II SA/Łd 200/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi O. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz O. K. kwotę 502 zł (pięćset dwa złote) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego; 4. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata J. P. prowadzącego Kancelarię Adwokacką [...] w Ł. przy ul. [...], wynagrodzenie w kwocie 822,20 zł (osiemset dwadzieścia dwa złote dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., decyzją Nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm), udzielił G. S. i T. S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych robót, w zakresie zmiany na mieszkalny sposobu użytkowania budynku inwentarskiego, zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. A nr 83 w S. W odwołaniu od powyższej decyzji O. K. podniosła, iż decyzja ta jest niezgodna z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ narusza interesy osób trzecich. Stwierdziła przy tym, iż w jej ocenie niedopuszczalne jest sytuowanie obiektów budowlanych w granicy działki. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy zachować odległość zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi, co najmniej – 4 m. Przy czym dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, lecz po uzyskaniu pisemnej zgody właściciela działki sąsiedniej. Zgody takiej zaś nigdy nie wyrażała. Podniosła także, iż usytuowanie budynku przy granicy wiąże się z § 270 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, który zobowiązuje do wykonania od strony granicy ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana oddzielenia budynku od strony granicy powinna być przy tym usytuowana stycznie, bezpośrednio przy granicy, jeżeli budynek nie zostanie przybudowany do innego budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją Nr [...] z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, iż ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 106, poz. 1126), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał G. i T. S. przedłożenie dokumentów niezbędnych do doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami budynku mieszkalnego, przerobionego z budynku gospodarczego, istniejącego na terenie działki o nr ewid. [...] przy ul. A nr 83 we wsi S., gm. Z. Zobowiązani przedłożyli wymagane dokumenty, wykonując tym samym obowiązki nałożone wyżej wskazaną decyzją. Stosownie zaś do treści art. 51 ust. 1a ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ, po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ administracji II instancji stwierdził, iż przedłożony przez inwestorów projekt zmian i przeróbek dotyczących spornego obiektu wskazuje konieczne do wykonania roboty budowlane, których realizacja doprowadzi obiekt do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Dotyczy to również przepisów mających na celu ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, tym bardziej, że odwołująca się nie wskazała, jaki przepis warunków technicznych został naruszony poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, natomiast organ odwoławczy nie znalazł przepisu prawa materialnego, z którym w sprzeczności pozostawałaby decyzja organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi O. K., wnosząc o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. i przekazanie sprawy organom administracji publicznej do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku, § 12 ust. 3, § 14, § 233, § 234 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niespełnienie wymogów co do uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a także brak ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, iż nadmurowanie ogniomurem ściany budynku istniejącej w granicy działki w celu spełnienia wymogów przeciwpożarowych nie spowoduje zwiększenia grubości ściany i tym samym nie może powodować zmiany warunków użytkowania istniejącego na sąsiedniej działce dojazdu do budynku skarżącej. Ponadto zauważył, że zmiana funkcji obiektu budowlanego z inwentarskiej na mieszkalną nie może w żaden sposób wpłynąć na pogorszenie warunków użytkowych działki sąsiedniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2005 roku (sygn. akt II SA/Łd 168/04), oddalił skargę O. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. O. K. wniosła skargę kasacyjną od wyżej opisanego worku, zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi naruszenie: - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.", - art. 4 i art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 51 ust. 1a ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 140 kodeksu cywilnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., - art. 5 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., - § 12 ust. 1 i 3, § 14, § 233, § 234 i § 277 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 roku (sygn. akt II OSK 22/06) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2005 roku i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W pisemnych motywach orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż uzasadnienie organu odwoławczego nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., co uniemożliwia dokonanie właściwej oceny poprawności decyzji administracyjnej. Nie wskazano w uzasadnieniu tych elementów dokumentacji budowlanej, które w przypadku realizacji doprowadzić miałyby inwestycję do stanu zgodnego z prawem budowlanym. