II SA/Łd 164/14

Dnia 23 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2014 roku sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Brzeziny z dnia 29 listopada 2004 roku nr XXVII/120/04 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeziny oddala skargę. LS W dniu 29 listopada 2004 r. Rada Miasta Brzeziny podjęła uchwałę nr XXVII/120/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeziny. W dniu 28 października 2013 r. do Rady Miasta Brzeziny wpłynęło wezwanie A Spółki Akcyjnej w W. do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na wprowadzeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeziny normy, uniemożliwiającej lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej poprzez ograniczenie na obszarze przeznaczonym na działalność usługową (U) i usługowo-produkcyjną (PU) uciążliwości związanych z inwestycjami "do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny". W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Rada Miasta Brzeziny w dniu 28 listopada 2013 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 101 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.) podjęła uchwałę odmawiającą uwzględnienia wezwania A Spółki Akcyjnej w W. W uzasadnieniu do uchwały Rada Miasta Brzeziny wskazała, że w jej ocenie, zapisy w uchwale są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. A Spółka Akcyjna wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Brzeziny z dnia 29 listopada 2004 r. nr XXVIl/120/04 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeziny w części uniemożliwiającej lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na obszarze przeznaczonym na działalność usługową (U) i usługowo-produkcyjną (PU) poprzez ograniczenie uciążliwości związanych z inwestycjami "do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny" tj. § 2 ust. 1 pkt 1 lit. p i q, § 2 ust. 2 pkt 28, 46, 54, 56, 65, 67, 70, 78, 82, 102, 106, 107, 112 i 113 uchwały. W skardze strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1. art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz.U. nr 106 z 2010r., poz. 675 ze zm.) poprzez wprowadzenie w planie miejscowym rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej w sytuacji gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 2. art. 7 w zw. z art. 20, 22, 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na wprowadzeniu w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeziny norm, uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenie przeznaczonym pod usługi i produkcję, które to normy godzą ponad dopuszczone prawem granice w konstytucyjnie gwarantowaną wolność działalności gospodarczej i wolność zabudowy; 3. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 672) poprzez uniemożliwienie wskutek wprowadzonych w planie miejscowym zapisów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenie przeznaczonym pod usługę i produkcję. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczające wszelkie uciążliwości inwestycji do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, faktycznie uniemożliwiają lokowanie inwestycji telekomunikacyjnych na obszarze objętym planem, co narusza wskazane wyżej przepisy. Oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej ze swej natury, praktycznie zawsze przekracza teren działki, objętej inwestycją. Uzasadniając interes prawny do wniesienia skargi strona skarżąca wskazała, iż jest właścicielem działki nr [...], położonej w B., na terenie której posadowiona jest stacja bazowa telefonii komórkowej. W związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego pozwolenia na jej budowę, skarżąca zobowiązana została do rozbiórki stacji z uwagi na sprzeczność z zapisami przedmiotowego planu. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Brzeziny nie podzieliła zarzutu naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych. Organ wskazał, że działka nr [...] znajduje się przy ulicy A w B. Zgodnie z zapisem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obszar na którym znajduje się przedmiotowa działka został oznaczony symbolem 101 PU,U. Tereny te przeznaczono pod produkcję, usługi oraz określono jako tereny produkcyjno-usługowe o ewentualnej uciążliwości ograniczonej do granic działki. Realizacja obiektów produkcyjno-usługowych wraz z zielenią towarzyszącą i izolacyjną oraz niezbędnymi drogami (ulicami) wewnętrznymi dojściami, dojazdami i parkingami. W ustaleniach ogólnych planu w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów przeznaczonych pod usługi zapisano, że tereny usług (oznaczone symbolem U) o uciążliwości ograniczonej do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny. Natomiast tereny produkcyjno-usługowe o uciążliwości ograniczonej do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny (oznaczone symbolem PU) przeznaczone do użytkowania i zachowania oraz rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejących obiektów, budowy nowych obiektów produkcyjnych, produkcyjno-usługowych oraz obsługi rolnictwa i leśnictwa wraz z niezbędnymi technologicznie obiektami infrastruktury technicznej, drogami wewnętrznymi, dojazdami i dojściami pieszymi, miejscami postoju pojazdów, zielenią izolacyjną oraz innymi obiektami czynnej ochrony przed uciążliwościami, przy zachowaniu zasady ograniczania ewentualnej uciążliwości do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność usługową, produkcyjną lub produkcyjno-usługową posiada tytuł prawny. Organ wyjaśnił, że projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony ze wszystkimi wymaganymi jednostkami. Przed jego uchwaleniem był wyłożony do publicznego wglądu, w okresie określonym w ustawie wszyscy zainteresowani mieli możliwość zgłaszania uwag i wniosków do projektu planu. Ze względu na brak uwag co do planowanego zagospodarowania działki nr [...] plan został przyjęty zgodnie z projektem. Ponadto, w okresie późniejszym również nie złożono wniosku o dokonanie zmiany planu zagospodarowania działki nr [...]