II SA/Łd 224/17

Dnia 26 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 roku sprawy ze skarg J. W., W. M. i A. M. na uchwałę Rady Gminy Szczerców z dnia 27 grudnia 2016 roku nr XXIV/253/16 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy Szczerców postanawia: - odrzucić skargi. a.bł. Rada Gminy S. uchwałą z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz.446 ze zm.) – dalej w skrócie "u.s.g." oraz art. 14 ust. 8, art. 20 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze. zm.) – dalej w skrócie "u.p.z.p." oraz w związku z uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia 28 września 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy S., po stwierdzeniu, że projekt planu nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia 4 listopada 2014 r., uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy S. W dniu 12 stycznia 2017 r. J.W. i W.M., a w dniu 16 stycznia 2017 r. A.M., wezwali Radę Gminy S. do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 17 lutego 2017 r. skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na uchwałę Rady Gminy S. z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy S. Na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) połączył sprawę ze skargi J.W. (sygn. akt II SA/Łd 224/17) ze sprawami ze skarg W.M. (sygn. akt II SA/Łd 225/17) oraz A.M. (sygn. akt II SA/Łd 226/17) celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, albowiem skargi dotyczą tej samej uchwały. J.W. uzasadniając skargę podniósł, że przywołaną uchwałę uważa za wadliwą z powodu: - niedopuszczalności punktowej zmiany planu z 2013 r., podczas gdy zmiana ta pozostaje w sprzeczności, m.in. z zasadą równości wobec prawa i interesem społeczności; - niedopuszczalności zwiększenia powierzchni zabudowy na terenie 1.PU i 2.PU, podczas gdy stanowi to w tym przypadku rażące naruszenie zasad współżycia społecznego, w tym zasady równości obywateli wobec prawa oraz pozostaje w sprzeczności z wyrokami WSA w Łodzi II SA/Łd/544/14 i II SA/Łd/545/14; - niedopuszczalności zwiększenia terenu zakładu przemysłowego o teren 1Z oraz bezzasadności objęcia zmianą planu terenu 1Z, podczas gdy teren ten nie był dotychczas terenem zakładu, lecz miał przeznaczenie rekreacyjno-izolacyjne, a rozszerzenie terenu zakładu nie zostało w tym przypadku uzasadnione; - niedopuszczalności przekształcenia terenu 1S - składy, magazyny (w planie z 2013r.) w teren 1.PU (produkcja, składy, magazyny), podczas gdy pozostaje to w sprzeczności z interesem społecznym i stanowi dowód nic nierobienia sobie przez radnych z wieloletniego konfliktu społecznego istniejącego w tej okolicy oraz kpinę z mieszkańców wnioskujących min. w 2015 r. o zachowanie przeznaczenia terenu 1S bez zmian, tj. jako składy, magazyny; - niedopuszczalności przekształcenia działek 319/1 i 320/1 (w planie z 2013 r. - MN/U) w teren 2.PU, podczas gdy pozostaje to w sprzeczności w sprzeczności z wyrokami WSA w Łodzi II SA/Łd/544/14 i II SA/Łd/545/14; - niedopuszczalności i bezzasadności wyłączenia terenu 1.PU z zakazu realizowania przedsięwzięć zawsze zagrażających środowisku; podczas gdy zakaz ten powinien dotyczyć całego terenu objętego planem, włącznie z 1.PU, gdyż realizowanie takich przedsięwzięć dotychczas było tu niedopuszczalne (por. decyzja środowiskowa z 2008r.), a teren zakładu, w tym 1.PU, znajduje się w zwartej zabudowie wsi; - niezdefiniowania pojęć: "zakład'', "urządzenia", "infrastruktura techniczna'', podczas gdy precyzyjne określenie rozumienia tych pojęć jest istotne dla oceny jej zgodności z prawem, gdyż pojęcia te są różnie definiowane przez różne przepisy prawa (Dyrektywa Seveso II/III, Poś i inne), co ma znaczenie w przypadku oceny naruszeń