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji nie ustosunkowano się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i powiązano możliwość rozpatrzenia zarzutów ze wskazaniem przez stronę odwołującą się konkretnych przepisów prawa. Nie dokonano także analizy dokumentacji pozwalającej na określenie sposobu wykonania zaprojektowanych tam robót. W szczególności nie odniesiono się do sposobu realizacji ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie wyjaśniając w ogóle jego umiejscowienia w granicy nieruchomości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów prawidłowej zawartości uzasadnienia także po stronie argumentacji prawnej. Przytoczenie podstawy prawnej decyzji w postaci art. 51 ust. 1a ustawy – Prawo budowlane nastąpiło w sposób lakoniczny, jedynie sygnalizacyjny, bez powołania odpowiednich przepisów i bez odpowiedniej argumentacji. Wskazywany fakt usytuowania ściany zewnętrznej budynku, w którym ma być dobudowania ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w granicy z działką sąsiednią powoduje, że racjonalnym jest przyjęcie, iż wybudowanie takiej ściany oznacza stałą ingerencję w nieruchomość sąsiednią. Brak wyjaśnienia sposobu budowy tej ściany w inny sposób aniżeli określony w § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czyni naturalnym przekonanie, iż taka ingerencja będzie miała miejsce. Zasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braku automatyzmu w stosowaniu art. 51 ust. 1a ustawy – Prawo budowlane. Obowiązkiem organów administracji było wyraźne wskazanie związku pomiędzy dostarczoną dokumentacją a skutkiem jej realizacji w postaci osiągnięcia celu zgodności inwestycji z prawem. Dokonanie takiej analizy oraz wskazanie jej w uzasadnieniu decyzji administracyjnych spowodowałoby konieczność odniesienia się do sposobu realizacji ogniomuru z punktu widzenia przepisów rozporządzenia, w tym § 235, wskazującego na konieczność wysunięcia ściany na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest wyłącznie do kontroli legalności aktów administracyjnych, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd nie orzeka merytorycznie w sprawie administracyjnej, a jedynie bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami/, dalej powoływanej jako p.p.s.a). Rozpoznawana sprawa była już przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne obydwu instancji. W takim przypadku, stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie i doktrynie prawa dopuszcza się odstąpienie od wykładni prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego i przekazującego sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania wyłącznie w przypadku podjęcia przez Naczelny Sad Administracyjny w innej sprawie uchwały w trybie art. 269 p.p.s.a., zawierającej odmienną wykładnię prawa, a także w razie zmiany stanu prawnego lub ustalonego stanu faktycznego, będących podstawą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wolters Kluwer, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, str. 451; J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 421; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 roku, sygn. akt I PKN 226/98, opubl. OSNAPiUS 1999/15/486). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi związany jest stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 roku, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z powyższych okoliczności. Ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek zamieszczania w decyzji administracyjnej uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 107 § 1 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przez uzasadnienie prawne należy rozumieć wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Uzasadnienie ma na celu przekonanie adresata decyzji co do słuszności rozstrzygnięcia organu administracji i pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Zewnętrzna funkcja uzasadnienia decyzji administracyjnej wyraża się nie tylko w umożliwieniu poznania motywów rozstrzygnięcia przez strony postępowania, ale stworzeniu takiej możliwości również organom dokonującym kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia, w tym sądowi administracyjnemu. Tylko prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji pozwala poznać tok rozumowania organu wydającego decyzję, a tym samym dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia. Uzasadnienie, które nie odpowiada powyższym kryteriom narusza przepisy postępowania. Ponieważ uzasadnienie jest immanentną częścią decyzji administracyjnej, uchybienia w zakresie motywów rozstrzygnięcia wpływają na ocenę zgodności decyzji z prawem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. udzielił G. S. i T. S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych robót w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na mieszkalny decyzją Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie wskazano jednakże elementów dokumentacji budowlanej, w tym projektu budowlanego, które pozwoliłyby na ustalenie, wykonanie których robót budowlanych doprowadzi samowolnie wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła szereg zarzutów dotyczących zgodności projektowanych prac z przepisami ustawy – Prawo budowlane oraz wskazywała na niezgodność projektu z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., nie tylko nie dostrzegł ułomności uzasadnienia decyzji organu administracji I instancji, ale także nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Co więcej, uzależnił rozpatrzenie zarzutów strony od wskazania przez nią konkretnie naruszonych przepisów prawa, zapominając o obowiązku działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a przede wszystkim o obowiązku prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Praktykę taką należy ocenić jako niedopuszczalną. Regulując postępowanie administracyjne