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym ze swej istoty może skutkować uznaniem, że jednocześnie zagraża on życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Dalej Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie uczyniły jednak przedmiotem swojego zainteresowania oceny, czy obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzkiemu, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, ani to czy nie powoduje on swym wyglądem oszpecenia otoczenia. Stwierdzenie w tym zakresie uzasadnia postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i w konsekwencji art. 107 § 3 K.p.a. Z tego powodu niezbędne jest ponowne poczynienie przez organ administracji ustaleń w zakresie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, jak i w treści rozstrzygnięcia tego organu. Dalej Sąd stwierdził, że przedstawione uchybienie ma o tyle wpływ na rozstrzygnięcie, że w razie stwierdzenia zaistnienia innych okoliczności wymienionych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (poza okolicznością wskazaną w punkcie 1 i 3), może dojść do odmiennego ukształtowania obowiązków nałożonych na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego w trybie komentowanego przepisu. Sąd nakazał również wyjaśnienie podnoszonej przez skarżącą kwestii zużycia technicznego słupa, określonego przez autorkę skargi jako znaczne. Podobnie przedmiotem ustaleń powinna być kwestia bezpiecznego użytkowania linii z uwagi na poziom rezystancji. Natomiast kwestia uciążliwości powodowanych umiejscowieniem słupa i jego negatywnym wpływem na zdrowie mieszkańców położonego nieopodal budynku, wykraczała zdaniem Sądu poza przedmiot postępowania, a w konsekwencji pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Kwestie natomiast odległościowe między budynkiem mieszkalnym, a umiejscowieniem słupa czy całej linii SN, powinny być przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego w prowadzonym postępowaniu legalizacyjnym, które jest w toku. Jak wynika z przedstawionych rozważań, konieczność wykonania robót niwelujących zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, związanego z istnieniem słupa, czy też jego nieodpowiednim stanem technicznym nadal istnieje. Wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia w toku ponownie prowadzonego postępowania wymaga zatem stan techniczny obiektu oraz zakres prac niezbędnych do wykonania. Wbrew odmiennemu poglądowi skarżącej, cel udostępnienia nieruchomości pozostał, a związany jest ze stanem infrastruktury dystrybucyjnej i potrzebą zapewnienia prawidłowej pracy sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej i jak już wskazano usunięciem zagrożeń, o których stanowi art. 66 Prawa budowlanego. Celu tego w ocenie Sądu nie niweczą również decyzje Starosty [...], na które powołała się skarżąca, tj. decyzja z dnia [...] Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla A S.A. z siedzibą w L., obejmującego: budowę stacji transformatorowej kontenerowej 15/0,4 kV, przebudowę i budowę linii kablowej 15 kV, budowę stanowisk słupowych w linii 15 kV, przebudowę i budowę linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV wraz z przyłączami, rozbiórkę linii napowietrznej 15 kV na dz. nr ewid. 812, 814, 815/1, 907/2, 908/2 , obręb [...] gmina B. oraz decyzja z dnia [...] nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla [...] S.A. z siedzibą w L. obejmującego: przebudowę przyłącza napowietrznego wraz z wlz-em, wyniesienie układu pomiarowego na zewnątrz budynku, rozbiórkę stacji transformatorowej słupowej 15/04 kV, rozbiórkę linii napowietrznej 15 kV, rozbiórkę linii napowietrznej 0,4 kV na dz. nr ewid. 812, 811, 810/8, 810/7, 810/6, 810/4, 810/3, 908/2 obręb [...], gmina B. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie prac wymienionych w powołanych decyzjach wiąże się ze znacznymi kosztami i dotychczas nie jest ustalone, kiedy te roboty zostaną wykonane. Do czasu powstania wymienionych w tych decyzjach obiektów energetycznych istnieje konieczność funkcjonowania istniejącej linii energetycznej zapewniającej mieszkańcom dopływ energii elektrycznej, której nie mogą zostać pozbawieni oraz jej zabezpieczenia pod kątem przesłanek wskazanych w art. 66 ust. 1 Prawa budowanego. Oczywistym jest również, że dopiero w przypadku wybudowania nowej linii energetycznej wraz z obiektami wymienionymi w powołanych decyzjach oraz rozbiórki spornego słupa postępowanie prowadzone w celu udostępnienia nieruchomości skarżącej w oparciu o art. 124 b u.g.n. stanie się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, wbrew sugestii skarżącej Wojewoda [...] nie mógł utrzymać w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej udostępnienia nieruchomości stanowiącej jej własność, a wręcz przeciwnie uprawniony był wydać decyzję w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a., jako że sprawa wymagała ponownego wyjaśnienia w pełnym zakresie w kontekście przesłanek sprecyzowanych w 124 b u.g.n. Przepis ten wśród przesłanek wydania decyzji o udostępnieniu nieruchomości nie wskazuje konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia stanu technicznego obiektów i zakresu wykonania robót przez właściwego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z przytoczonych powyżej względów sprzeciw w oparciu o art. 151 a § 2 p.p.s.a. podlegał oddaleniu. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 p.p.s.a oraz § 21 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714 ze zm.). M.K.