prawa zawartych w skarżonej uchwale; - niedopuszczalności i bezzasadności ograniczenia w § 8.3 jedynie do zakładów nowych zakazu lokalizowania na terenie objętym wnioskiem zakładów stwarzających ryzyko awarii przemysłowych, z jednoczesnym pominięciem urządzeń, instalacji, infrastruktury technicznej oraz zakładów istniejących, podczas gdy zakaz ten powinien dotyczyć również zakładów istniejących, a ponadto - w związku z treścią §6.2.3. i §6.3.3. - zakaz przedsięwzięć stwarzających ryzyko awarii przemysłowych powinien dotyczyć także urządzeń i infrastruktury technicznej na terenie objętym zmianą planu tj. 1.PU, 2.PU i 1Z, gdyż urządzenia, instalacje i infrastruktura techniczna również mogą stwarzać ryzyko awarii przemysłowych; - niewystarczającego wyjaśnienia kwestii istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska i przebiegu procedury uchwalania zmiany plany, w tym: czy plan był opiniowany przez Straż Pożarną i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz czy opiniowanie takie było wymagane, podczas gdy w trakcie procedury powstały istotne wątpliwości w tym zakresie i ma to znaczenie dla sprawy; - podjęcia uchwały przedwcześnie, niejako pospiesznie, nagle, podczas gdy organ zobowiązany jest do staranności i wnikliwego badania okoliczności mających związek ze sprawą; - podjęcia uchwały przed zajęciem przez organ stanowiska wobec 3 wniosków z dnia 22.12.2016 r. ( w tym wniosku skarżącego) o zawieszenie procedury w sprawie sporządzania zmiany fragmentu planu miejscowego z 2013 r. obejmującego teren między ul. A, B, C do czasu rozstrzygnięcia zagadnień przez właściwy organ lub sąd, podczas gdy (ewentualne) zawieszenie procedury skutkowałoby odroczeniem podjęcia uchwały w sprawie zmiany planu. - podjęcia uchwały [...] w warunkach zaskarżenia uchwały [...] zmienionej uchwałą [...] w sprawie aktualności planów i studium z 2014 r., podczas gdy uchwały te mają związek z uchwałą [...]; - pominięcia w procedurze zmiany planu (i mającej z nią związek uchwale w sprawie aktualności studium i planów) faktu złożenia w 2015 r. m.in. przez skarżącego, co najmniej 6 wniosków: w sprawie zmiany planu z 2013 r. oraz o zmianę studium z 2014r., podczas gdy wnioski te nie powinny być pominięte, m.in. dlatego, gdyż złożone były przez sąsiadów terenu objętego zmianą; zagwarantowane prawo do tej informacji; - nieprecyzyjnego informowania o fakcie i terminie XXIV Sesji Rady Gminy, kiedy to podjęto uchwałę [...] oraz niefortunnego wyboru tego terminu, podczas gdy powiadomienie o XXIV Sesji Rady Gminy powinno być dokonane w sposób niebudzący wątpliwości, a termin winien być dobrany z uwzględnieniem możliwości udziału mieszkańców; - bezzasadności i rażącego zaniżenia do 10% stawki opłaty planistycznej dla terenu PU, podczas gdy w tym przypadku uzasadniona była stawka 30%; - bezzasadności prowadzenia procedury punktowej zmiany planu z 2013 r. narażającej budżet gminy na koszty procedury, podczas gdy było to szkodliwe i nieuzasadnione także dla budżetu gminy; - niedoszacowania negatywnych skutków finansowych zmiany fragmentu planu z 2013r. ( po raz kolejny - analogicznie, jak w uchwale z 23.05.2013 r. podjętej w sprawie planu również dla tej części gminy), podczas gdy ustalania te w skrajnym przypadku doprowadzić mogą do wielomilionowych obciążeń dla budżetu gminy z tytułu odszkodowań zarówno dla właściciela terenu zakładu jak i właścicieli nieruchomości sąsiednich; - wykorzystania procedury zmiany planu do celów innych niż planistyczne, co potwierdza dokumentacja dotycząca zakładu między ul. A, B, C zgromadzona w Urzędzie Gminy S. przy okazji różnych spraw, skarg, wniosków, postępowań obejmujących ten teren, w tym: w sprawie decyzji