ustawodawca uczynił gospodarzem postępowania organ administracji. To na jego barki złożono obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i ustalenia stanu prawnego. Organ administracji II instancji nie porusza się w granicach środka odwoławczego, lecz ma obowiązek pełnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy, niezależnie od treści podniesionych zarzutów. Zasada działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa wymaga ponadto od organu odniesienia się do wszelkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, choćby nie miały one merytorycznego uzasadnienia, tak by nie pozostawić strony w przekonaniu, że nie wszystkie podnoszone przez nią argumenty zostały rozważone, a rozstrzygnięcie ma charakter dowolny. Organ administracji II instancji nie przeprowadził również analizy dokumentacji budowlanej w sposób pozwalający na określenie sposobu wykonania zaprojektowanych robót. W szczególności nie odniósł się do sposobu realizacji ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie wyjaśniając w ogóle jej umiejscowienia w granicy nieruchomości. Sformułowaniu, iż budowa ogniomuru nie spowoduje wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej nie towarzyszyła żadna argumentacja, wyjaśniająca w jaki sposób może to być wykonane w sytuacji, gdy ściana zasadnicza usytuowana jest w granicy działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi obowiązany jest stwierdzić, iż uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji także nie spełnia ustawowych kryteriów. Przytoczona została wprawdzie podstawa prawna decyzji w postaci art. 51 ust. 1a ustawy – Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nastąpiło to jednak w sposób szczątkowy, sygnalizacyjny, bez powołania odpowiednich przepisów i odpowiedniej argumentacji. Wskazane wyżej wady uzasadnień decyzji organów nadzoru budowlanego I i II instancji są istotnymi wadami postępowania, uniemożliwiającymi sądową kontrolę poprawności decyzji. W myśl § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ściana oddzielenia przeciwpożarowego winna być wzniesiona na własnym fundamencie i powinna być wysunięta na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku. Przyjąć zatem należy, iż usytuowanie ściany zewnętrznej budynku, w którym taka ściana ma być dobudowana, w granicy z działką sąsiednia powoduje, że po wybudowaniu takiej ściany będzie ona stale ingerować w nieruchomość sąsiednią przez zajęcie jej części w zakresie, w jakim będzie wystawać poza lico budynku. Zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. to na organie administracji spoczywa obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zakres ustaleń faktycznych w sprawie wyznaczają postanowienia przepisów prawa materialnego. To właśnie w tych przepisach określone zostały przesłanki ustalenia nakazu lub zakazu określonego zachowania albo przyznania stronie uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie zakres stanu faktycznego wymagającego ustalenia wyznacza treść art. 51 ust. 1a ustawy – Prawo budowlane. Jednakże właściwa wykładnia powyższej regulacji nie może się ograniczyć wyłącznie do literalnego brzmienia przedmiotowego przepisu. Należy interpretować go w związku z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym czynności, jakich wykonanie zostało określone obowiązkiem mają na celu doprowadzenie samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Za zgodne z prawem uznać można tylko roboty budowlane odpowiadające całości przepisów prawa budowlanego, w tym zgodne z art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 4 ustawy – Prawo budowlane, tj. roboty prowadzone przez inwestora dysponującego prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie wyjaśniając, czy ściana oddzielenia przeciwpożarowego wkracza na teren nieruchomości skarżącej organ administracji poza zakresem swych ustaleń pozostawił podstawową przesłankę zgodności z prawem prowadzonych robót budowlanych, tj. prawo dysponowania przez G. i T. S. nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji nie ustalił, czy wynikiem wznowienia robót budowlanych będzie realizacja celu określonego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, tj. czy wykonane roboty budowlane doprowadzone zostaną do stanu zgodnego z prawem. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż niedopuszczalne jest usunięcie niegodności określonych robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego w drodze kolejnego naruszenia tych przepisów. Na zakończenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pragnie podnieść, iż sam fakt przedłożenia przez inwestorów określonych dokumentów na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane nie skutkuje po stronie organu administracji obowiązkiem automatycznego wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Organ administracji jest bowiem obowiązany ustalić związek pomiędzy dostarczoną dokumentacją, a skutkiem w postaci doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzenie takiej analizy wymaga uprzedniego odniesienia się do sposobu postawienia ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w tym uwzględnienia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącej od organu administracji kwotę 502 złote tytułem kosztów postępowania sądowego. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej opłaty za czynności adwokackie przed sądem I instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i niezbędne wydatki poniesione przez adwokata, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zasądzona w punkcie czwartym wyroku kwota obejmuje należny podatek VAT.