. Organ dodał, że w okresie po zatwierdzeniu planu nie wpłynęły zarzuty dotyczące niezgodności planu z przepisami prawa. Nadmienił, że przeznaczenie terenu pod planowaną przez A inwestycję było znane inwestorowi na dzień wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [...]. Zaskarżona uchwała była przedmiotem kontroli prowadzonej przez Wojewodę [...] i organ nadzoru nie stwierdził, aby zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. Organ podkreślił, że zaskarżona uchwała została podjęta przez Radę Miasta Brzeziny w 2004 r., kiedy to jeszcze nie obowiązywała ustawa z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a zatem w dacie jej podejmowana uchwała nie mogła być sprzeczna z zapisami art. 46 ustawy jeszcze nie obowiązującej w dacie podjęcia uchwały. Zdaniem organu, celem wprowadzenia przepisów ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych było ułatwienie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 46 ustawy nie powinien być jednak interpretowany w taki sposób, który zachwiałby równowagę pomiędzy partykularnym interesem przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a interesem gminy, którą z mocy prawa tworzy ogół mieszkańców na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego. Organ wskazał, że według art. 46 ust. 2 ustawy jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Tym samym brak szczegółowych zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi przeszkody do jej realizacji stosownie do ust. 2 ww. przepisu w szczególności w przypadku infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zaskarżona uchwała Rady Miasta Brzeziny nie zakazuje w ogóle lokalizacji inwestycji celu publicznego a jedynie wprowadza, na niektórych obszarach objętych planem miejscowym, ograniczenia w inwestycjach stawiając warunek, żeby uciążliwość związana z planowaną inwestycją była ograniczona do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny. Warunek lokalizacji przedmiotowej inwestycji jest możliwy do spełnienia również przy takich zapisach planu miejscowego w przypadku wyboru odpowiedniej działki. Rada Miasta Brzeziny nie podzieliła także zarzutów naruszenia art. 7 w zw. z art. 20, 22, 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazując, że również gmina jako jednostka samorządu terytorialnego korzysta z ochrony prawnej przewidzianej m.in. w art. 16 Konstytucji. Organ wyjaśnił, że strona skarżąca w odległości około 1,5 kilometra od spornej stacji bazowej posiada stację położoną na działce nr 1856/11 (zapis w planie 74 PUm) przy ul. B 50, co wskazuje na zapewnienie bezpieczeństwa telekomunikacyjnego strony jak i mieszkańców. Mimo obowiązywania planu miejscowego stacja bazowa na działce położonej przy ul. B 50 powstała i funkcjonuje nadal, na potwierdzenie czego organ załączył decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] udzielająca B Sp. z o.o. w W. pozwolenia na użytkowanie wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr 28519 B. Na rozprawie w dniu 23 maja 2014r. pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, iż działki nr 2030/19 i nr 1856, są jedynymi, położonymi w B. działkami, których skarżąca pozostaje właścicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Takim aktem prawa miejscowego bez wątpienia jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż stosownie do treści art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., sygn.akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje zaś wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niewątpliwie skarżąca Spółka, legitymując się prawem własności nieruchomości objętej zakresem zaskarżonej uchwały, posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują wszakże, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącej interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługiwania mu prawa własności działek nr 2230/19 i nr 1856/11, położonych w miejscowości B., to granicami oceny naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały, odnoszący się do wskazanych wyżej dziełek gruntu. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 884/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarżąca Spółka nie kwestionowała zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do jednostki planistycznej, oznaczonej symbolem 74 PUm, formułując zastrzeżenia w odniesieniu do jednostek planistycznych: 45 PU (§ 2 ust 2 pkt 46 uchwały), 53 PU (§ 2 ust. 2 pkt 54), 55 PU,EC (§ 2 ust. 2 pkt 56), 64 PU (§ 2 ust. 2 pkt 65), 66 PU (§ 2 ust. 2 pkt 67), 69 PU (§ 2 ust 2 pkt 70), 77 Ok.,U,KS,EE (§ 2 ust. 2 pkt 78), 81 PUm (§ 2 ust. 2 pkt 82), 101 PU,U ((§ 2 ust. 2 pkt 102), 102 PU,KS (§ 2 ust. 2 pkt 103), 103 U (§ 2 ust. 2 pkt 104), 105 KS,U (§ 2 ust. 2 pkt 106), 106 U (§ 2 ust. 2 pkt 107), 111 U (§ 2 ust. 2 pkt 112), 112 NU/PU (§ 2 ust. 2 pkt 113), nie wskazując wszakże, by poza działką nr 2230/19, położoną w jednostce planistycznej 101 PU,U dysponowała prawem do jakiejkolwiek nieruchomości, znajdującej się w obrębie wskazanych wyżej jednostek planistycznych. W konsekwencji zatem, uznać należało, że Spółka nie posiada interesu prawnego do kwestionowania zapisów § 2 ust. 2 pkt 28, 46, 54, 56, 65, 67, 70, 78, 82, 106, 107, 112 i 113 zaskarżonej uchwały. Interes ten, wywodzony z przysługującego jej prawa do działki nr 2230/19, posiada natomiast w odniesieniu do zapisów ogólnych § 2 ust. 1 pkt 1 lit p i g oraz zapisu szczegółowego, unormowanego w § 2 ust. 2 pkt 102 uchwały. Regulacje wspomniane skarżąca Spółka kontestuje zaś wywodząc, iż "ograniczenie uciążliwości do granic terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny" narusza jej interes prawny. