II SA/Łd 264/13

Dnia 14 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową A z siedzibą w Ł. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu usługowego oraz budowie pawilonu usługowego z garażami w parterze, przewidzianej do realizacji przy ul. A 43 w Ł. na działce nr 359 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 59, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie), polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 powołanej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy jest możliwe przy jednoczesnym łącznym spełnieniu warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z organami wskazanymi w ustawie następuje, stosownie do regulacji zwartej w art. 106 § 5 K.p.a. w formie postanowienia. Postanowienie zapadłe w tym trybie jest postanowieniem wydanym w toku tzw. współdziałania organów, którego istota sprowadza się do obowiązku współdziałania przed podjęciem działania, w celu umożliwienia przedstawienia przez organ lub inną jednostkę opinii, uzgodnienia lub stanowiska w sprawie. Oznacza to, że decyzja nie może być wydana bez dokonania wymaganego prawem uzgodnienia (wydanie decyzji bez zgody organu uzgadniającego stanowiłoby przesłankę do wznowienia postępowania). Oznacza to również, że organ wydający rozstrzygnięcie główne (decyzję o warunkach zabudowy) jest związany oceną dokonaną przez organ uzgadniający, co pozostaje w zgodzie z zasadą nierozstrzygania w sprawie już raz rozstrzygniętej. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 51 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, decyzję wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Teren działki nr 359 objętej wnioskiem Spółdzielni Mieszkaniowej A przylega do pasa drogowego ul. A w Ł., z której też obsługiwana jest komunikacyjnie przedmiotowa nieruchomość. Okoliczność powyższa, stosownie do brzmienia powołanych wyżej przepisów, stanowiła podstawę do wystąpienia przez organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy, do zarządcy ul. A, o uzgodnienie dla niej projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] zarządca drogi, uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wskazał na ustalenia analizy urbanistycznej, dokonane w ramach konsultacji z B, z których wynika, iż wnioskowany teren leży w obrębie programu budowy Nowego Centrum Ł.. W ramach tej inwestycji przewidziana jest m. innymi rozbudowa węzła komunikacyjnego, polegająca na włączeniu nowego układu drogowego z ulicami zbiorczymi w istniejącą trasę na wiadukcie przy ul. A. Podkreślił, iż zgodnie z opinią B, bez względu na wybór wersji rozwiązań istniejących obecnie, następuje kolizja pomiędzy potrzebami drogowymi dla jednego z najważniejszych rozwiązań problemów komunikacji miasta, a realizacją wnioskowanej inwestycji. Jak dalej podniósł, teren planowanej inwestycji i jego zabudowa (istniejąca i projektowana) częściowo położony jest w docelowych liniach rozgraniczających pas drogowy węzła komunikacyjnego ul. A - projektowana B, a odległość planowanej zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. A - jako drogi krajowej nr [...], zarówno w wersji istniejącej jak i projektowanej - jest mniejsza od wynikającej z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), wynoszącej dla dróg krajowych 10 m od krawędzi jezdni. W tej sytuacji niemożliwym jest ustalenie linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, a jej realizacja pozostaje w sprzeczności z wymienionym przepisem ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Kolegium, nie ulega wątpliwości, iż brak pozytywnej opinii organu uzgadniającego dla wnioskowanego zamierzenia, wskazuje, iż z określonych względów, planowana inwestycja nie może zostać zrealizowana na terenie objętym wnioskiem inwestora. W przedmiotowej sprawie taką okolicznością, potwierdzoną także przez zgromadzone w aktach sprawy opinie, jest lokalizacja terenu inwestycji w docelowych liniach rozgraniczających pas drogowy węzła komunikacyjnego ul. A - projektowana B (i to bez względu na wybór wariantu koncepcji komunikacyjnej), jak również, sprzeczna z treścią art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, lokalizacja samej zabudowy objętej wnioskiem inwestora. Na postanowienie zarządcy drogi przysługiwało stronie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., a w przypadku nie satysfakcjonującego stronę rozstrzygnięcia organu odwoławczego, również skarga do sądu administracyjnego. Wnioskodawca skorzystał z prawa złożenia zażalenia na w/w postanowienie zarządcy drogi, jednakże w wyniku jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], utrzymało w mocy to postanowienie. W tej sytuacji stanowisko zarządcy drogi uzyskało walor ostateczności, a ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami regulującymi zakres uzgodnienia należy uznać za wiążące w sprawie. Skargę na decyzję SKO z dnia [...] wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa A z siedzibą w Ł. domagając się jej uchylenia oraz zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. normy art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez jej błędne zastosowanie, polegające na wydaniu postanowienia uzgadniającego, negatywnie opiniującego możliwość przeprowadzenia inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu usługowego z garażami w parterze, przewidzianej do realizacji na działce nr 359 położonej przy ul. A 43 w Ł., podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie takiego ustalenia; 2. art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jej błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przepis ten dotyczy sytuacji przeznaczenia terenu pod drogę planowaną, podczas gdy ma on zastosowanie jedynie do przypadku sytuowania obiektu budowlanego przy istniejącej drodze publicznej; 3. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki, co skutkowało odmową ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu usługowego z garażami w parterze, przewidzianej do realizacji na działce nr 359 położonej przy ul. A 43 w Łodzi, podczas gdy z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż wydanie decyzji ustalającej było możliwe; 4. przepisów prawa procesowego, tj. normy art. 106 K.p.a. w zw. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jej błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż organ wydający rozstrzygnięcie główne związany jest oceną dokonaną przez organ uzgadniający, podczas gdy norma ta stanowi jedynie, iż organ nie może wydać decyzji bez odebrania stanowiska organu uzgadniającego, nie stanowiąc natomiast, iż stanowisko to jest w sprawie wiążące; 5. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu okoliczności, iż organem wydającym decyzję w postępowaniu głównym oraz organem uzgadniającym - zarządcą drogi - jest jeden i ten sam organ w postaci Prezydenta Miasta Ł., co powoduje, iż postanowienie uzgadniające rażąco narusza prawo; 6. art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez pominięcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego; 7. art. 7 K.p.a. w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez zaniechanie wyznaczenia innej, odpowiadającej wymogom prawa, linii zabudowy dla planowanej inwestycji; a ponadto art. 7 i 8 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, nie mając na względzie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie argumentując. iż jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania dotyczącego bytu postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], mocą którego zarządca drogi, uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowienie to, po rozpoznaniu odwołania inwestora zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Z kolei na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. W wyniku rozpoznania tej skargi WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 154/11 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia SKO w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Od powyższego wyroku SKO w Ł. wniosło skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1678/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu II instancji. Postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. stawił się pełnomocnik strony skarżącej, który poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron praz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu usługowego oraz budowie pawilonu usługowego z garażami w parterze, przewidzianej do realizacji przy ul. A 43 w Ł. na działce nr 359 stwierdził, iż zostały one podjęte z istotnymi naruszeniami przepisów obowiązującego prawa, co obligowało Sąd do ich usunięcia z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w pełni trafne okazały się zarzuty skargi skierowane pod adresem postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], mocą którego zarządca drogi, uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, utrzymanego następnie w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Jak zostało to już wcześniej podniesione rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały usunięte z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 154/11, jako że zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tego też powodu Sąd za zbędne uznał odnoszenie się do każdego z tych zarzutów. Problematyka ustalenia warunków zabudowy dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego unormowana została w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej w skrócie "ustawa". W rozumieniu przywołanego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4). Przenosząc poczynione wyżej uwagi ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy należy zwrócić uwagę, iż zasadniczymi przesłankami wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez Spółdzielnię Mieszkaniową