środowiskowej w latach 2013-2015 oraz w samej procedurze sporządzania zmiany planu 2015-2016. W M. uzasadniając skargę podniósł, iż zaskarżoną uchwałę uważa za wadliwą, gdyż niewystarczająco, w jego ocenie, wyjaśniono kwestie istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i przebiegu procedury uchwalania zmiany plany, w tym: czy plan był opiniowany przez Straż Pożarną i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz czy opiniowanie takie było wymagane, podczas gdy w trakcie procedury powstały istotne wątpliwości w tym zakresie. Organ nie wyjaśnił kwestii istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska i przebiegu procedury uchwalania zmiany plany, w tym: dla określenia, jakie organy winny opiniować zmianę planu. Skarżący podkreślił, iż rozstrzygnięcie tej sprawy jest szczególnie istotne, gdyż jak wiadomo, w przypadku zakładów o zwiększonym/dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii przemysłowych i takich, w których są prowadzone przedsięwzięcia zawsze zagrażające środowisku w trakcie procedury planistycznej występuje konieczność zasięgnięcia opinii Staży Pożarnej i WIOŚ. W ocenie skarżącego, uchwałę podjęto przedwcześnie, niejako pospiesznie, nagle, podczas gdy organ zobowiązany jest do staranności i wnikliwego badania okoliczności mających związek ze sprawą. Poza naruszeniami wskazanymi powyżej skarżący zauważył, że bez odpowiedzi pozostawały również inne pisma skierowane do organów Gminy S. w trakcie procedury sporządzania zmiany planu. Uchwałę [...] podjęto przed zajęciem przez Wójta Gminy S. stanowiska w sprawach zawieszenia procedury w sprawie sporządzania zmiany fragmentu planu miejscowego z 2013 r. obejmującego teren między ul. A , B, C. W dniu 22 grudnia 2016 r. złożono z różnych przyczyn 3 wnioski o zawieszenie procedury w sprawie sporządzania zmiany fragmentu planu miejscowego z 2013 r. do czasu rozstrzygnięcia zagadnień przez właściwy organ lub sąd (jeden z wniosków złożony przeze mnie). Podkreślił, że (ewentualne) zawieszenie procedury skutkowałoby odroczeniem podjęcia uchwały w sprawie zmiany planu. Do wniosków o zawieszenie postępowania organ odniósł się dopiero po podjęciu uchwały [...]. Ponadto, uchwałę [...] podjęto po wezwaniu m.in., przeze skarżącego Rady Gminy S. w dniu 22 grudnia 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa w uchwale [...] z dnia 27 stycznia 2016 r. zmienionej uchwałą [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r., przed jakimkolwiek rozstrzygnięciem w tej sprawie, podczas gdy uchwały te mają związek z uchwałą [...]. Nadto skarżący wskazał, iż w procedurze zmiany planu (i mającej z nią związek Uchwale w sprawie aktualności studium i planów) pominięto fakt złożenia w 2015 r. m.in. skarżącego, co najmniej 6 wniosków: w sprawie zmiany planu z 2013 r. oraz o zmianę studium z 2014 "r., podczas gdy wnioski te nie powinny być pominięte m.in. dlatego, gdyż złożone były przez sąsiadów terenu objętego zmianą. W ocenie skarżącego nastąpiły także naruszenia ustawy o udostępnianiu informacji publicznej, podczas gdy mieszkańcy mają zagwarantowane prawo do tej informacji. W M. wskazał również na inne wady zaskarżonej uchwały, przywołując zarzutu tożsame ze skargą J.W. A.M. podniosła natomiast, iż zaskarżona uchwalę uważa za wadliwą, gdyż: 1. uchwała [...] jest tzw. punktową zmianą planu miejscowego uprzywilejowującą właściciela zakładu przemysłowego między ul. A ,B, C, podczas gdy w 2015 r. właściciele, w tym skarżąca, sąsiednich działek oznaczonych w planie: teren 5RP - dz. 1681/1, 1681/2,1681/3, 1681/4, 1680 oraz części terenu 4RP składali pominięte przez organ wnioski o przeznaczenie ich nieruchomości pod zabudowę mieszkalną i zagrodową, zaś właściciel terenu 8MN/U - 314/1 wnioskował o wprowadzenie ograniczeń dla zakładu przemysłowego między ul. A, B, C. 2. uchwała [...] dopuszcza zwiększenie powierzchni zabudowy na terenie 1.PU i 2.PU, podczas gdy stanowi to w tym przypadku rażące naruszenie zasad współżycia społecznego. 