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że gmina ma obowiązek, a zatem i prawo, na swoim terenie kształtować i prowadzić politykę przestrzenną. Jednym z instrumentów tej działalności jest uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w których ustala się przeznaczenie terenów i rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy terenów (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek określić m.in. przeznaczenie terenów, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przez który rozumie się takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 15 ust. 2 pkt 1, 2 i 10 w zw. z art. 2 pkt 1 powołanej ustawy). Gmina ma zatem prawo określić sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych na terenach objętych planem. Jednakże prawo to nie jest nieograniczone. Poza ograniczeniami, wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2) oraz przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gmina w swoim władztwie planistycznym jest ograniczona przepisami szczególnymi, do których należy m.in. przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wbrew bowiem stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, przepis wspomniany pomimo jego wejścia w życie, po dacie uchwalenia planu, z mocy art. 75 ust. 1 powołanej ustawy znajduje zastosowanie także do planów miejscowych, obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Zgodnie zatem z brzmieniem art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli natomiast lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. (art. 46 ust. 2). W rozpoznawanej sprawie, kontrolowany plan nie przewiduje wprost możliwości lokalizowania na terenie nim objętym inwestycji celu publicznego. Nie oznacza to jednak, co trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że inwestycje w tym zakresie są wykluczone z uwagi na przyjęte rozwiązania planistyczne. Kontestowane zapisy § 2 ust. 1 lit i q oraz § 2 ust. 2 pkt 102 uchwały, ograniczające uciążliwość inwestycji do granic terenu, do której inwestor posiada tytuł prawny, nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, wymagając jedynie od inwestora, dysponowania terenem na tyle rozległym, by w jego granicach zamykały się owe "uciążliwości". Zgodzić się można, iż wymóg taki stanowić może dla tego rodzaju inwestycji utrudnienie (związane z koniecznością pozyskania dla jej realizacji znacznie większego terenu niż wynikałoby to z rozmiarów samej stacji bazowej), jednakże nie jest tożsamy z uniemożliwieniem jej lokalizowania. Plan nie zawiera legalnej definicji "uciążliwości", zgodzić się należy wszakże ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012r., sygn.akt II OSK 1014/11, że chodzi o wszelkie uciążliwości i oddziaływania na sąsiedni teren, mające charakter negatywny, niezależnie od tego w jakiej przestrzeni występują. Regulacja powyższa, wbrew zarzutom skargi nie stanowi także naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej czy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W przekonaniu Sądu, kwestionowane zapisy planu miejscowego nie naruszają bowiem zasady praworządności (art. 7 Konstytucji), ani zasady gospodarki rynkowej (art. 20 Konstytucji), czy swobody działalności gospodarczej (art. 22). Brak było również podstaw do upatrywania naruszenia tymi przepisami planu miejscowego zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3). Na poparcie powyższych zarzutów, skarżący przedstawił argumentację, w istocie związaną nie z ograniczeniami w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, lecz w zakresie możliwości zagospodarowania posiadanego przez siebie terenu. W tej materii zaś, uprawnienia właściciela nie są nieograniczone. Jakkolwiek bowiem prawo własności podlega ochronie konstytucyjnej (art.64), nie jest nieograniczone. Zgodnie natomiast z treścią cytowanego już art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie prawa własności. Prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym, innych niż własność okoliczności, takich jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony zdrowia. Ograniczenie uciążliwości prowadzonej działalności do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, uzasadnione strategicznymi celami rozwoju miasta w zakresie polityki ekologicznej, do której należy systematyczna poprawa warunków środowiska służących zdrowiu mieszkańców i przybyszów (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Misja rozwoju miasta. Strategiczne cele rozwoju. str. 134), oraz uwzględnienie wymogów ograniczonego zagospodarowania terenów położonych w zasięgu oddziaływania obiektów uciążliwych (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Generalne Kierunki zagospodarowania przestrzennego miasta, str. 144), nie przekracza granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. ` Z urzędu skontrolowano również zawartość aktu planistycznego (część tekstową i graficzną wraz z pozostałymi załącznikami), jego ustalenia oraz standardy dokumentacji planistycznej dla oceny czy w procesie jego uchwalania nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu. W przypadku planu jego zawartość (część tekstową i graficzną) określa art. 15 ust. 1 ustawy, przedmiot (a więc ustalenia) - art. 15 ust. 2 i 3 ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587). W nadesłanych do kontroli sądowej materiałach planistycznych nie dostrzeżono tego rodzaju naruszeń, które mogłyby być uznane za naruszenie zasad sporządzania planu. Odnosi się to również do trybu jego sporządzania, określonego w art. 14 ust.1 oraz art. 17 i 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. LS