A w Ł. inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu usługowego oraz budowie pawilonu usługowego z garażami w parterze, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 43 były wydane przez Zarząd Dróg i Transportu uzgodnienie projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy z dnia [...] (usunięte z obrotu prawnego) oraz brak zgodności planowanej inwestycji z zapisami ustawy o drogach publicznych, wobec czego nie został spełniony warunek, o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy (decyzja byłaby sprzeczna z przepisami odrębnymi). Jak argumentowały organy obu instancji w motywach podjętych rozstrzygnięć teren planowanej inwestycji i jego zabudowa (istniejąca i projektowana) częściowo położony jest w docelowych liniach rozgraniczających pas drogowy węzła komunikacyjnego ul. A – projektowana B, a odległość planowanej zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. A – jako drogi krajowej nr [...], zarówno w wersji istniejącej jak i projektowanej – jest mniejsza od wynikającej z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), wynoszącej dla dróg krajowych 10 m od krawędzi jezdni. W tej sytuacji – zdaniem organów - niemożliwe jest ustalenie linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, a jej realizacja pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o drogach publicznych. W przekonaniu Sądu, stanowisko organów orzekających w sprawie o sprzeczności planowanej inwestycji z regulacją art. 43 ust. 1 o drogach publicznych jedynie częściowo zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że przedmiotem projektowanej inwestycji jest z jednej strony rozbudowa istniejącego już pawilonu usługowego oznaczonego na mapie załączonej do koncepcji zagospodarowania terenu nr 1 (kolor pomarańczowy), zaś z drugiej strony budowa pawilonu usługowego z garażami w parterze oznaczonego nr 2 (kolor różowy). Budynek nr 1 miał zostać usytuowany od frontu działki nr 359 i przylegać bezpośrednio do pasa drogowego ul. A 43, natomiast budynek nr 2 skarżąca Spółdzielnia planowała zrealizować w głębi działki nr 359 (za budynkiem nr 1). O ile zatem w przypadku pierwszego z budynków, który miał podlegać rozbudowie zasadny jest wniosek organu o niespełnieniu warunku określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (jego odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej ul. A 43 jest niewątpliwie mniejsza niż 10m), o tyle w przypadku drugiego budynku, który miał zostać wybudowany konstatacja ta jest zupełnie wadliwa. Skoro zatem organy I jak i II instancji nie dostrzegły, że tylko jeden z projektowanych budynków narusza regulacje ustawy o drogach publicznych, to już odmowa ustalenia warunków zabudowy dla drugiego obiektu (znacznie oddalonego od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej) z powołaniem na niespełnienie warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest w przekonaniu Sądu błędna, co uzasadniało usunięcie z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. W zaistniałej sytuacji organy uchyliły się bowiem od rzetelnego zbadania przesłanek warunkujących ustalenie warunków zabudowy w stosunku do wszystkich obiektów objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, skupiając uwagę wyłącznie na pierwszym obiekcie, bezpośrednio przylegającym do ul. A 43. Powyższe uchybienie świadczy niewątpliwie o istotnym naruszeniu przepisów art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. Niezależnie od powyższego podkreślić trzeba, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być wyłącznie brak łącznego spełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Innymi słowy wydanie decyzji negatywnej dla inwestora musi mieć swoje bezpośrednie oparcie na przepisach obowiązującego prawa. Powodem wydania rozstrzygnięcia negatywnego nie mogą być natomiast okoliczności, nieznajdujące umocowania w przepisach prawa. Innymi słowy zdarzenia przyszłe, a co za tym idzie niepewne, jak na przykład w realiach rozpoznawanej sprawy realizacja programu budowy Nowego Centrum Ł. i związana z tym przewidywana rozbudowa węzła komunikacyjnego (polegająca na włączeniu nowego układu drogowego z ulicami zbiorczymi w istniejącą trasę na wiadukcie przy ul. A), jeśli nie ma ona oparcia w obowiązujących przepisach prawa, nie może być podstawą wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Brak jest również jakichkolwiek powodów do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy z uwagi na regulacje Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które bezspornie nie jest aktem prawa miejscowego. Reasumując jakiekolwiek powody pozaprawne nie mogą stanowić podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Prowadząc ponownie postępowanie organy administracyjne zobowiązane są uwzględnić ocenę prawną wynikającą z niniejszego wyroku, tak aby w rezultacie podjąć rozstrzygnięcie zgodne z prawem. a.tp.