3. uchwała [...] zwiększa teren zakładu przemysłowego, włączając do niego teren 1Z — w planie z 2013 r. 1ZP — zieleń urządzona, podczas gdy teren ten nie był dotychczas terenem zakładu, lecz miał przeznaczenie rekreacyjno-izolacyjne. 4. uchwała [...] wprowadza w §8.2a zakaz realizowania na terenie objętym zmianą planu przedsięwzięć zawsze zagrażających środowisku z wyłączeniem terenu 1.PU, podczas gdy zakaz ten powinien dotyczyć całego terenu objętego planem, włącznie z 1.PU, gdyż realizowanie takich przedsięwzięć dotychczas było tu niedopuszczalne (por. decyzja środowiskowa z 2008 r.), a teren zakładu, w tym 1.PU, znajduje się w zwartej zabudowie wsi, a zatem realizowanie przedsięwzięć zawsze zagrażających środowisku pozostaje wbrew interesowi społecznemu, m. in. składających pominięte wnioski (o których mowa w punkcie 1) i stanowi w tym przypadku również nadużycie władztwa planistycznego. 5. uchwała nie zawiera definicji pojęć: "zakład", "urządzenia", "infrastruktura techniczna", podczas gdy precyzyjne określenie rozumienia tych pojęć jest istotne dla oceny jej zgodności z prawem, a pojęcia te są różnie definiowane przez różne przepisy prawa (Dyrektywa Seveso II/III, Poś i inne), co ma znaczenie w przypadku naruszeń prawa określonych w punkcie x poniżej. 6. uchwała [...] wprowadza na terenie objętym zmianą planu. tj. 1.PU, 2.PU i 1Z w §8.3. zakaz lokalizowania nowych zakładów stwarzających ryzyko awarii przemysłowych, podczas gdy zakaz ten powinien dotyczyć również zakładów określanych jako istniejące, a ponadto - w związku z treścią §6.2.3. i §6.3.3. – zakaz przedsięwzięć stwarzających ryzyko awarii przemysłowych powinien dotyczyć także urządzeń i infrastruktury technicznej na terenie objętym zmianą planu tj. 1.PU, 2.PU i 1Z, gdyż urządzenia i infrastruktura techniczna również mogą stwarzać ryzyko awarii przemysłowych. 7. stawkę opłaty planistycznej dla terenu PU przyjęto jako 10%, podczas gdy w tym przypadku uzasadniona była stawka 30%. 8. niewystarczająco wyjaśniono kwestie istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i przebiegu procedury uchwalania zmiany plany, w tym: czy plan był opiniowany przez Straż Pożarną i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz czy opiniowanie takie było wymagane, podczas gdy w trakcie procedury powstały wątpliwości w tym zakresie. 9. uchwałę podjęto przed zajęciem przez organ stanowiska wobec 3 wniosków z dnia 22 grudnia 2016 r. o zawieszenie procedury w sprawie sporządzania zmiany fragmentu planu miejscowego z 2013 r. obejmującego teren między ul. A , B, C do czasu rozstrzygnięcia zagadnień przez właściwy organ lub sąd, podczas gdy (ewentualne) zawieszenie procedury skutkowałoby odroczeniem podjęcia uchwały w sprawie zmiany planu. 10. w procedurze punktowej zmiany planu dokonanej uchwałą [...] (i wcześniej - podejmując zaskarżoną do WSA uchwałę w sprawie aktualności studium i planów) pominięto fakt złożenia w 2015 r. co najmniej 6 wniosków: o zmianę planu z 2013 r. oraz o zmianę studium z 2014 r. właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem zakładu przemysłowego Funkcjonującego między ul. A, B, C (w tym 2 wniosków skarżącej z 10 lutego 2015 r. i 28 maja 2015r.), podczas gdy interes pominiętych wnioskodawców pozostaje w sprzeczności z interesem właściciela zakładu. 