II SA/Łd 236/16

Dnia 10 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 274/15 ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostepnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem sieci kanalizacji p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania. A. P. Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 roku, sygn. akt: II SA/Łd 274/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku w przedmiocie zobowiązania do udostepnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem sieci kanalizacji. W dniu 8 maja 2015 roku S. P. złożył pismo, w którym wniósł o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Łd 274/15 oraz "wszystkich sygn. akt leżących w WSA w Łodzi począwszy od 1995 roku". W odpowiedzi na wezwanie do wskazania konkretnych orzeczeń, których dotyczy wniosek o wznowienie, w piśmie z dnia 20 maja 2015 roku skarżący wskazał, że na podstawie art. 156 § 1 i art. 235 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") wnosi o wznowienie postępowania w sprawie, w której zostało wydane postanowienie o odrzuceniu skargi, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i sędziowie w nim orzekający są zobowiązani do przestrzegania swojej właściwości. Zarządzeniem Sędziego z dnia 18 kwietnia 2016 roku skarżący oraz jego pełnomocnik zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a.), poprzez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wskazanie kiedy skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia oraz do złożenia 2 odpisów skargi o wznowienie (tj. pisma z dnia 7 maja 2015 roku). W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 4 maja 2016 roku oświadczył, iż nie jest w stanie uczynić zadość wezwaniu, bowiem nie ma kontaktu ze skarżącym. Z tego powodu pełnomocnik wnosi o zwolnienie z obowiązku pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, nie budzi wątpliwości, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, który umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu – zbadanie jego zasadności. Do ogólnych warunków dopuszczalności wznowienia postępowania zalicza się: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; prawomocność tego orzeczenia oraz to, że orzeczenie takie musi kończyć postępowanie w sprawie (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2005r., I OZ 299/05, LEX nr 1289205). Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 i art. 47 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2014r., I GSK 1928/13). Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jest to obligatoryjny wymóg ustawowy. Niewątpliwie skarga o wznowienie postepowania jest pismem, którego odpisy należy doręczyć stronie przeciwnej oraz uczestnikom postępowania. Podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271 – 274 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie określonym w powołanych wyżej art. 272 § 2 i 3 oraz art. 277 p.p.s.a., w zależności od podstawy wznowienia, i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (art. 271 – 273 p.p.s.a.) W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę odrzuca. Pierwszy etap sprowadza się więc do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Na tym etapie nie chodzi o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271 – 274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie (por. postanowienia NSA: z dnia 25 września 2001 roku, II SA/Gd 970/01; z dnia 19 kwietnia 2005 roku, GSK 1242/04,; z dnia 21 lutego 2006 roku, II OSK 45/06; z dnia 17 kwietnia 2007 roku, I FSK 607/06). W razie braku jednego ze wskazywanych wymagań Sąd odrzuca skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, Sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2013 roku, I FSK 1424/13). W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało ocenić, czy wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania odpowiada wymaganiom formalnym stawianym pismom strony oraz czy zawiera oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie (czy jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia), okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie w postępowaniu zakończonym prawomocnym postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 roku, oprócz skarżącego i organu administracji, brali udział uczestnik postępowania. Skarżący tymczasem nie dołączył do skargi o wznowienie postępowania jej odpisów. Jest to brak formalny, który uniemożliwia nadanie skardze o wznowienie postepowania prawidłowego biegu. Wnosząc o wznowienie postępowania skarżący nie wskazał także podstawy wznowienia ani tego, kiedy dowiedział się o podstawie wznowienia. Koniecznym więc było wezwanie skarżącego do usunięcia powyższych braków. Z tych względów zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2016 roku skarżący został wezwany do ich usunięcia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Wobec doręczenia skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2016 roku stosownego wezwania, siedmiodniowy termin do ich usunięcia upłynął w dniu 4 maja 2016 roku. Skarżący nie złożył odpisów skargi o wznowienie postępowania, ani nie wskazał podstaw do wznowienia postepowania ani nie wykazał kiedy dowiedział się o podstawie do wznowienia. Pełnomocnik natomiast wyjaśnił, iż nie jest w stanie uczynić zadość wezwaniu, bowiem nie ma kontaktu ze skarżącym. Skutkiem niespełnienia opisanych wyżej warunków dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania jest – stosownie do powołanego art. 280 § 1 p.p.s.a. – jej odrzucenie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. A. P.