11. nastąpiły naruszenia ustawy o udostępnianiu informacji publicznej. Wątpliwość budzi poprawność sposobu powiadomienia o XXIV Sesji Rady Gminy oraz sam termin obrad w sprawie uchwały o zmianie fragmentu planu miejscowego z 2013r. 12. procedura zmiany planu została wykorzystana do celów innych niż planistyczne, a liczne dowody na poparcie tego twierdzenia zawarte są w dokumentacji dotyczącej zakładu miedzy ul. A, B, C zgromadzonej w Urzędzie Gminy S. przy okazji różnych spraw, skarg, wniosków, postępowań obejmujących ten teren, w tym: w sprawie decyzji środowiskowej w latach 2013-2015 oraz w samej procedurze sporządzania zmiany planu 2015-2016. Odpowiadając na skargi Rada Gminy S. wniosła o ich oddalenie i zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Według organu żądanie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia 27 grudnia 2016r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy S. jest bezzasadne ponieważ skarżący nie wykazali interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Zdaniem Rady Gminy argumentacja przedstawiona przez skarżących nie pozwala na stwierdzenie, że wykazali oni naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia ustaleniami zaskarżonej uchwały, polegające na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a ich własną, indywidualną sytuacją prawną. Związek taki musi bowiem istnieć w chwili podejmowania uchwały, a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Skarżący nie wykazali, by zaskarżona uchwała wpłynęła na ich własną, indywidualną sytuację prawną. Nie wykazali również, aby uchwała ta doprowadziła do ograniczenia lub pozbawienia skarżących konkretnych uprawnień albo spowodowała nałożenie na nich pewnych obowiązków. Skarżącym nie przysługują bowiem żadne prawa do nieruchomości stanowiącej przedmiot skargi, na których mogliby opierać swój sprzeciw wobec planowanej zabudowy na tejże nieruchomości. Odnosząc się następnie do zarzutów skargi organ wskazał, że o przeznaczeniu w planie zagospodarowania przestrzennego terenów, na których zlokalizowany jest zakład oraz terenów sąsiednich Rada Gminy zadecydowała podejmując dnia 23 maja 2013 r. Uchwała został zaskarżona przez właścicieli terenów sąsiadujących z terenem zakładu. Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w uchwale naruszeń prawa, w tym przekroczenia "władztwa planistycznego". Uchwałą z 27 grudnia 2016 r. Rada Gminy dokonała jedynie niewielkich zmian wskaźników zabudowy dla terenu zakładu. Ponadto plan został niejako dostosowany do stanu aktualnie istniejącego w zakresie dz. 319/1 i 320/1. Zgodnie z ustaleniami uchwały z dnia 27 grudnia 2016 r. na terenie oznaczonym symbolem 1Z przewiduje się realizację terenu zieleni z dopuszczeniem użytkowania części terenu jako parkingu naziemnego (do 25% powierzchni terenu). Ponadto dopuszczono na tym terenie realizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Zarzut dopuszczenia na tym terenie rozbudowy zakładu jest więc zupełnie bezzasadny. Plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący dla terenu zakładu przed podjęciem uchwały z dnia 27 grudnia 2016 r. - uchwalony w 2013 r. - nie zakazywał realizacji na terenie zakładu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko czy mogących stwarzać ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej, zgodnie więc z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych należy uznać, że ich realizacja była dopuszczona (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 353/10 oraz II OSK 1719/07). Wszelkie niezbędne pojęcia zostały zdefiniowane w ramach zaskarżonej uchwały, ale tylko te które nie zostały zdefiniowane aktach prawnych wyższego rzędu (por. Prawo ochrony środowiska) zgodnie z zasadami tworzenia aktów prawnych. Rada Gminy podkreśliła również, że okoliczności opiniowania projektu zmiany planu miejscowego dla terenu położonego pomiędzy ul. A, C i B nie są w żadnym razie niejasne. Projekt planu został przekazany do opiniowania 41 organom, w tym wskazanym we wniosku, zgodnie z wymogami obowiązującego prawa. Oba organy wskazane przez wzywającego nie zajęły stanowiska w terminie wskazanym poprzez Wójta. Istotnym jest również, że w ramach procedury planistycznej organy współpracujące z organem opracowującym projekt planu opiniują bądź uzgadniają projekt ustaleń planu miejscowego a nie stan istniejący. W ocenie organu sporządzającego projekt planu nie istniały żadne formalno-prawne przesłanki do zawieszenia rozpoczętej procedury. Wnioski, wskazane w wezwaniu jako niewymienione w załączniku do uchwały w sprawie aktualności studium i planów zagospodarowania przestrzennego zostały pominięte w wykazie omyłkowo. Fakt, że nie zostały wymienione, nie oznacza, że nie były analizowane. Ponadto fakt ich nieuwzględnienia nie narusza interesu prawnego wnioskującej ponieważ na str. 18 Analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że "...odstępuje się od analizy zasadności poszczególnych wniosków pozostawiając przedmiotową kwestię doi rozważenia właściwym organom samorządu." Ponadto uchwała w sprawie aktualności studium i planów zagospodarowania przestrzennego nie jest podstawą prawną uchwały w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Termin sesji został ustalony zgodnie ze statutem gminy. Sposób zawiadomienia o terminie sesji również został dotrzymany. Stawka opłaty planistycznej została zaproponowana w teksie uchwały po wcześniejszych ustaleniach z Radą Gminy. Ustalenie jej wysokości ustawodawca zostawił uznaniu Rady Gminy, stąd zarzut że jest za niska jest bezzasadny. Zarzut dotyczący narażenia budżetu gminy na nieuzasadnione wydatki jest chybiony-opracowanie zmiany planu dla obszaru o większym zasięgu jest bardziej kosztowne, w szczególności gdy plan w większej części jest aktualny. Organom Gminy nie są znane przesłanki, na podstawie których właściciel zakładu bądź jego sąsiedzi mogliby dochodzić odszkodowania w związku z zaskarżoną uchwałą. Kwestie związane z prawidłowością procedury planistycznej były badane przez Wojewodę [...], który nie stwierdził nieprawidłowości w powyższym zakresie. Kwestie wykorzystania procedury planu do celów innych niż planistyczne i naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zostały wyjaśnione nie sposób więc odnieść się do zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi podlegają odrzuceniu. Przedmiotem skarg wniesionych przez J.W., W M. i A.M. jest uchwała nr [...] Rady Gminy S. z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy S. Skarga ta została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. powołany przepis uzależniał skuteczność takiej skargi od jej poprzedzenia wezwaniem organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązek ten został uchylony dopiero wraz z wejściem w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Zaznaczyć należy, że J.W., W M. i A.M. dopełnili, obowiązującego na dzień złożenia skarg, wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, występując z takimi wezwaniami do Rady Gminy S. Sąd stwierdził również, że skargi zostały wniesiona w terminie. Oprócz powyższych wymogów formalnych o dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny decyduje wynik oceny w zakresie tego, czy skarżący legitymuje się interesem prawnym lub uprawnieniem do zaskarżenia przedmiotowej uchwały oraz czy interes ten lub uprawnienie zostały skarżoną uchwałą naruszone. Prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06, OTK-A 2008 r., nr 7, poz. 121). Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje bowiem jedynie takiemu podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, w tym rozumieniu, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Składający skargę musi wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Podmiot składający skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. winien zatem wykazać nie tylko posiadanie interesu prawnego w danej sprawie, ale też jego naruszenie skarżoną uchwałą, wyrażające się w zmianie jego sytuacji prawnej, wynikającej z konkretnej normy obowiązującego prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Stwierdzenie tego interesu sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2018 r., II OSK 1011/16, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl i powołany tam wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., jest to interes o charakterze osobistym tj. własny, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok NSA z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, Lex nr 53376; Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 808). Podkreślić przy tym jeszcze raz należy, że stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę organu, a więc istnienie po jego stronie legitymacji procesowej, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Brak legitymacji procesowej nakazuje skargę odrzucić. Źródłem interesu prawnego J.W., W M. i A.M. są niewątpliwie normy określające prawo własności nieruchomości. Niemniej jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżących został naruszony zaskarżoną uchwałą. Skarżący nie wykazali bowiem, ażeby zaskarżona uchwała zmieniająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy S. aktualnie, realnie i bezpośrednio naruszała ich interes prawny lub uprawnienie. Bezspornie skarżący J.W. jest właścicielem nieruchomości nr ewid. 314/1, zabudowanej domem mieszkalnym, znajdującej się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Co istotne, skarżący nie kwestionuje możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości na skutek zmiany planu, lecz podnosi zarzuty pod adresem zagospodarowania działek zajmowanych przez zakład "D", które po pierwsze, nie stanowią jego własności i wreszcie po drugie, nie graniczą bezpośrednio z jego nieruchomością. Skoro więc zmiana planu nie ogranicza prawa własności skarżącego, nie zmienia dotychczasowego kierunku przeznaczenia jego nieruchomości, nie ogranicza również możliwości zagospodarowania działki skarżącego, to nie sposób twierdzić, że realnie i bezpośrednio wpływa na przysługujące J.W. prawo własności, a co za tym idzie narusza przysługujący mu interes prawny. W tej konkretnej sprawie uchwalona zmiana planu nie zmienia również sytuacji prawnoplanistycznej nieruchomości pozostałych skarżących (prawo własności działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 1681/1, 1681/2 i 1681/3). Skoro skarżącym nie przysługiwała legitymacja skargowa, to poza kognicją Sądu pozostawało badanie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, w tym z przepisami powołanymi w skardze. Ubocznie można jedynie dodać, że nie jest wystarczające samo wskazanie np. naruszenia procedury planistycznej bądź szeroko rozumianych przepisów odnoszących się do wymogów ochrony środowiska. Ocena co do podjęcia uchwały niezgodnie z tymi przepisami prawa, tj. niezgodnie z procedurą, może być dokonywana przez sąd dopiero wówczas, gdy skarga wniesiona jest przez osobę uprawnioną, która wykazała w skardze, że uchwała narusza jej interes prawny (tak zasadnie WSA w Opolu w wyroku z 16 marca 2009 r., II SA/Op 220/08). W myśl art. 58 §1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z powyższych względów Sąd odrzucił skargi, na podstawie art. 58 §1 pkt 5a p.p.s.a. k.ż.